Verblind

Bepaalde onderdelen van deze website vereisen het gebruik van javascript. Indien u van alle functies gebruik wilt maken, zult u javascript moeten toestaan.

Eline Walda

Alles wat je aandacht geeft groeit.

< Voorpagina

zondag 24 augustus 2008 20:30 door Eline Walda

Hij neemt de omgeving in zich op, terwijl hij wacht tot het Orakel tijd voor hem vrijmaakt. De kamer is gevuld met kinderen met ernstige gezichtjes, die volkomen opgaan in wat ze doen. Een klein meisje trekt zijn aandacht, en hij knielt naast haar neer. Ze kijkt geconcentreerd naar de lepel in haar hand. En de lepel buigt, buigt, buigt nog verder. Alsof hij vloeibaar is. "Hoe doe je dat?", vraagt Neo het meisje stomverbaasd. Ze kijkt hem aan met haar wetende ogen, laat een stilte vallen en zegt dan rustig: "Er IS geen lepel."

Dit is mijn favoriete scene uit The Matrix. Het is alweer een tijdje geleden dat ik de film voor het laatst zag, maar ik moest er opeens aan denken tijdens mijn bezoek aan St. Tropez. Het was eigenlijk toeval, dat het huis dat we voor de vakantie gehuurd hadden zich vlakbij deze badplaats bevond. We waren, zoals gewoonlijk, overvallen door de snelheid waarmee de vakantie naderde en struinden gehaast het internet af, op zoek naar een comfortabel plekje met zon, strand, een fijne keuken en een mooie omgeving. Liefst ook nog een plek, waar mijn zoon zijn brugklasfrans in de praktijk kon brengen. De Provence en de Côte d'Azur klonken goed en het huis zag er leuk uit op de plaatjes.

Het punt is: als je zo dichtbij een bekende plaats als St Tropez zit, dan moet je er eigenlijk ook wel een kijkje nemen. Pure peer pressure. Vanaf de heuvels, neerkijkend op de lichtjes van St Tropez, leek het net een zeeroversschat die bij de gloed van mijn lantaren oplichtte in een donkere grot. Ontelbaar veel streepjes licht, dansend, daar onderaan bij de in duisternis geklede zee. Hoe mooi de sterren hier ook schenen - hoezeer ik mezelf ook herinnerde aan het bijzondere ervan, licht dat zo ver reikt, mij soms pas bereikt als de bron millennia geleden gedoofd is - ze verbleekten naast een glinstering die door mensenhanden is gecreëerd.

Sommige dingen zijn het mooist als je er niet te dichtbij komt. Dichterbij gekomen zagen we vooral een lange, lange file en kozen een omweg. We pakten vanaf Port Grimaud de boot naar St Tropez. Die boottocht bleek achteraf het mooiste onderdeel van de dag. De beroemde badplaats zelf was overvol met ijsslurpende proleten, klootjesvolk dat in de rij stond voor de rondvaart langs de buitenhuizen van beroemdheden, quasihippe toeristen, zuinige Nederlanders die bij het bekijken van de menukaarten luidkeels commentaar leverden op de gepimpte prijzen voor drankjes en zuchtende serveersters in strakke topjes, ten slotte, die zich woordeloos beklaagden over hun asociale clientèle.

De zon zinderde op eindeloze rijen smakeloze witte plastic jachten van een paar ton en meer (veel meer). Verveelde jongeren laveerden ertussendoor op waterscooters en alleen als ik mijn ogen samenkneep tot kleine spleetjes kon ik, mijn fantasie de vrije loop latend, een beeld oproepen van wat deze plaats ooit geweest was. Ooit, voordat Brigitte Bardot op de onzalige gedachte kwam om dit onschuldige plaatsje tot haar terrein te verklaren. Het was alleen met dichtgeknepen ogen dat ik her en der een schim van een schilderachtig klein vissersdorpje in pasteltinten door de harde lijnen van de werkelijkheid heen zag.

Ik kende St Tropez alleen maar van horen zeggen. Net zoals ik ook slechts de namen ken van al die sterren en andere beroemdheden die hier rondzwerven, waar ik met zoveel plezier over lees in roddelbladen als Gala en Celebrity. Vaak vertellen die tijdschriften me over mensen waar ik zelfs nog nooit van gehoord heb. Hoe zou ik ook, ik die zo weinig TV kijk en vrijwel iedere nieuw uitgekomen bioscoopfilm mis. De charme van roddelbladen is ongetwijfeld, dat je met sterren en hun al dan niet werkelijke belevenissen kunt meeleven, zonder dat hun leven je werkelijk raakt. Beroemdheden zijn als vage kennissen, waar je verder geen enkele verantwoordelijkheid voor voelt.

