Hoewel nooit echt gothic (dat woord bestond begin jaren tachtig in de rock 'n roll nog niet) was de muziek van Echo & The Bunnymen in hun hoogtijdagen (1980-1984) blijkbaar donker genoeg om de band donderdag te programmeren op Summer Darkness, en Tivoli ook te doen uitverkopen. Een heerlijke mengeling van Summer Darkness publiek met 'gewone' oudere jongeren beleefden er een avondje verrukkelijke new wave nostalgie.

Er zat een zeker risico in de keuze voor The Bunnymen op dit festival want voor je het weet spelen ze vooral recent werk, en krijg je een flinke keuze van die toch belabberde Siberia plaat uit 2005 voor je kiezen. Maar als de band Rescue  inzet en dit vervolgt met Villiers Terrace en Show Of Strength dan waan je je weer even in 1981, toen je Echo & The Bunnymen naast Joy Division en The Cure tot je favorieten had.

'Zeikplaten' noemde Remco Daalder de platen van The Cure in zijn prachtboek Grafherrie. In dat boek dat ik hier vorige week al aanprees heeft Daalder het ook over Summer Darkness, en ik vermoed dat hij er gisteren ook bij was, al weet ik niet hoe hij de platen van Echo & The Bunnymen nu zou typeren. Ik vrees niet best. Maar toch, toen hij krakersbolwerken afstruinde op zoek naar punkconcerten zwelgde ik bij Crocodiles, Heaven Up Here en Ocean Rain van Echo & The Bunnymen en vond ik MDC en BGK maar kinderachtige aanstellerij. Ieder zijn meug zeg maar.

Veel erger vond ik circa 1982 de mensen die riepen dat U2 veel beter was dan Echo And The Bunnymen. Ik vond U2 in die tijd een vervelend stel positivo's en had niks met hun platen Boy, October en War. Ik ben zelfs weggelopen bij het eerste concert van U2 in Nederland, september 1980 in de KRO studio in Hilversum. Ik was had nog nooit van U2 gehoord en was daar om Mecano te zien de Amsterdamse wave band van Dick Polak, waar ik groot fan van was. Drie liedjes U2 en ik zat in de kantine, ik werd zeeziek van het enthousiaste gedoe, gezwaai en gespring van Bono, en dan dat voetje op de monitor.

Het is later nog wel goed gekomen tussen U2 en mij, maar nog altijd zijn de oude liedjes van Echo & The Bunnymen me veel dierbaarder. En toen ik ze gisteren weer groots hoorde en Tivoli: Back Of Love, The Cutter, Killing Moon, All That Jazz en Seven Seas begon ik me af te vragen waarom The Bunnymen nooit zo groot zijn geworden als Coldplay nu. Ik bedoel: geen liedje op die laatste Coldplay kan zich toch meten met een Killing Moon?

Het was vooral de schuld van loudmouth Ian McCulloch denk ik die te lui was echt grote tournees te ondernemen en liever drie keer in het jaar Europa rondging dan een half jaar uittrok om de VS te bereizen. Dat deed U2 wel, en met succes.

McCulloch was echt de beste zanger van zijn  generatie en ze hebben meer goede liedjes achter gelaten dan The Sound, Teardrop Explodes en Bauhaus met wie ze in de vroege jaren tachtig altijd werden vergeleken.

Gisteren gaf Echo And The Bunnymen het beste concert dat ik van ze zag sinds Pandora's Music Box een kwart eeuw geleden. En het aardige is: ik hoorde zowaar een enkel nieuw nummer dat erg goed was. Dus wie weet wordt het weer wat. Eerst gaat de band dit najaar met orkest hun Ocean Rain integraal spelen in de Royal Albert Hall, en ik zit er sterk aan te denken daar heen te gaan. Als McCulloch daar met een zelfde kracht en overtuiging weet te zingen als in Tivoli dan wordt het genieten daar.

Ook benieuwd naar de komende dagen Summer Darkness. Ik lees nog even in Grafherrie over 'de parade van heen en weer pendelende zwartjassen' langs de grachten van het ene podium naar het andere.

In Amsterdam zou zoiets leiden tot snerende opmerkingen, gefluit en geroep vanaf de terrassen. In Utrecht beperkte het publiek zich tot bewonderend gemompel.

En zo is het. Ik ga de stad in.

Volgend artikel in dit blog