Snelle jongens, die reclamemakers!

Bepaalde onderdelen van deze website vereisen het gebruik van javascript. Indien u van alle functies gebruik wilt maken, zult u javascript moeten toestaan.

Eline Walda

Alles wat je aandacht geeft groeit.

< Voorpagina

zondag 28 september 2008 20:30 door Eline Walda

Nederlandse vrouwen rijden geen auto. Net als in Saudi-Arabië is het in Nederland de man die achter het stuur zit. Het is dan ook logisch dat het steevast de man is die in de showroom aan de bestuurderskant van de beoogde nieuwe auto gaat zitten, terwijl zijn vrouw en kinderen bewonderend toekijken. En dat het de man is die vervolgens een lening afsluit om die auto te financieren. Het is dan ook nadrukkelijk zijn auto. En zijn zoontje op de achterbank? Die droomt nu al van de dag dat hij papa’s auto mag lenen om er op zijn beurt een meisje mee te imponeren. Vrouwen hebben helemaal geen tijd om auto te rijden, want ze hebben het veel te druk met schrobben, boenen, koken, de was doen, biertjes inschenken voor de man, gastvrouw spelen, kinderen verzorgen en mooi zijn (of pogingen daartoe doen).

Althans, dat is wat reclamemakers ons willen doen geloven. De "snelle jongens" uit de reclamebranche tonen ons een wereld zoals die misschien ooit, in de jaren vijftig van de vorige eeuw, bestaan heeft. Een wereld waar de meeste mensen zich niet in herkennen. Of, zoals Ciska Dresselhuys het in Adformatie verwoordt: “80 procent van de mensen in reclames wordt als abnormaal neergezet. Reclamemakers gaan blijkbaar niet uit van de intelligentie van mensen.”

Het Europees Parlement wil af van de stereotype manier waarop mannen en vrouwen in reclame worden afgeschilderd. Volgens de resolutie die het Europees Parlement deze maand heeft aangenomen, heeft reclame wel degelijk invloed op hoe wij kijken naar onszelf en anderen. Het vaststellen van bindende regels voor reclame is uiteindelijk echter uit de resolutie geschrapt. Terecht, lijkt mij. Reclame die niet aanspreekt, omdat wij ons niet herkennen in het beeld dat ons wordt voorgespiegeld, bereikt haar doel niet. Uiteindelijk zullen harde cijfers hun werk wel doen. Zeker nu er weer mindere tijden aankomen en er flink gesnoeid wordt in het marketingbudget.

Dit artikel heb ik eerder gepubliceerd op Molblog.

Toon gerelateerde artikelen

Volgend artikel in dit blog

13reacties

edu 28-09-2008 20:40

Inderdaad terecht dat de EU stopt met allerlei regels te stellen. Wat je schrijft: wij zijn prima in staat zelf een oordeel te vellen.

peter louter 28-09-2008 20:58

Eline, heb je wel goed gekeken?
Zelfs in deze reclames is de man een sukkel die is aangewezen op het goede advies of de doortastendheid van zijn vrouw.

Die andere reclame gezien: die vrouw die bewonderde mannenblikken negeert nadat ze met een onder de modder gespatte auto arriveert?

niko 28-09-2008 21:33

o, wat erug die reclame!
En de vrouw zoent met blijdschap haar man, haar held. Getverdemme...

Eline 28-09-2008 21:38

@ Edu - het lijkt me idd overregulering.
@ Peter - kan het zijn dat we er met een verschillende blik naar kijken? Net als Niko valt mij die zoenende vrouw op, die dankbaar haar man aankijkt die in z'n eentje (!) besloten heeft dat er een nieuwe auto komt. Braaf op de passagiersplaats gezeten zoent ze hem uit dankbaarheid nog eens. Als je in reclamespotjes al een vrouw achter het stuur ziet, is het meestal voor zo'n boodschappenkarretje, niet voor een volwaardig 2.0 scheurmonster. Dat spotje waar jij op duidt is inderdaad een welkome uitzondering op de regel.
@ Niko - jaaaaah!

coby 28-09-2008 21:56

Misschien worden al deze reclames ook door mannen verzonnen en bedacht? Ook in de reclamewereld zelf zijn opdrachten misschien stereotiep verdeeld? Ze zijn echt zo erg, dat ik nooit naar autoreclames kijk, mijn tenen gaan krom staan in mijn schoenen. Dus àls ik al reclames kijk, is dat bij autoreclames o.a. een reden om weg te zapppen.

