Midden op Times Square, op de hoek van 42nd street en Broadway, kijk ik met de hand boven mijn ogen om me heen. Ik zoek een kleinere man met trekken van mijn Omaatje en haar zussen. Horden toeristen rijden met babykarretjes over mijn voeten en gele taxi's scheuren langs, maar het lijkt of niemand niet beweegt. Tot ik ineens een T-shirt zie van Amsterdam University, gedragen door een Filippijns uitziende man. We snellen naar hem toe. Het is uncle Pete.

Nog nooit hebben we hem ontmoet en gelukkig hadden we Spoorloos niet nodig voor deze ontmoeting. Hij laat er geen gras over groeien, we zijn familie dus hij gaat ons de stad laten zien. Hij neemt ons mee de metro in en verzint alternatieve routes door dure gebouwen. De trein, de straten, de geschiedenis, alles kent hij op zijn duimpje. Aan het eind van de dag feteert hij ons op kreeft in zijn favoriete Chinese restaurant. Terwijl de obers naast ons nieuwe wantans draaien zuigen en pulken wij erop los. De bloedband is genoeg aanleiding voor een onvergetelijke dag.

Drie jaar hiervoor zagen wij zijn broer in de Filippijnen. In die andere tijd, andere wereld, hadden we ook een half adres. Uiteindelijk vroegen we aan het hangvolk in de straat of ze wisten waar die meneer woonde. Hij bleek om de hoek te zijn en we vierden een gezellige middag. We horen van Pete dat het ons daar legendes heeft gemaakt. Een surrealistische gedachte. Hoe de een eindigde in een huis aan een onverharde weg en de ander dagelijks geniet van de gebouwen die hij ontwierp voor deze metropool.

De Hudson rivier klokt lustig tegen de wal waar men en masse wacht op een plaatsje richting het Vrijheidsbeeld. Wij blijven hier met voor ons een vrijheidssymbool in levende lijve. Snipper van een wijdverspreid gezin dat woont in afgelegen dorpen, wereldsteden en van alles ertussenin. En bewijs dat dat allemaal toch komt uit dezelfde bron.

Volgend artikel in dit blog