Pro Arnhem staat voor een heldere politiek zonder ideologische ballast. Ons interesseert het niet of een oplossing links of rechts is als het maar een goede is.

Bij het zoeken naar goede oplossingen voor de problemen van onze stad kan ieder zijn steentje bijdragen. Iedere Arnhemmer heeft immers belang bij een leefbare stad. Wij willen een bundeling van krachten: samenwerking tussen gelijkgestemde personen en organisaties binnen en buiten de politiek. Pro Arnhem is geen partij van strakke richtlijnen en partijdiscipline. Wij zijn gericht op de lokale politiek, dat wil zeggen op het welzijn van de Arnhemmers en de leefbaarheid van onze stad. Laten we het daarom over Arnhem hebben.

De stad Arnhem is geen eiland maar een historisch en cultureel gegroeide eenheid binnen de Nederlandse samenleving. Arnhem zal in samenspraak met andere Nederlandse gemeenten haar plaats op de kaart van Nederland moeten bepalen. Pro Arnhem ziet niets in de huidige geld- en energieverspillende competitie tussen de Nederlandse gemeenten. Samenspel zal betere resultaten opleveren. Voor vraagstukken die onze stad overstijgen roepen wij de hulp in van verwante politieke partijen. In onze provincie is dat Gelderland Lokaal.

Arnhem is een prachtige stad met een rijke historie en een prachtige omgeving. Maar Arnhem is ook een stad, net als elke andere, met sterke en zwakke kanten. Om Arnhem zo optimaal mogelijk te laten functioneren in de 21e eeuw zal er hard gewerkt moeten worden teneinde de sterke punten uit te bouwen en de zwakke te verbeteren. Met iedere Arnhemmer die het belang van de stad na aan het hart ligt willen wij daar aan werken.

 

Pro Arnhem

In de Tweede Wereldoorlog is de brug op deze plaats twee keer vernield: in 1940 en in 1944. Om een brug op de vijand te veroveren moet worden voorkomen dat de vijand de brug opblaast. De tactiek bestaat uit het veroveren van beide zijden van de brug. Tijdens Operatie Market Garden moesten de luchtlandingstroepen de brug vanuit het noorden bezetten, terwijl het geallieerde leger vanuit het zuiden optrok. Als enige eenheid van de gelandde Britse troepen slaagde het bataljon van John Frost erin de noordzijde van de brug te veroveren. Hierna kwamen zij van twee kanten onder Duits vuur te liggen: van de Duitsers die de zuidzijde van de brug in handen hadden en van de Duitsers die vanaf het noorden het centrum van Arnhem heroverden. Een Poolse brigade onder leiding van Stanisław Sosabowski landde later bij Driel (ten zuiden van de Rijn) om verlichting te brengen. Uiteindelijk kwamen de geallieerden uit het zuiden te laat om de brug in handen te nemen. Om te voorkomen dat Duitsers hun posities in de Betuwe weer in zouden nemen, is de brug vernietigd door de RAF en de USAAF.

Gavriel Jecan began photographing in Romania at the age of 10, shooting black and white with a Russian camera, often on hiking trips with his father in the mountains. His love of nature and travel evolved into rock climbing, and Jecan competed on the University climbing team national and international.

In 1986, Jecan literally climbed his way out of Communist Romania, escaping to Greece via Rodopi mountains (Bulgaria). After immigrating to the United States, Jecan began his career as a professional photographer. His love of nature and sports give him unique perspectives that he incorporates in his photography. And he has taken up the profession with enormous passion and success.

Gavriel Jecan joined world renown photographer Art Wolfe Inc. in 1994, and has been on a majority of the major trips that Wolfe has made worldwide. The quality and scope of Jecan’s shooting quickly gained him representation by the worlds largest international stock photography agencies.

Jecan has published a number of children books: C for Coyote , Wild Colors, Alaska Animal Babies, and Hide and Seek. He shares cover credit with Art Wolfe for his photographs in Colorado and Pacific Northwest (Sasquatch Books Publishing Co.), Frogs, The Nature of Lions (Firefly Publisher). He was a contributor to the international book Megadiversity.

Jecan is an accomplished videographer and his work been aired on network television. He shot footage for the video adventure program The Living Wild and other video assignments.

