Vlak voor zijn vertrek naar de Peking, waar hij zich bij de rest van de Nederlandse Equipe zal gaan voegen, had ik de buitenkans om Olympisch Paardenslingeraar Pierre de Beyere te mogen interviewen. Zelden stond deze stoere Westlander, die nu al ruim vijftien jaar heer en meester is in de internationale paardenslingerwereld, de schrijvende pers te woord.

N: Allereerst natuurlijk hartelijk dank voor deze zeldzame buitenkans. Is er veel veranderd in de sport vindt u, sinds uw doorbraak op de Olympiade van 1996?

P: Kijk, in wezen zal het paardenslingeren altijd dezelfde sport blijven. De slingers zijn van nieuwe materialen, dat wel. En sinds Nike de hoefijzers verzorgt is het aantal enkelblessures drastisch afgenomen. Maar verder...
Oom Frits zei altijd "Paardenslingeren is een eenvoudige sport: je grijpt een paard, je slingert het paard en je werpt het paard. Soms gaat 'ie over de lat en soms niet. En soms regent het." Meestal win ik.

N: Juist ja. Is er op technologisch gebied dan niet een hoop veranderd in de laatste decennia? Naar ik heb gelezen heeft de concurrentie de beschikking over revolutionair veevoeder?

P: U doelt natuurlijk op het gerucht van de Russen met hun wonderbonen? Daar ben ik in het geheel niet bang voor.  Hun technologie is beter, maar het basis-idee is volkomen fout. Dus dat gaat straks helemaal mis. Neemt u dat van mij aan.
Nee, van de Russen heb ik weinig te duchten dit jaar.


N: Zou u aan uw Nederlandse fans willen uitleggen wat de Russen dan zo verkeerd doen?

P: Kijk, de Russen hadden het idee dat een lichter paard verder en hoger geslingerd kan worden. Maar het enige dat er tijdens een wedstrijd aan een paard bevestigd mag worden is het werpharnas en dus zijn er weinig mogelijkheden om het gewicht van het paard te beïnvloeden. Dus wat deden de slimmerds? Zij begonnen het voer van de wedstrijdpaarden aan te sterken met bonen.


N: Bonen?

P: Uiteraard. U heeft toch wel eens bonen gegeten of niet soms? Een paar handen bonen, zo'n twee a drie uur voor de wedstrijd, een flinke kurk erin, en de Russen hebben strak opgeblazen slingerpaarden.
In het begin klopte de dosering nog niet helemaal en zijn er één of twee bij de landing geexplodeerd. Na grote druk van de sponsoren heeft de IPSF uituindelijk ingegrepen, en is er een maximum gesteld aan het aandeel bonen dat in het voer verwerkt mag worden.


N: Maar u bent niet bang dat de Russen u met deze slimme truc de loef af kunnen steken? U gebruikt toch geen doping soms?

P: Uiteraard. Je denkt toch niet dat je zo'n Shire zonder hulpmiddelen 3 meter 65 hoog kan gooien? Of 5 meter 80 ver, in de andere discipline. Nee mijnheer, groeihormonen en doping zijn onmisbaar.
Wat goed genoeg is voor het paard, is goed genoeg voor de slingeraar, zei mijn Oom Frits altijd..

N: Bent u dan niet bang betrapt te worden?

P: Nou ja, betrapt worden is natuurlijk vervelend, maar in het ergste geval kost het me hooguit vijftig euro en wat spierpijn.


N: Een boete van 50 euro?

P: Kijk, de Federatie is daar heel pragmatisch in. Hoe meer sponsoren denken dat hun combinatie hoge ogen kan gooien, hoe meer deelnemers en hoe meer budget. Zo'n sponsor wil zijn naam op de ererozet, en de combinatie zal alles doen om daarvoor te zorgen. Wij willen nu eenmaal ook winnen. Dat zit ons in het bloed.
De IPSF-regels zijn wat dat betreft duidelijk. Alles mag, als het maar niet te veel opvalt. En altijd verbaasd reageren wanneer een collega-slingeraar eens positief test.
Voor de vorm doen we mee aan de doping-controles en als er iemand betrapt wordt geeft 'ie de volgende wedstrijd een rondje. En moet hij die dag werpen met ezelsoren op. Die dingen kunnen, vooral bij de afworp behoorlijk in de weg komen te zitten, dus dat is een flinke handicap.
Aan de andere kant, we testen voor bijna alle professionele wielerploegen en grote voetbalclubs, dus er zit ook een aardige verdienste in. Dan wil je wel een risico nemen. Paardenslingeren is geen vetpot natuurlijk.


N: Dus de Russen gebruiken ook doping?

P: Als ze slim zijn wel. Tenzij ze bang zijn een rondje te moeten geven...


N: Juist ja. Dank u. Heeft u eraan gedacht om niet aan deze spelen in China deel te nemen?

