Het is ongelofelijk hoe de dag steeds hetzelfde lijkt te beginnen. Met een korte worsteling in de massa, een paar snelle passen de trap op, een plof in de stoel. Een snelle blik, herkenning, de blonde jongen. Iemand die zijn kaartje vergat, de knik van de conducteur. Groen, plat landschap dat je niet inademen kunt. Blokken gebouwen, de werkelijkheid van kantoren, kranten, forensen. Een spoor van mensen en rook. Heel even de geur van gras, eksters en een fuut. Dan weer rails, auto's, gebouwen, grijzigheid. Stof. En temidden van dat al een koninkrijk, een paar vierkante meter oase. Je schopt je schoenen uit in de hoek.

Het is ongelofelijk hoe de dag steeds hetzelfde lijkt te vergaan. Telefoon, geklets, af en toe een lach, maar vooral gespannen fronsen. Veerkrachtige mensen die bukken onder door de jaren heen stijfgegroeide bureaucratie. De zon op je gezicht, je scherm, en de luxaflex die dan dicht moet. De ongedocumenteerden van Amsterdam die onder je raam staan te schallen, hun leuters schudden na het plassen, zingen in de tunnels van het gedoogbeleid. Holle klanken, soms een lied. De kraaien die draaien op de koppen van de lantaarns. De tijd die met stevige pas afstevent op het eind. Een gehaast vertrek.

Het is ongelofelijk hoe aan dat eind van de dag steeds hetzelfde met je doet. De kermis die om je heen lijkt te zijn als je je ogen sluit. De machine die piept en kraakt als hij ineens om de hoek beweegt en schuurt langs de tegels van het perron. De poppetjes, die met een ruk dichtbijkomen. Het decor van een verhaal. Je eigen verhaal, want dit is thuis en je moet eruit.

Mistig blikt de een langs de ander. De ogen missen een doel, een focus, tot je je vangt met je eigen paar en ze kort ontmoet. De meesten rukken zich snel los van je staar, maar sommigen blijven gevangen. Langs de lijnen van je eigen web spoed je je naar de trap, die je uitgeleide doet. Weg van deze achtbaan, gevangenis van het verleden. Het is tijd voor de avond.

Volgend artikel in dit blog