Eline Walda
Alles wat je aandacht geeft groeit.


Vandaag sta ik even stil
en kijk om.
Stil.
Dank je
Dank je wel
voor alles wat je deed
voor alles wat je was.
Ik vergeet je niet.
8 september 2008
Er schuilt volgens mij een groot verdriet achter deze kleine
poëzie.
Je wordt gelukkig nooit vergeten zolang je in herinnering blijft.
Je wordt gelukkig nooit vergeten zolang je in herinnering blijft.
A C T U A L I T
Y 08-09-2008 21:13
U neemt geen Blad
voor de Mond
U neemt ons bij de Nose
En de herinnering van wat
je niet schrijft in het
Hart van de R O S E
achterblijft...........
voor de Mond
U neemt ons bij de Nose
En de herinnering van wat
je niet schrijft in het
Hart van de R O S E
achterblijft...........
Knaap
met knapzak 08-09-2008 21:32
-)
Je verhaal van haar en jou nog heel dicht bij in mijn herinnering
is dit ontroerend waardevol.
Lieve groet, Coby
Lieve groet, Coby
Zie nu pas de link in je infoblok en de datum, ik wist het
niet.
vergeten word ze nooit, zolang ze in je hart leeft.
vergeten word ze nooit, zolang ze in je hart leeft.
pacopainter 09-09-2008
08:35
Zo mooi
ook ik begrijp het nu eerst ten volle.
ik had de weemoed al wel herkend.
erg mooi, diep en stilmakend.
groet van ton
ik had de weemoed al wel herkend.
erg mooi, diep en stilmakend.
groet van ton
annet
09-09-2008 13:42
over wie heeft ze het
denkt Annet zachtjes
denkt Annet zachtjes
Pas&Ivy 09-09-2008 15:31
Als je hem zo laat staan, heeft ze er ook veel aan. Het blijft
een moeilijke dag, denk ik.
(Ivy)
(Ivy)
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).

Soms raken we
mensen kwijt. Mensen die belangrijk voor ons zijn. Mensen die een
van de redenen vormen waarom wij zijn wie wij zijn. Zo iemand was
mijn moeder voor mij.
Ooit
schreef ik een blogsprookje. Het vormde zich organisch onder mijn
vingers. Het verbazingwekkende was, dat het zich vaker wel dan
niet heel anders ontwikkelde dan de verhaallijn die ik in mijn
hoofd had. Mijn verhaal - het werd gelezen, gewaardeerd en
verguisd. Omdat iedereen erin las wat hij of zij verwachtte. Het
was een onschuldig verhaal. Sindsdien hebben er blogoorlogen
gewoed op het Volkskrantblog. Haatblogs waren aan de orde van de
dag en we zijn de onschuld voorbij. Onmogelijk, hier nog een
onschuldig hoofdstuk aan toe te voegen. Maar het was leuk zolang
het duurde. Kom je nog even bij me zitten voor een verhaaltje?



genieten van de pracht van de natuur :-))