Jecan’s images continue to appear regularly as stock photographs in magazines worldwide, including International Wildlife, Backpacker, National Geographic, Midwest Express, Nature Foto( Germany) German GEO, Outside, Sinra (Japan) and Terre Sauvage  (France). His work has been featured in international ad campaigns for Hasselblad. Jecan continues to pursue specialties in nature, wildlife, landscapes, travel, historical architecture, and indigenous peoples.

Jecan's stock photos are represented by Getty Communication, Corbis, Danita Delimont, Okapia, OnAsia, Alamy, and Gavriel Jecan Photography.

 

http://www.gavrieljecanphotography.com/about.html

http://internationalphototours.wordpress.com/

http://gavrieljecanphotography.wordpress.com/

A sample of Gavriel Jecan book.

Belvédère ’n Ouderwets genoegen op een zomerse middag in een sinistere toren via een steile wenteltrap hoestend door het spinrag en de muffe lucht op te klimmen… nee niet naar de torenkamer om daar een prinses te bevrijden, maar naar een platform waar ik als een zweefvlieger die eventjes roerloos tussen de wolken hangt, het panorama van mijn jeugd aanschouw of er een onzichtbaar scherm tussen mij en de wereld staat. Zou het waar zijn? De rode pannendaken, de molen van Klarendal, de kronkelende Rijn en verrassend dichtbij het kerktorentje van Elst, de Duitse heuvels aan de kin, en direkt voor mij, loom dalend: het golvende bladerdak van Sonsbeek. Verhuld onder het groen zie ik me weer voetballen in het Boysdal…. Naar minnende paartjes op bankjes gluren; met m’n kornuiten grootse plannen smeden - en sjokkend rond de Grote Vijver rust vinden na een huiselijk twist…. dezelfde vijver op wiens ijsvloer ik in barre winters schaatste, en menigmaal werd opgeraapt door Kittie die zo heerlijk kon zoenen tussen de besneeuwde struiken van het eenden-eilandje. Nu, met de dierbare plekjes aan het oog onttrokken, zie ik een rilling door het lover gaan, ’n opstekende wind die regelrecht ontspruit aan een donkere wolken- partij boven het grensdorp Elten…. Dinky-toys rijden af en aan over de Rijnbrug, u weet wel, a bridge too far - en als je heel goed kijkt, ah dan begint de oorlog opnieuw: gebulder, geratel, vlammen! Duizelig daal ik de trappen af, voorzichtig, als ’n freule in hoepelrok…. O Belvédère, grijze wachter, blijf waken over Ernem & Haar Schone Omgeving. Johnny van Doorn, uit Verzamelde gedichten, 1994.

