Gedachteloos haalde ze haar handen door haar lange staart. Twee haren haakten tussen haar vingers. Ze strekte haar arm en liet ze los. Het leek of ze een seconde twijfelden voordat ze zachtjes naar beneden wapperden, om even neer te komen op de vensterbank. Even later dansten ze verder, naar beneden, langs de ramen van al die verdiepingen, de mensen voor hun TV's, zelfs langs het dakterras van de overburen waar al even een borrel gaande was. Ze zouden blijven liggen in Parijs en daarmee zou ze een stukje van zichzelf achterlaten. Nog even lichtte een glans op, toen zag ze ze niet meer.

De rose begon zijn werk te doen. Op zoveel plekken deed ze dit, gedachteloos, vanzelfsprekend. Al was het tegenovergestelde waar. In steden, landen waar ze zich opgesloten voelde liet ze het liefst zelfs geen adem achter, geen sporen op de ruit, voetstappen in het zand. Liefst niets dat haar bond aan een plek waar ze op dat moment niet wilde zijn. Al waren dat er maar weinig. Of al leek dat maar zo.

Een straal water spoot in haar glas en gulzig klokte ze het achterover. Helder wilde ze zijn, gestructureerd wilde ze denken, het ging om haar leven en voor de beslissing die ze wilde nemen had ze ruimte nodig in haar hoofd. Voor het eerst sinds lang wilde ze grip, houvast. De wijn stoorde haar in haar proces.

Ze was op een andere plaats, andere tijd. Er was geen wolk die haar gedachten belette, behalve de stapelcumuli die voor haar ogen uitwaaiden in vormen van knuffels en zachte, verre bergen. In de verte rook ze de zee. Onder haar voeten voelde ze haar geboortegrond. Hoe lang was het geleden, vroeg ze zich af. Ondertussen speelde ze met haar haar.

De echo's van de mensen met wie ze was verbonden leken zacht te bonzen in haar oren. Ze voelde ze alsof ze een deel waren van haarzelf. Iets wat ze niet kon kiezen, iets wat domweg was. Product van keuzes uit vervlogen jaren, maar ook van een buitenaards geluk. Die mensen waren op haar pad gekomen en hoewel het niet altijd zo had gevoeld bleken hun wegen parallel te lopen aan die van haar, soms ongestuurd kriskrassend allerlei kanten op, maar meestal in de buurt.

Haar vingers voelden en visten. Ze hield ze voor haar gezicht. Twee haren, lange, wapperende extensies van haarzelf. Symbool van haar vasthoudendheid, van haar bestaan op de vleselijke aarde. Nog even in haar hand, na al die jaren van geduldig hangen aangekomen op het laatste nabije moment. Ze hield ze voor zich en tuurde erlangs. Naar de kerktoren, de klok van het gemeentehuis, de kathedraal die schitterde tegen een zilvergrijze lucht. Het was tijd om te zuchten, en om los te laten. Het stond geschreven. Ze liet los.

Volgend artikel in dit blog