Een leven onder een vergrootglas kan aantrekkelijk zijn, zolang jij het niet bent die onder de loep ligt. Hooguit zevenhonderd, misschien achthonderd mensen kennen mij min of meer persoonlijk. Voor alle anderen ben ik een anoniem gezicht, een nobody. En eigenlijk vind ik dat prima. Want wie verbleekt er niet bij zulk hel licht? Ik ben blij met mijn leven in de schaduw, vrij om te gaan waar ik wil, zonder de interesse van wie dan ook op te wekken. Want als je te beroemd bent, te veel in het licht leeft - kun je er dan nog in blijven geloven? Te blijven geloven, dat die lepel niet bestaat?

There is no spoon.

"Papa zei altijd dat rijkdom een zonde was en armoede een straf, maar dat God blijkbaar wilde dat er geen enkele relatie was tussen de zonde en de straf. De een zondigt en de ander wordt gestraft. Zo zit de wereld in elkaar."

Tekst en beeld © 2008 Eline Walda
Laatste alinea: citaat uit "een verhaal van liefde en duisternis", Amos Oz, De Bezige Bij 2008

Toon gerelateerde artikelen

Volgend artikel in dit blog

15reacties

landheha 24-08-2008 21:30

Instead we have a fork. With a fork you can pick out the tiny bits that are "important". Rijkdom is geen zonde. Je moet er gewoon mee om kunnen gaan. Net als met alle andere dingen.

Mo 24-08-2008 22:47

Toevallig nog een dagje naar Nice geweest?

coby 24-08-2008 22:55

Hallo Eline, hoop dat je een goede vakantie hent gehad. St.Tropez lijkt me heel erg. Zo leeg. Allemaal buitenkant met een laagje poedersuiker. Ik zou doodongelukkig zijn als zoveel mensen op me zouden letten en kennen. Wie kent je echt? En weet je zelf nog wel wie je bent op gegeven moment? De vork van Landheha vind ik wel een mooie!

hartelijke groet, Coby

niko 24-08-2008 23:20

Ah, je bent Amoz aan het lezen! En en....?

Groet van èèn van de zeven- achthonderd mensen:)

Rene Scheffer 24-08-2008 23:55

Mooie en treffende overwegingen.
700-800, Ok 50 tot 80 bloggers (ik o.a) en wie zijn al die anderen dan wel niet.

Heer Lot 25-08-2008 00:15

Ik ben er twee jaar geleden geweest, je nam me even mee terug, fijn dat je er weer bent :-))

Nachtgroet :-))

K 25-08-2008 00:24

Mijn man zou zeggen:'waar veel licht is, is ook veel schaduw'.
Dat citaat!! God de schuld geven voor de foute verdeling van rijkdom. Dat is ook een manier om het fijn zo in stand te houden!

knaap met knapzak 25-08-2008 03:22

Ok K, wij moeten God dus waarmaken anders bestaat ie niet.
Als een zeeroversschat in een donkere grot...

ceesincambodja 25-08-2008 05:21

HUH? WAAR IS CEES ZIJN HEATHER GEBLEVEN? JA, DAT VROEG IK MIJ OOK AL AF. IK HEB VANOCHTEND DE KOP GEWIJZIGD MAAR WAT IK OOK DOE, DE K..-SERVER VAN DE VK WEIGERT HEM. ZIJ ZEGGEN: 'U kunt uw eigen header-plaatje uploaden met de knop hierboven. Zo'n plaatje moet 955 pixels breed zijn en 108 pixels hoog. Het mag maximaal 30 kb zwaar zijn.' NOU, VERGEET HET MAAR. DIT HELE WEBLOG RAAKT ONDERHAND BEHOORLIJK IN HET SLOP EN JE HOUD JE HART VAST VOOR DE ZOGENAAMDE MODERNISERING DIE ERAAN KOMT. ALS ZE NIET EENS IN STAAT ZIJN OM EEN EENVOUDIGE BUG ERUIT TE HALEN DIE DE GEBOORTEDATA IN DE GATEN HOUDT, OOK NIET NA 100 MAILTJES MET DE VRAAG OM DAT EVEN TE REGELEN. ONDERTUSSEN ZIJN WE BIJNA EEN JAAR VERDER, HOMAAR.
IK WORD HIER ZOOO MOE VAN. JULLIE OOK? OOK EEN EIGEN HEATHER DIE JE NIET MEER KUNT PLAATSEN?