Frank Owen Gehry, geboren als Ephraim Owen Goldberg, is een van de belangrijkste vertegenwoordigers van het Deconstructivisme. Hij ontving tal van prijzen, waaronder de Pritzker Prize in 1989. Sinds 1962 heeft hij een eigen bureau in Los Angeles (Frank O. Gehry Associates). Een rode draad door zijn hele oeuvre is de expressieve vormentaal en het vooruitstrevende materiaalgebruik, van het kippengaas in zijn vroege werk tot het hypermoderne titanium van het Guggenheim. Biografie Na zijn studie architectuur aan de University of Southern California in Los Angeles studeerde hij in 1955 nog een jaar stedenbouw aan de Harvard Graduate School of Design in Cambridge, Massachusetts. Na zijn studie werkte Gehry als architect en planoloog voor architectenbureaus in Los Angeles, Atlanta, Boston en Parijs. In 1962 vestigde hij zijn eigen architectenbureau in Los Angeles: 'Frank o. Gehry & Associates Inc.'. Hij ontwierp in het begin vooral winkels en woningen, waarbij hij het experiment steeds minder schuwde. Van 1969 tot '72 werkt hij aan het ontwerp van de kartonnen meubelserie 'Easy Edges' die bestond uit veertien kartonnen meubelstukken. Deze succesvolle ontwerpen nam hij echter al na drie maanden uit de productie om te voorkomen dat een reputatie als meubelontwerper zijn carrière als architect zou schaden. In 1974 ontvangt hij leeropdrachten aan de Yale University en de Harvard University. Hij ontvangt 13 keer het eredoctoraat van onder meer de University of Toronto, de University of Southern California, de Yale University, de Harvard University en de University of Edinburgh. In 1982, 1985 en van 1987-'89 bekleedt hij de Charlotte-Davenport leerstoel in de architectuur aan de Yale University, waar hij tot vandaag doceert. Aan het eind van de jaren zeventig bouwde Gehry een serie woonhuizen met opengebroken 'gedeconstrueerde' volumes en geprefabriceerde industriële elementen. Voorbeelden daarvan zijn de Spiller Residence in Venice, Californië (1979) en zijn eigen huis in Santa Monica, waarvan de buitenmuren bestonden uit roze asbestplaten, golfplaten en ijzerhekwerk. Dat moest de indruk wekken dat het huis zelfgemaakt, niet af en instabiel was. Met zijn eigen woonhuis, een radicaal verbouwde kleine bungalow in Los Angeles, werd hij een van de pioniers van het Deconstructivisme. Met goedkope materialen zoals kippengaas, multiplex en golfplaat heeft hij onder scherpe hoeken toevoegingen gemaakt aan het gedeeltelijk ontmantelde oorspronkelijke huisje en het in een nieuwe omhulling gewikkeld. Gehry kreeg steeds grotere opdrachten, waaronder het Santa Monica Place (1980) in Santa Monica en het California Aerospace Museum (1984) in Los Angeles. Zijn sculpturale projecten kwamen voort uit zijn vriendschap met de beeldhouwers Richard Serra en Claes Oldenburg. Hij verwierf internationale erkenning met zijn deconstructivistische architectonische projecten, zoals de Loyola Law School (1981-1984), het California Aerospace Museum (1983-1984), de Francis Howard Goldwyn Regional Branch Library (1986) en het restaurant Fishdance in Kobe, Japan (1987). In de jaren '80 keerde hij ook weer terug naar meubelontwerp en ontwierp hij zijn kartonnen meubelserie Experimenta/Edges (1982). 1986-1989 Vitra Design Museum en productiehal, Gehry's eerste gebouw binnen Europa op de Vitra Campus in Weil am Rhein. Bij dit ontwerp is het grove, scherpe karakter van zijn vroege werk omgezet naar een vloeiende, sculpturale vorm. In 1989 is hij laureaat van de prestigieuze Pritzker Architecture Prize: „...Alhoewel de prijs wordt uitgereikt voor het levenswerk van de laureaat, hoopt de jury dat meneer Gehry het zal beschouwen als een aanmoediging om zijn uitzonderlijk ‘work in progress’ te continueren, alsook voor zijn bijdrage tot op heden aan de architectuur van de twintigste eeuw”. Guggenheim Museum in Bilbao Spraakmakend is zijn Guggenheim Museum in het Spaanse Bilbao (1991-1997), dat verrijst op een voormalig haventerrein bij de oude binnenstad waaraan de schaal en de textuur van het museum is aangepast. Opvallend aan dit ontwerp is het gebruik van geavanceerde computerprogramma's en het sculpturale metalen (titanium) dak. - (www.digischool.nl) In zijn werk bewandelt Gehry de scheidslijn tussen kunst en architectuur. Met het Guggenheim museum in Bilbao heeft hij een voorbeeld gegeven van de meerwaarde die architectuur kan hebben voor een stad. Het sculpturale gebouw bevestigde niet alleen de reputatie van de architect maar zette ook de Baskische hoofdstad op de kaart, zoals eerder het Operagebouw van Utzon dat voor Sydney deed. Gehry's Guggenheim werd in één klap een icoon van de twintigste eeuw en figureert inmiddels in talloze reclames, films en videoclips. Zijn Chiat/Day-gebouw in Venice (Californië) uit 1991 had een staande verrekijker naar een ontwerp van beeldhouwer Coosje van Bruggen als ingang. In 1992 bouwde hij het gebouw van Nationale Nederlanden in Praag (1992) waarbij hij twee torens zo tegen elkaar plaatst, dat het lijkt alsof ze met elkaar dansen.. 1994 Vitra-Center, Birsfelden bij Bazel 1999 - Voor de faculteit 'Computer, Information, and Intelligence Sciences', ook wel genoemd het 'Ray & Maria Stata Center' van het Massachussets Institute for Technology [MIT] bij Boston in de USA ontwierp Frank Gehry een nieuw gebouw van ongeveer 30.000 m2. Het gebouw bestaat uit een aantal rechthoekige torens met daartussen een serie lagere gebouw onderdelen in de bekende metalen Gehry-vormen. In de jaren negentig ontwierp hij voor Knoll international stoelen uit gebogen houten latten naar het voorbeeld van Michael Thonet. Deze waren geconstrueerd uit gevlochten repen multiplex en vereisten geen extra steun. Voor Formica Company, die zocht naar innovatieve toepassingen voor het nieuwe materiaal ColorCore, ontwierp Gehry de serie Fish Lamps. Zijn Walt Disney Concert Hall in Los Angeles uit 2003 vertoont veel overeenkomsten met het Guggenheim in Bilbao. 2008 - Het bestuur van de Biënnale van Venetië heeft Frank Gehry onderscheiden met de Gouden Leeuw. De 79-jarige architect wordt hiermee erkend voor zijn levenswerk. Aaron Betsky schrijft in zijn laudatie dat Gehry aantoont hoe mooi en productief experimenteerdrift kan zijn. Tegenwoordig maakt de inmiddels bejaarde Gehry ook stedenbouwkundige ontwerpen, zoals die voor Atlantic Yards (oplevering eerste fase in 2010) in New York. Gehry's werk heeft ook school gemaakt. Een bureau dat onder deze zogenaamde LA School wordt geschaard is Morphosis. Het werk van de LA School wordt gekarakteriseerd door een inventief gebruik en ongewone combinaties van basale industriële materialen, een formele voorliefde voor fragmentatie en complexiteit en een precieze detaillering die lijkt op die van een edelsmid. Ontwerpmethode Gehry heeft een geheel eigen manier van ontwerpen ontwikkeld. De eerste ideeën voor een project worden door hemzelf weergegeven in snelle schetsen. De uiteindelijke compositie wordt vervolgens uitgewerkt met behulp van ruimtelijke modellen die op verrassende wijze kunnen worden samengesteld uit eenvoudige componenten. Op den duur worden steeds complexere vormen aan deze basismodellen toegevoegd. Gehry's studio in Los Angeles is bezaaid met maquettes uit alle stadia van dit ontwerpproces. Het belang van deze methode wordt onderstreept door het feit dat het grootste gedeelte van de 130 medewerkers op het bureau maquettebouwer is. Zij zijn bijna onafgebroken bezig de maquettes bij te schaven naar de laatste inzichten van Gehry. De afgelopen jaren heeft de computer een belangrijke plaats ingenomen als middel om zijn ideeën te verwezenlijken. Hiervoor wordt het programma CATIA gebruikt, ontwikkeld voor de Franse luchtvaartindustrie en ondermeer toegepast bij de ontwikkeling van het Mirage gevechtsvliegtuig. Met CATIA kunnen de meest complexe vormen direct ontwikkeld en getest worden op het scherm. Vervolgens worden de zo ontwikkelde ontwerpen meteen vertaald naar de precieze tekeningen en berekeningen die nodig zijn voor de constructie. Bron