P: Kijk. Ik ben een sporter, geen politicus. Als er geslingerd wordt, dan moet ik erheen, zo simpel is het. Persoonlijk had ik veel liever niet in China hoeven slingeren, maar dit besluit is al heel lang geleden genomen door mensen waar ik niks over te zeggen heb.
Dan hoor je wel verhalen over een wijk die gesloopt is voor het Hippisch Centrum, maar dat mag er dan wel wezen ook. De landingsbak voor het hoogslingeren bevat zelfs verwarmd water! En het was natuurlijk een krottenwijk, geen villawijk. Als wij zo weer weg zijn staat er wel een hyper-moderne paardenslingerarena, waar ze nog decennia mee vooruit kunnen. Met schuifdak.


N: Maar de mensenrechtensituatie? De bezetting van Tibet? Het onderdrukken van de Falun Gong?

P: Luister nou mijnheer. Ik ben sporter. Ik ontmoet daar andere sporters en dat is het. Zelfs als ik Goud win krijg ik die hele mijnheer Hu Jintao niet te zien.
Die Haagse hotemetoten, da's een heel ander verhaal. Die maken met zijn allen een waanzinnige reis, speciaal om op het openingsfeestje deze man een handje te kunnen geven. Betaald door de schatkist of door de sponsor, ik weet eigenlijk niet wat erger is.
Of wat dacht u van het IOC, dat accepteert dat een sporter daar gearresteerd kan worden als hij of zij iets verkeerds zegt of doet. U moet niet aan mij vragen waarom wij daar zijn maar aan Jacques Rogge. Of zijn voorganger. Dat zijn de mannen die hier handel in zagen en de hele zaak voor veel geld aan de sponsoren hebben verkocht. Gaat u daarvoor alsutblieft naar hen toe, maar kom niet bij mij. Ik slinger paarden. Hard, hoog en ver.


N: U heeft aangekondigd na deze Spelen te gaan stoppen, dus mag ik u vragen wat uw geheim nu is, waarom bent u helemaal niet onder de indruk van de Russen met hun lichte paarden?

P: Da's heel simpel. Die Russen hebben nooit met ballonnen gespeeld toen ze klein waren, denk ik.


N: Ballonnen?

P: Kijk. Elk kind weet dat je een ballon met lucht veel minder ver of hoog kan gooien dan een ballon met water. En als u bij Natuurkunde had opgelet had uw leraar u nog kunnen uitleggen waarom ook. Hoe zwaarder, hoe meer kinetische energie, en dus hoe verder de worp.
Mijn geheim is dus gewoon een kletsnat paard. Zo'n Shire heeft een enorme bos met haar en dat houdt een hoop water vast. Dus een uur voor de wedstrijd gaat mijn paard uitgebreid in bad. Scheelt zo 15 kilo.

Verder is het belangrijk om bij de afworp de rug recht te houden en op tijd los te laten. Dat laatste is bijzonder belangrijk. Oom Frits zei altijd dat een safety-release op het werpharnas moderne onzin was. Na zijn dood heb ik er toch direct één aangeschaft, want zo'n einde wens je niemand toe...

Ik herinner me het als de dag van gisteren. We waren aan het trainen voor het WK Hoogslingeren in Ierland, en hoe het kon gebeuren weet nog steeds niemand, maar bij de afworp kreeg hij zijn hand niet meer los. Nadat man en paard de 3 meterlat gepasseerd waren draaide het paard automatisch in de correcte landingshouding. Dat wil zeggen, achterbenen gestrekt en deze na de landing zo diep mogelijk buigen om de schok te absorberen en vervolgens afrollen.

Oom Frits raakte als eerste de grond, waarna het paard, instinctief leek het wel, zijn poten spreidde om mijn Oom te sparen. Helaas moest het arme beest natuurlijk wel de energie van de worp opvangen, en bij het buigen van de achterpoten verdween de arme Oom Frits tot aan zijn middel in het paard.
Achteraf denk ik wel eens, als we met de Shire hadden getraind, had mijn oom nog geleefd. Maar op deze dag slingerden we met de Prezewalkski's en die zijn een stuk nauwer.
Toen we Oom Frits uiteindelijk konden bevrijden was hij reeds gestikt. Onderschat u het belang van een goede afworp dus zeker niet!


N: Dat zal zeker niet gebeuren. Wat vindt uw paard er eigenlijk van?

P: Mijnheer, u moest Mystic Dancer 3 eens horen als ik een dag oversla.


N: Dank voor dit boeiende gesprek.

P: Geen dank. De Natuurkundeles was gratis.


Met hartelijke dank aan Aad voor het idee, en met excuses aan Incognito en G.B. voor de uitwerking.

(Bij het schrijven van dit blog zijn geen paarden gewond geraakt of om het leven gekomen.)

Volgend artikel in dit blog