Martin bromt wat als zijn broer hem naar me toe stuurt. Het gewichtsverschil maakt dat we beter kunnen wisselen. Ik vraag me af of ze me zien als een lichtgewicht vechter, of een meid, een kleintje, een onervaren type, iemand waarmee het fijn of juist niet fijn trainen is. Maar hij komt, en hij gaat liggen. Ik leg me bovenop op hem, met mijn armen rond zijn nek. Dan start hij zijn verdediging en werpt hij me van zich af. Zoals afgesproken leun ik op een arm en een been. In plaats van door te rollen zet hij zijn klem aan.

Iets eerder deed ik het bij hem. Met mij worstelend in onze steriele witte pakken maakte hij bij het spannen van mijn spieren een geluid van verbazing en nu is het mijn beurt. Mijn kuit geeft onheilssignalen en ik tik af. Maar hij is niet tevreden, want ik moet het voelen in mijn lies, die bijzondere spanning, die scheut. De gentleman past zijn klem aan, net zo lang tot mijn verbaasde 'oh?' op de prikkel die opschiet in mijn been. Een verrassing op die mat, in die dojo, in die hoek van de stad op een moment dat de meesten achter hun krantje schuilen of voor de TV. Het is alles wat hij horen wilde. Hij laat los en onze oefening is klaar.

Naast ons trainen twee zwaargewichten. 120 kilo macho en 90 kilo professioneel vechter. Ook zij hebben het punt bereikt waarop beiden het begrijpen en zacht klinkt er een gekreun op uit de berg verstrengelde ledematen. Als ze zich bewust worden van hun tien getuigen beginnen ze lacherig te zenuwen. 'Jitsu-porno' merkt de een op, en de ander imiteert snel een aap terwijl ze zich losmaken van elkaar. Toch weet iedereen dat zij het allebei voelden, dat moment van harmonie waarop even alles klopte. Iets dat hoger was dan zij. Iets als je eerste perfect gekookte asperge en dan die bite, of die keer dat je vond wat je koortsachtig had gezocht, diep in jezelf of aan het andere eind van de wereld. Iets als de laatste minuten in Shortbus. Iets als een sereen hoogtepunt, die vrijdagavond, op die mat op die plaats in de wereld, terwijl buiten de bomen even stoppen met ruisen en het water niet meer kabbelt.

De sensei schraapt zijn keel en begint met zijn uitleg. Zonder oogcontact te maken lopen de mannen opzij. Het moment is voorbij, de wereld besluit door te gaan met ademen. Ineens zijn we verder dan ooit van de sfeer van werk, sleur, koddigheid. Het weekend begon zojuist.

Volgend artikel in dit blog