De eerste indruk van het Guggenheim in Bilbao is verwarrend. Het lijkt alsof een kind in het donker met een rol aluminiumfolie heeft zitten spelen. Het lijkt... Ja, waar lijkt het eigenlijk op? Ik loop er omheen, staar ernaar op afstand, ga er met mijn neus bovenop staan. Probeer het te begrijpen. Die vormen, die lijnen. Waar raken die elkaar? Het hart van het museum bestaat uit een reuze-atrium van 50 meter hoog. Ronde gangen, glazen liften en trappen voeren naar 19 expositiezalen die over drie verdiepingen zijn verdeeld. De meeste zalen zijn klassiek rechthoekig van vorm met betonnen vloeren, witte muren en een (zoveel mogelijk) natuurlijke lichtinval. Helemaal beneden ligt een zaal zo groot als het binnenste van een oceaanstomer (130 bij 30 meter). De zaal loopt onder de La Salve-brug door (een van de drukste bruggen van Bilbao) , maar er staat geen steunpilaar in. Het binnengaan van het 'scheepsruim' slaat heel even op mijn ademhaling. Al met al bevat de collectie van het Guggenheim in Bilbao werken van de meest prominente artiesten van de laatste 40 jaar van deze eeuw. En dat materiaal, titanium, met die fluwelen weerkaatsing van het licht. Hoe bedénk je zoiets? Het museum is niet te plaatsen, maar vreemd genoeg staat het volkomen op zijn plaats in industrieel Bilbao: midden tussen de 19de-eeuwse stad, een morsige containerterminal, een grauwe spoorlijn, drukke autowegen en de Nervion-rivier. Wat dat betreft is het museum precies geworden wat architect Frank Gehry en het stadsbestuur van Bilbao voor ogen hadden: de contactlijm van Bilbao's verleden en toekomst. Want het nieuwe museum voor moderne kunst is maar een onderdeel van het kapitale plan om Spanjes vierde stad een eigentijdse status te geven De bouw van een metro en een brug, en de uitbreiding van de haven staan ook nog op het programma. Bron