Ik ben te boos om nu te kunnen reageren op je blog, Eline. Sorry.

knaap met begrip 25-08-2008 06:15

Hush hush Cees. Het is het volkskrantblog maar.

Miss history 25-08-2008 17:19

Mooi stuk!
X

Ingrid van den Bergh 26-08-2008 15:01

Mooi verhaal in cirkelvorm. Maar mischien is het meer dan dat. Ik denk het wel.
Je hebt St Tropez gezien en wilde er niet zijn. Gelukkig nam je voldoende afstand en relativeerde.

Jim Hasenaar 29-08-2008 23:39

Mooi, gevoelig, beschreven.

Arda 31-08-2008 12:30

Het leest lekker weg, Eline....en eindigt waar het begon.
Het is denk 1 grote poppenkast, zien en gezien
worden, daar in St Tropez!
Liefs:)

Eline 14-09-2008 19:09

Beetje laat, maar ik zag dat ik nog niet teruggereageerd had.

@ Landleha, mooi!
@ Mo, nee, te lui :-)
@ Coby, St Tropez was gelukkig het dieptepunt
@ Niko, nog steeds niet uit, maar so far een geweldig boek, echt een aanrader!
@ Rene, vroegere collega's, zakenpartners, mensen uit diverse netwerken, schoolvrienden, familie, vage kennissen, goede vrienden, vroegere en huidige buren, enz. Je kent overigens altijd veel meer mensen dan je denkt.
@ Heer Lot, groet terug!
@ K - hmm. Dat je zegt dat iets op een bepaalde manier in elkaar zit wil natuurlijk nog niet per se zeggen dat je er niets tegen wilt/kunt doen.
@ Knaapmet, daar moet ik even over nadenken.
@ Cees, schreeuw niet zo man, we zijn niet doof :-)
@ Miss, dank je!
@ Ingrid - goed samengevat.
@ Jim, dank. Waarom schrijf je zelf niet meer, vraag ik me af.
@ Arda - absoluut
@

Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.

Beperkt HTML (vet, cursief en onderstreept toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).

Eline Walda

Woonplaats: Nederland
Gedreven mens, moeder, zelfstandig ondernemer, marketingadviseur, communicatieadviseur, webredacteur, blogger op Molblog, connector, twitteraar. Momenteel ben ik minder actief op het VK-blog. Hier schreef ik over alles wat mij bezighield, van boeken en films tot emancipatie, kinderen en jodendom. In de rechterkolom hieronder heb ik links gemaakt naar mijn verschillende artikelen, gesorteerd op onderwerp. Veel leesplezier!
Beroep: Marketing- en Communicatieadviseur
Vrouw

Stuur Eline Walda een bericht

Boekenfetisj

Boeken zijn dierbare vrienden. Hieronder vind je een aantal recensies van boeken die ik eerder gelezen heb. Ik hoop, lezers op deze manier kennis te laten maken met een schrijver van wie zij misschien nog nooit iets gelezen hebben. Ik schrijf niet per se over boeken die net verschenen zijn, wel let ik er op of het boek nog verkrijgbaar is. Veel leesplezier!

Mijn favoriete boek: My name is Asher Lev (mijn naam is Asjer Lev)(Chaim Potok)

Voor kinderen:

De brief voor de koning (Tonke Dragt)

Welterusten, kleine beer!(Martin Waddell)

Voor kinderen en volwassenen:

De kleine Nicolaas (Sempe & Goscinny)

De kleine prins (Antoine de Saint-Exupéry)

Sadako wil leven (die ene seconde)(Karl Bruckner)

Voor volwassenen:

And I don't want to live this life (Deborah Spungen)

De regenkoningin (Katherine Scholes)

De Reiziger (deel 1) (Diana Gabaldon)

Dochters zonder moeder (Hope Edelman)

Duizend schitterende zonnen (Khaled Hosseini)

