Sinds het vuil dat er in 2004 over hun kandidaat werd uitgestort zijn Democraten niet ongevoelig voor het beeld van de straatvechtende Republikein tegenover de in al zijn beschaving weerloze Democraat.

Dus toen McCain eerder deze maand met de eerste modderworpen kwam, nam de druk op Obama toe om in gelijke munt terug te betalen. Sinds een week lijkt de Obama-campagne gehoor te geven aan die roep.

In een populistisch spotje op lokale stations in Ohio wordt McCain (ten onrechte) aangewreven dat hij verantwoordelijk was voor verlies van duizenden banen toen hij tegen een wetswijziging stemde die de overname van een Amerikaanse vrachtvervoerder door het Duitse DHL had kunnen voorkomen.

En dus vertelt Ed Rutherford uit Morrow, Ohio, op het randje van tranen, dat hij dacht goed te zorgen voor zijn familie, maar dat dat nu weg is genomen. In een ander spotje stelt dezelfde Ed dat Amerika 'absoluut in een recessie' zit - wat wordt afgezet tegen een uit het verband gelichte uitspraak van McCain in januari dit jaar, dat er geen sprake is van een recessie.
'Hoe kan McCain de economie repareren als hij niet denkt dat die kapot is?' eindigt het laatste filmpje. Op campagne eerder deze week liet Obama niet na erop te wijzen dat een belangrijke economische adviseur van McCain de Amerikanen 'zeurpieten' heeft genoemd. 'Deze man tankt blijkbaar nooit zelf. Hij doet niet zelf zijn boodschappen. Hij betaalt duidelijk niet zijn eigen rekeningen,' aldus Obama.

Daarmee keert de Democraat McCains 'beroemdheid'-spotje - waarover hij eerder nog moord en brand schreeuwde - tegen hemzelf. Niet 'de grootste beroemdheid ter wereld' Obama, maar McCain - getrouwd met de steenrijke dochter van een biermagnaat - is 'out of touch' met de gewone mensen.

Voorlopig is Obama zo slim om de negatieve campagne vooral lokaal te houden, en op nationaal niveau een verzoenender toon aan te slaan. Maar met zijn duikeling in de recente peiling kan de roep om de handschoenen helemaal uit te trekken wel eens onweerstaanbaar worden. Alleen de low road leidt naar het Witte Huis.

Bas Benneker

Volgend artikel in dit blog