De trots van Jan Wolkers PETER VAN BRUMMELEN Op 3 september toog fotograaf Koos Breukel naar Texel om Jan Wolkers te portretteren. Ruim een maand later overleed de schrijver. De foto's van Wolkers' laatste fotosessie zijn nu gebundeld in het boek De onstuimige spelbreker. En natuurlijk werden ook Koos Breukel en zijn assistent op Texel meer dan gastvrij onthaald. ''We hebben een half uur gefotografeerd en daarna hebben we drie uur zitten ouwehoeren onder het genot van appelcider, baklava en sigaren. Ik was een wildvreemde voor Jan en Karina, maar werd ontvangen alsof ik hun beste vriend was. Ik moest ook raden welke vogels in de tuin vlogen. Gelukkig landde net een specht; die herken ík zelfs.'' Breukel fotografeerde Wolkers voor NRC Handelsblad. Zijn opdracht was de schrijver te portretteren als een moderne tegenhanger van een oude man die Rembrandt in 1667 schilderde. ''Maar een heel grote rol speelde dat niet. Het ging me bij het fotograferen vooral om Wolkers zelf. Ik ben een groot liefhebber van zijn werk. Ik las zijn boeken al voor mijn eerste zaadlozing. Voordat ik überhaupt wist wat seks was, las ik er bij hem al over.'' Nagenoeg alle foto's die Breukel van Wolkers maakte, staan in De onstuimige spelbreker (dat werd vernoemd naar een omschrijving van Wolkers van de dood). ''Een stuk of vier foto's heb ik eruitgelaten. Niet omdat ze niet goed waren, maar omdat ze te veel op andere foto's leken. Het boek is vormgegeven als een flipbook. Als je de pagina's van achteren naar voren door je vingers laat gaan, komt Wolkers steeds dichterbij. Het is alsof hij contact met je zoekt.'' Wolkers ziet er op de foto niet uit als iemand wiens einde nabij is. ''Maar hij was wel héél oud, hoor. Hij liep ook heel moeilijk. Hij heeft zich voor die fotosessie echt opgepompt. Lichamelijk was was hij aan zijn einde, maar met zijn geest was niets mis. De kracht die de foto's uitstralen, komt echt door zijn karakter. Dan zie je wat ijdelheid met iemand kan doen.'' Was Wolkers zo'n ijdele man? ''Op zijn manier wel, ja. Je wordt niet zo'n grote schrijver zonder dat sprake is van enige ijdelheid natuurlijk. Hij wilde niet als een zielige oude man op de foto. Hij wilde trots, sterk, stoer overkomen. Met zijn laatste krachten heeft hij dat er tijdens de fotosessie uitgeperst. Toch ziet hij er ook kwetsbaar uit. Juist die combinatie van stoerheid en kwetsbaarheid vind ik mooi.'' Dan het dagboek. Kornoelje, buddleya, atalanta, gingko, zwartmoeskervel, watergentiaan, wolfsmelk, joquielles, goudhaantjes. Ze klinken als planten waarvoor je naar verre landen moet reizen om ze te kunnen aanschouwen, maar Jan Wolkers zag ze in 1976 gewoon in Amsterdam. Hij woonde nog in Zuid, maar bracht zijn tijd vooral door in zijn tuin op het volkstuinencomplex Amstelglorie. Andere mensen gaan alleen in de lente en zomer naar hun volkstuin, Wolkers was er ook vaak in de herfst en winter. Uitgebreid doet hij daar in Dagboek 1976 verslag van. Net als in de drie eerder gepubliceerde delen wordt er ook weer driftig geneukt en zeer uitgebreid en luxueus gekookt. Tot drie maal toe schaft Wolkers zich in Dagboek 1976 bij Dikker & Thijs voor 250 gulden een blik kaviaar aan. Die belangstelling voor de natuur, seks en lekker eten deelt Wolkers met Nederlands bekendste dagboekenschrijver, Hans Warren. Maar haaks op Warrens precieze en poëtische dagboeknotities staat de rauwe stijl van Wolkers' aantekeningen. Van achteraf bijslijpen is geen sprake, getuige een zin als: ''s Nachts, als ik op de wc zit te lezen, omdat ik niet meer in slaap kan komen nadat Karina met een lichte griepaanval - omdat ze in haar lavendelkleurige jurkje de was was gaan ophangen, hetgeen mij niet ontgaan was - moet kotsen en maar niet in slaap kan komen en in het kleine kamertje onder de wol kruipt, red ik een langpootmug (die je minder ziet dan andere jaren, waarschijnlijk door de droogte).' In de flapteksten wordt het leven van Wolkers 'vol' genoemd. En zo is het. Je vraagt je af hoe hij bij al die beschreven activiteiten nog tijd over heeft om te schrijven, maar tussen de bedrijven door schrijft hij in 1976 de roman De kus, elke dag een pagina. Wolkers' van de pagina's spattende levenslust werkt aanstekelijk. Lees Dagboek 1976 en je krijgt meteen zin zelf ook te koken, neuken en schoffelen. Parool Jan Wolkers: Dagboek 1976 De Bezige Bij, €18,50 Koos Breukel: De onstuimige spelbreker Veenman Publishers, €24,95