Hartelijke groet, Coby

Mo 28-09-2008 22:18

Zolang er nog autoverkopers zijn die tegen een vrouwelijke klant zeggen "Welke kleur had u gedacht" als zij alleen maar aangeeft een nieuwe auto te willen kopen, nog vóór merk, type en bouwjaar aan de orde zijn geweest, zullen dit soort reclames gemaakt worden, vrees ik.

Overbodig te zeggen dat ik die showroom uitgelopen ben, toch?

K 28-09-2008 23:41

Alleen grappige reclame vind ik leuk om te bekijken. Autoreclame vind ik de irritantste reclame die er is. Maar ik heb er dan ook geen.:-P

alib 29-09-2008 01:09

Ik rijd pas een paar jaar in zo'n ding (je moet toch wat als ze de buslijn opheffen) en ben tot het besef gekomen dat de auto een tweede huiskamer is. In de huis-huiskamer heeft de man doorgaans weinig in te brengen, daarom zoekt hij een alternatief: de auto. Eindelijk een plaats waar hij het voor het zeggen heeft.

Het opdelen van territoria is een uitstekende manier om 'macht' te delen.

Kappe[man 29-09-2008 01:50

Snelle meisjes, die reclamemaaksters!

ceesincambodja 29-09-2008 04:37

Was het maar waar.
In datzelfde blad Adformatie heb ik artikelen gelezen over reklamepsychologie waaruit blijkt dat zelfs de meest anti-feministische en slechte reklame scoort. Het werkt anders dan je zo op het eerste gezicht zou denken.
Wat het Europees Parlement betreft ben ik het met jullie eens, alleen, hoe zit het met onze vrijheid wat het roken betreft? Wat is het verschil tussen de bindende regels?

De joetjoepjes kan ik (wéér) niet zien omdat we tegenwoordig een schotel op het dak hebben waarin ze maar beter kunnen gaan wokken; niet vooruit te bránden!)

Welkom terug, Eline.

Maria-Dolores 29-09-2008 14:14

Eline,
ik kijk bijna nooit meer naar reclame, maar dat soort 'ouderwetse' reclame gaf mij altijd een prettig gevoel van: 'ik doe het gelukkig allemaal héél anders :-).' heb me daardoor nooit gediscrimineerd ofzo gevoeld. ben ook die rommel niet gaan kopen, dat wel, maar dat had ik tòch niet gedaan aan de hand van wat die spotjes me voorspiegelden...

Luke 29-09-2008 19:11

Ik vind alle reclame belachelijk en er niet toe doen.
Gewoon goede informatie, laat het product zichzelf verkopen.

groet Luuk

r 29-09-2008 21:02

moest je ze zien kijken...
toen ik een nieuw paard kocht.

Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.

Beperkt HTML (vet, cursief en onderstreept toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).

Eline Walda

Woonplaats: Nederland
Gedreven mens, moeder, zelfstandig ondernemer, marketingadviseur, communicatieadviseur, webredacteur, blogger op Molblog, connector, twitteraar. Momenteel ben ik minder actief op het VK-blog. Hier schreef ik over alles wat mij bezighield, van boeken en films tot emancipatie, kinderen en jodendom. In de rechterkolom hieronder heb ik links gemaakt naar mijn verschillende artikelen, gesorteerd op onderwerp. Veel leesplezier!
Beroep: Marketing- en Communicatieadviseur
Vrouw

Stuur Eline Walda een bericht

Boekenfetisj

Boeken zijn dierbare vrienden. Hieronder vind je een aantal recensies van boeken die ik eerder gelezen heb. Ik hoop, lezers op deze manier kennis te laten maken met een schrijver van wie zij misschien nog nooit iets gelezen hebben. Ik schrijf niet per se over boeken die net verschenen zijn, wel let ik er op of het boek nog verkrijgbaar is. Veel leesplezier!

