Een van de alleropwindendste concerten die ik ooit meemaakte was van D'Angelo op North Sea Jazz in 2000. Ik verwachtte er weliswaar veel van, want zijn twee platen Brown Sugar en vooral het eerder dat jaar verschenen Voodoo vond ik prachtig. Maar ik had toch een beetje verwacht dat het zoals alle optredens van neo-soulsterren uit die tijd ook wat sloom zou worden.

Dat was het allerminst. Een enorme band met blazers en achtergrondkoortje zweepte de statenhal op tot ongekende hoogten. En D'Angelo zelf toonde zich ook een brok energie. Een muzikale orgie die tot een collectief orgasme kwam, dat was zo ongeveer de indruk. En dan denk je natuurlijk naar afloop aan al het moois dat er nog gaat komen van D'Angelo op podium of in de studio.

We zijn nu acht jaar verder, en behalve een greatest hits plaat is er van D'Angelo weinig meer vernomen. n het Amerikaanse tijdschrift Spin van deze maand staat een goed verhaal over de man met de toepasselijke titel What The Hell Happened to.....

Niet veel goeds, dat is zeker. Hij verloor een goede vriend, raakte aan de alcohol en nog erger en verkeerde in een grote identiteitscrisis, als we de vele opgevoerde intimi en collega's moeten geloven. Hij schijnt op het moment weer druk doende te zijn in de studio, en heeft ook weer een nieuw contract, maar dat verhaal gaat al jaren, en bovendien dergelijke berichten doen ook al lang de rondte over Maxwell en Lauryn Hill.

Hoe lang wachten we al niet op een plaat die echt de opvolger van haar onvolprezen The Miseducation of Lauryn Hill mag heten? Die Unplugged plaat van vier jaar later was niet door te komen, maar daar is het al die tijd bij gebleven. Tien jaar duurt het wachten al, en een enkel optreden en een niet nagekomen toezegging voor een Fugees reunie is alles.

Maxwell was na zijn doorbraak (eerst ook op North Sea Jazz, later met een verbluffend concert in Paradiso) ein jaren negentig wat actiever geweest. Maar zijn platen zijn inmiddels vergeten, en dat het al vier jaar geleden is dat zijn laatste verscheen, ach het zal wel.

Toch is het merkwaardig dat er van die ooit zo veel belovende neo-soul beweging zo weinig is overgebleven. D'Angelo, Maxwell en Erykah Badu maakten net als Lauryn Hill, Common en The Roots zo rond 2000 een stel verbluffend mooie platen, die een opsteker waren voor de Amerikaanse zwarte muziekcultuur.

En nu? Ik  ben een paar weken geleden even gaan kijken bij Erykah Badu, maar toen de band na een kwartier nog aan het soundchecken was op het podium had ik al gegeten en gedronken. Wie zo ongeinspireerd een concert begint verdient ook verder geen aandacht meer. Lekker vroeg thuis, dat wel.

Ik hoor en zie verder weinig dat zich met platen als Voodoo of Mama's Gun kan meten. Roots drummer en producer Ahmir Thompson vermoedt dat velen niet echt artistiek tot het uiterste durven gaan want: the new minstrel movement in hiphop doesn't allow the audience to believe the artist is smart.

Mogelijk, er zijn weinig tekenen die wijzen op het tegendeel. Laten we hopen dat D'Angelo zich echt hervonden heeft en dat er inderdaad aanstonds nieuw werk verschijnt. De neo-soul, r&b en hiphop kunnen wel een opsteker gebruiken. Want van Lil' Wayne alleen hoeven we het ook niet te hebben. Zal die show in de Melkweg morgen eigenlijk wel uitverkopen?

Volgend artikel in dit blog