Le Corbusier (La Chaux-de-Fonds, Zwitserland, 6 oktober 1887 - 27 augustus 1965), geboren als Charles-Edouard Jeanneret, was een Zwitsers-Franse architect (halverwege de jaren '20 nam hij de Franse nationaliteit aan). 'Le Corbusier' was het pseudoniem waaronder hij schreef in 'Esprit Nouveau'; later werd 'Le Corbusier' als naam zijn 'handelsmerk'. Le Corbusier was een belangrijk vertegenwoordiger van het Nieuwe Bouwen en spilfiguur van de CIAM-beweging. In 1965 kwam hij in de Middellandse Zee door verdrinking om het leven. [1] Een van zijn bouwwerken is de Villa Savoye (1928-29). Bij deze vooroorlogse werken denkt men vaak aan witte architectuur, maar hij had wel degelijk een kleurtheorie. De Villa Savoye, waarin hij zijn 5 punten plan toepast, is exemplarisch voor zijn vooroorlogse architectuur- en kleurideaal. De bekendste zijn echter het bedevaartskerkje Notre Dame du Haut te Ronchamp en het klooster La Tourette bij Lyon.

Zijn werk is niet weg te denken uit wat de Internationale Stijl is gaan heten: een bouwstijl die geen relatie meer heeft tot een bepaalde lokale architectuur-traditie, doch in feite op elke plek kan worden neergezet. Voorzover nog een associatie met een bepaalde omgeving wordt opgeroepen, heeft deze stijl zijn eigen biotoop geschapen: die van het zakencentrum met een beeldhouwwerk van Henry Moore op een esplanade in travertinsteen. De stijl van Mies van der Rohe werd overgenomen door vele architecten, met name het bureau Skidmore, Owings & Merrill. Uiteindelijk zou de proliferatie van de wat onpersoonlijke stijl leiden tot de denigrerende term "SOM-doos", waarbij de afkorting SOM gekscherend vertaald werd naar "Same Old Model". De Internationale Stijl zou echter enkele decennia welhaast verplicht zijn voor de bouw van grote kantoorgebouwen in de zakendistricten van de grote wereldsteden. Pas vanaf de jaren '70, door de opkomst van het postmodernisme in de bouwkunst, gingen architecten zich meer constructivistische vrijheden veroorloven, alsmede ornamentalistische frivoliteiten die door Mies van der Rohe als volstrekt onfunctioneel zouden zijn beschouwd. De invloed van Mies van der Rohe is onmiskenbaar: de skyline van wereldsteden is ondenkbaar zonder de rechthoekige wolkenkrabber, die nog steeds een geaccepteerde vorm van huisvesting is voor het hoofdkantoor van grote ondernemingen. Met, zeer waarschijnlijk, enige Barcelona-stoelen in de lobby en op de directieverdieping: een ontwerp dat uit 1929 dateert, maar nog steeds volstrekt modern oogt. http://www.miesvanderrohe.nl