Mijn favoriete boek: My name is Asher Lev (mijn naam is Asjer Lev)(Chaim Potok)

Voor kinderen:

De brief voor de koning (Tonke Dragt)

Welterusten, kleine beer!(Martin Waddell)

Voor kinderen en volwassenen:

De kleine Nicolaas (Sempe & Goscinny)

De kleine prins (Antoine de Saint-Exupéry)

Sadako wil leven (die ene seconde)(Karl Bruckner)

Voor volwassenen:

And I don't want to live this life (Deborah Spungen)

De regenkoningin (Katherine Scholes)

De Reiziger (deel 1) (Diana Gabaldon)

Dochters zonder moeder (Hope Edelman)

Duizend schitterende zonnen (Khaled Hosseini)

Een schuldig huis (Robert Goddard)

Gestolen gezicht (Latifa)

In pale battalions (Robert Goddard)

Kitchen (Banana Yoshimoto)

Klein verhaal over liefde (Marit Törnqvist)

Kom niet aan mijn kinderen (Janneke Schoonhoven)

Meisje met negen pruiken (Sophie van der Stap)

Mijn naam is Asjer Lev (Chaim Potok)

Misha (Misha Defonseca)

Nieuwe buren (Saskia Noort)

Onze verborgen tranen (Waris Dirie)

De schaduw van de wind (La sombra del viento)(Carlos Ruiz Zafón)

Strijden voor mijn land (Senait Mehari)

Tot ik jou vind (John Irving)

Land van de rijzende zon

Japan is een compleet mysterie voor me. Het is een wereldnatie met 127 miljoen inwoners en lid van de G8. En toch weet ik niets over dat land. Het lijkt vreemd: een serie schrijven over een land waar je geen enkele band mee hebt, nauwelijks iets over weet te vertellen. Maar juist dát is mijn motivatie. Het is tijd voor een speurtocht. En waar kun je dat beter doen dan in een blog, waar interactie met het publiek mogelijk is. En waar je je kennis kunt delen. Hieronder vind je links naar de verschillende afleveringen van deze serie.

Deel 0 - tijd voor een niet-representatieve steekproef!

Deel 1 - de aanleiding

Deel 2 - de uitslag van de steekproef is binnen!

Deel 3 - eerst wit

Deel 4 (slot) - eerst wit, dan rood Een slot is een einde.

En hier eindigde mijn speurtocht naar Japan. Een land dat we liefhebben, een land dat we haten. Een land dat we niet begrijpen. Hier eindigde ik en begonnen anderen. Een paar medebloggers vroeg ik, me te helpen Japan te begrijpen, gebruik makend van de mogelijkheden van interactie. Gelukkig wilden ze dat. Hier vind je hun Japanbijdragen. Blauwoog over Samoerai en mispercepties

Darkelf over manga

Eric's Art over liefde

Erik van Donk over technologie

Grandmaster DJ over muziek

Jaap over na-apers

Morgaine's theeceremonie

Oliphant's diepte-interview

Solvejg's recensie van Kawabata

Actualiteit en politiek

Alles waar voor mij ‘hartslag’ inzit kan aanleiding zijn voor een stukje. Politiek, actualiteit, feminisme, jodendom, literatuur. Ik kan me soms ontzettend boos maken om dingen die ik als ‘onrechtvaardig’ zie. Dan moet ik eerst stoom afblazen. Daarna kan ik er pas over schrijven. Politiek is bijvoorbeeld voor mij niet iets wat je uitsluitend rationeel kunt benaderen. Het gaat ons allemaal aan. Maar ik wissel het graag af met andere onderwerpen. The world is my playground. Bijna overal zit een verhaal in. Enfin, hieronder tref je wat links aan naar stukjes over actuele en/of politieke onderwerpen.

Politiek

Ik mag blijven!

Anne mengt zich niet in de discussie

Als G'd zou stemmen

De ogen van een kind

Weg met Rita!

En daarom wou ik het jou vragen

Nederland is vol

Dus wat moet ik nu nog met politiek?

Dus wat moet ik nu nog met politiek? (deel 2)

Actualiteit

De stilte van 4 mei

Knokken voor de vrijheid

Een romantische dood

Ondanks alles

Nutteloos ben je

Als een wandelend lijk

We zijn hulpeloos!

Big brother

Voor Fadoua

Blogfeuilleton

Ooit schreef ik een blogsprookje. Het vormde zich organisch onder mijn vingers. Het verbazingwekkende was, dat het zich vaker wel dan niet heel anders ontwikkelde dan de verhaallijn die ik in mijn hoofd had. Mijn verhaal - het werd gelezen, gewaardeerd en verguisd. Omdat iedereen erin las wat hij of zij verwachtte. Het was een onschuldig verhaal. Sindsdien hebben er blogoorlogen gewoed op het Volkskrantblog. Haatblogs waren aan de orde van de dag en we zijn de onschuld voorbij. Onmogelijk, hier nog een onschuldig hoofdstuk aan toe te voegen. Maar het was leuk zolang het duurde. Kom je nog even bij me zitten voor een verhaaltje?