Een schuldig huis (Robert Goddard)

Gestolen gezicht (Latifa)

In pale battalions (Robert Goddard)

Kitchen (Banana Yoshimoto)

Klein verhaal over liefde (Marit Törnqvist)

Kom niet aan mijn kinderen (Janneke Schoonhoven)

Meisje met negen pruiken (Sophie van der Stap)

Mijn naam is Asjer Lev (Chaim Potok)

Misha (Misha Defonseca)

Nieuwe buren (Saskia Noort)

Onze verborgen tranen (Waris Dirie)

De schaduw van de wind (La sombra del viento)(Carlos Ruiz Zafón)

Strijden voor mijn land (Senait Mehari)

Tot ik jou vind (John Irving)

Land van de rijzende zon

Japan is een compleet mysterie voor me. Het is een wereldnatie met 127 miljoen inwoners en lid van de G8. En toch weet ik niets over dat land. Het lijkt vreemd: een serie schrijven over een land waar je geen enkele band mee hebt, nauwelijks iets over weet te vertellen. Maar juist dát is mijn motivatie. Het is tijd voor een speurtocht. En waar kun je dat beter doen dan in een blog, waar interactie met het publiek mogelijk is. En waar je je kennis kunt delen. Hieronder vind je links naar de verschillende afleveringen van deze serie.

Deel 0 - tijd voor een niet-representatieve steekproef!

Deel 1 - de aanleiding

Deel 2 - de uitslag van de steekproef is binnen!

Deel 3 - eerst wit

Deel 4 (slot) - eerst wit, dan rood Een slot is een einde.

En hier eindigde mijn speurtocht naar Japan. Een land dat we liefhebben, een land dat we haten. Een land dat we niet begrijpen. Hier eindigde ik en begonnen anderen. Een paar medebloggers vroeg ik, me te helpen Japan te begrijpen, gebruik makend van de mogelijkheden van interactie. Gelukkig wilden ze dat. Hier vind je hun Japanbijdragen. Blauwoog over Samoerai en mispercepties

Darkelf over manga

Eric's Art over liefde

Erik van Donk over technologie

Grandmaster DJ over muziek

Jaap over na-apers

Morgaine's theeceremonie

Oliphant's diepte-interview

Solvejg's recensie van Kawabata

Actualiteit en politiek

Alles waar voor mij ‘hartslag’ inzit kan aanleiding zijn voor een stukje. Politiek, actualiteit, feminisme, jodendom, literatuur. Ik kan me soms ontzettend boos maken om dingen die ik als ‘onrechtvaardig’ zie. Dan moet ik eerst stoom afblazen. Daarna kan ik er pas over schrijven. Politiek is bijvoorbeeld voor mij niet iets wat je uitsluitend rationeel kunt benaderen. Het gaat ons allemaal aan. Maar ik wissel het graag af met andere onderwerpen. The world is my playground. Bijna overal zit een verhaal in. Enfin, hieronder tref je wat links aan naar stukjes over actuele en/of politieke onderwerpen.

Politiek

Ik mag blijven!

Anne mengt zich niet in de discussie

Als G'd zou stemmen

De ogen van een kind

Weg met Rita!

En daarom wou ik het jou vragen

Nederland is vol

Dus wat moet ik nu nog met politiek?

Dus wat moet ik nu nog met politiek? (deel 2)

Actualiteit

De stilte van 4 mei

Knokken voor de vrijheid

Een romantische dood

Ondanks alles

Nutteloos ben je

Als een wandelend lijk

We zijn hulpeloos!

Big brother

Voor Fadoua

Blogfeuilleton

Ooit schreef ik een blogsprookje. Het vormde zich organisch onder mijn vingers. Het verbazingwekkende was, dat het zich vaker wel dan niet heel anders ontwikkelde dan de verhaallijn die ik in mijn hoofd had. Mijn verhaal - het werd gelezen, gewaardeerd en verguisd. Omdat iedereen erin las wat hij of zij verwachtte. Het was een onschuldig verhaal. Sindsdien hebben er blogoorlogen gewoed op het Volkskrantblog. Haatblogs waren aan de orde van de dag en we zijn de onschuld voorbij. Onmogelijk, hier nog een onschuldig hoofdstuk aan toe te voegen. Maar het was leuk zolang het duurde. Kom je nog even bij me zitten voor een verhaaltje?