Tachtig jaar na dato is een bezoek aan het Rietveld Schröderhuis nog steeds een bijzondere ervaring. In 1924 is het huis door Gerrit Rietveld gebouwd voor Truus Schröder. Als opdrachtgeefster heeft zij grote invloed op het resultaat gehad. Dit huis is het enige gebouw dat ooit volgens de architectonische principes van De Stijl is gerealiseerd. Kenmerkend zijn de typische Stijlkleuren rood, blauw en geel, gecombineerd met wit, grijs en zwart, maar ook de relatie tussen interieur en exterieur en de eenheid tussen de losse meubels en de vaste delen van de inrichting. De mens moet actief in het leven staan volgens Rietveld en Schröder. Ook wonen is een bewuste daad. De inrichting van het huis weerspiegelt deze overtuiging. Voor elke activiteit moet de bewoner een handeling verrichten: de badkamer creëren door het openvouwen van een wand, de slaaphoeken afschermen door wanden te verschuiven, privacy bereiken door luiken voor de ramen te plaatsen. Het huis is letterlijk een machine om in te wonen. Het huis werd na het overlijden van Truus Schröder in 1985 eigendom van de Stichting Rietveld Schröderhuis. Die gaf het pand na restauratie in beheer aan het Centraal Museum. Sinds 1987 is het huis opengesteld voor het publiek. De UNESCO plaatste het huis eind 2000 op de Werelderfgoedlijst als ‘een belangrijk en uniek icoon in de westerse architectuurgeschiedenis en een meesterwerk van menselijk scheppend vermogen’. In het oeuvre van Rietveld vervult het Schröderhuis een sleutelrol. Veel mensen willen het zien, maar niet iedereen is in de gelegenheid naar Utrecht te komen. Bovendien is de bezoekerscapaciteit relatief laag. Daarom heeft de beheerder, het Centraal Museum in Utrecht het huis digitaal toegankelijk gemaakt. website Rietveld Schroderhuis

Ik woon er en reis er rond, industriegebieden zo groot als heel Nederland, steden die letterlijk uit de grond schieten infrastructuren waar men in NL aan zee slechts van kan dromen (Bangkok) de macht gaat naar Azie. Terwijl Nederland politiek ruzie maakt en geen echte antwoorden heeft over zoiets als vervoer en verkeer draait de wereld gewoon door..........

@nno in Thailand
Twitter

"So now the Admiralty wireless whispers through the ether to the tall masts of ships, and captains pace their decks absorbed in thought. It is nothing. It is less than nothing. It is too foolish, too fantastic to be thought of in the twentieth century. Or is it fire and murder leaping out of the darkness at our throats, torpedoes ripping the bellies of half-awakened ships, a sunrise on a vanished naval supremacy, and an island well-guarded hitherto, at last defenceless? No, it is nothing. No one would do such things. Civilization has climbed above such perils. The interdependence of nations in trade and traffic, the sense of public law, the Hague Convention, Liberal principles, the Labour Party, high finance, Christian charity, common sense have rendered such nightmares impossible. Are you quite sure? It would be a pity to be wrong. Such a mistake could only be made once—once for all." —1923, recalling the possibility of war between France and Germany after the Agadir Crisis of 1911, in The World Crisis,vol. 1, 1911-1914, pp. 48-49.

Uniek stadspark midden in de stad Arnhem, het bijzondere is dat dit park een direkte verbinding heeft met de de Veleuwe en als het ware haar groene vingers uitsterkt tot aan het winkelcentrum van de stad. Eertijds een adelijk landgoed gered door de Arnhemse gemeenteraad en dat was toen gezien de hoogte van het bedrag een omstreden beslissing. De website van de vrienden van het Sonsbeekpark is virtueel een bezoekje waard, naast een real bezoek aan Arnhem natuurlijk ! (samen met Amsterdam en Maastricht toeristenstad van Nederland )

Bekijk het hele archief van Anno Zijlstra, of klik op een van de jaren hieronder om een deel van het archief te ontsluiten.

Zoek in het archief

 Op tags  Op personen  In dit blog
Zoeken

Abonnementen

Alle blogs
Deze gebruiker