Is het voor een leider eigenlijk zinvol of zinnig om schuld te voelen voor wat men gedaan heeft? Is het eigenlijk voor iedereen zinvol om schuld te voelen voor iets wat men gedaan heeft? Ik zou stellen van niet. Schuld en schuldgevoel lost het probleem, waarover het gevoel gecreëerd wordt niet op. Het gevaar bestaat zelfs, dat men op zoek gaat naar manieren om het gevoel te ontlopen. De bekendste is het afschuiven van de schuld naar anderen. "Als zij dat hadden gedaan, dan had ik het goed kunnen doen." Een andere is het ontlopen van de situatie, waar het probleem is ontstaan of ontstaat. "Sorry, ik heb nu geen tijd om me daar mee bezig te houden." Of "Wat zei je, wil je dat ik het doe? Sorry, maar zij zijn daar veel beter in en je wilt toch het beste resultaat, of niet soms? En daarbij heb ik er ook geen tijd voor, want ik moet nog dit en dat doen!"

Schuld en schuldgevoel zijn dus eigenlijk voor maar een paar mensen zinvolle motivatoren. Mensen die zich niets aantrekken van hun gevoel van schuld, maar opzoek gaan naar oplossingen. Mensen die hun gevoel gebruiken om gemotiveerd te raken voor het oplossen van het probleem dat is ontstaan.

Voor een leider is het dus de kunst, om te laten zien, dat schuldgevoel niet een demotivator is, maar een motivator. Dat betekent dus niet je verantwoordelijkheid nemen en vervolgens je ontslag indienen, want dat is juist weglopen voor het probleem, dat je zelf hebt gecreëerd. Leiderschap toont zich dus eigenlijk vooral in het creëren van een sfeer, waarin schuld niet leidt tot angst en vluchten, maar moed en vechtlust opwekt. Want uiteindelijk gaat het bij ieder probleem, niet om de schuld, maar de oplossing.

The English version

Volgend artikel in dit blog