Steden mogen best een beetje stinken. Het zou niet kloppen als de tunnels naar de Arc de Triomphe naar viooltjeswater roken of de Tiber helder was als een zwembad. Daarom voelde het gisteren vertrouwd toen me bij het afdalen naar de ondergrondse wereld van Manhattan de lucht van verhitte lichamen me in het gezicht sloeg. Voor de metro is de walgelijke lucht een goed teken, dus loop ik door en stap ik in.

Op plaatsen waar niet alles even gepolijst is zijn er namelijk tal van voordelen. Volgens mij is er ruimte voor creativiteit wanneer niet alles is gevangen in regels. Waar mensen zichzelf niet al te zeer inperken borrelt het en tonen zielen hun ware ik die anders klem hadden gezeten tussen het regime en de sociale controle. Bij de gang naar onze ontbijttent kruist een veger ons pad. Met zijn bezem en blauwe overall leek hij zo uit de Mary Poppins musical weggelopen. Zingend loopt hij ons tegemoet en net voor de drempel van de zaak besluit hij zijn liedje met een uitnodiging om vooral wat vaker te lachen. Met een grote grijns schuiven we achter ons eerste kopje koffie.

Wat heb ik het leven in een metropool gemist. Bert wachtte me op in een van de straten van de stad. Een andere dan waar ik stond, met al mijn tassen en zwetend door de tropische temperatuur, maar genietend van de vibe van vrijheid en onmetelijke mogelijkheden. De toren van Trump en het hoofdkwartier van de UN glimlachten me toe , terwijl ik zat te pielen met kwartjes en een kaart. Een oude Chinese man had hem me verkocht en ik belde vanaf de telefoon die de Arabische wijnverkoper me had gewezen. Vertegenwoordigers van de wereld. Een bord vertelde me de tijd, de stad zweeg. Toen ik besloten had om zoals iederen in de film te wachten op het stoepje voor de flat botste ik op de hoek tegen mijn vent. In die straat, in die context duurde het een seconde voor hij me zag, maar ik vloog hem in zijn armen voordat hij het wist.

Tijdens onze maaltijd van Japanse desserts vertel ik hem het laatste nieuws. In de etalage drinken we sake, buiten kleuren de gebouwen langzaam goud. We sluiten af met een Martini en lopen door de zwoele straten naar huis. Twee mannen vechten om de schuld over een botsing, het geluid van hun geharrewar reikt niet tot de politieauto om de hoek. Gele taxi´s scheuren voorbij, Bert loopt naast me. Klaar om de wereld in deze stad met al zijn geurtjes, toetjes en miljoenen mensen met een respectabel verhaal samen te ontdekken.

Volgend artikel in dit blog