Hulde aan de programmeur van de Groene Engel in Oss. Hier staat vanavond A Factory Night geprogrammeerd. Section 25, een van de bands die in de jaren tachtig platen uitbracht op het vermaarde platenlabel uit Manchester zal er optreden, maar de grootste naam op de affiche is natuurlijk die van Peter Hook: bassist van Joy Division en New Order.

Ik zag het te laat dat ik voor dit evenement niet naar het buitenland hoefde, want ik ben er gisteren speciaal voor naar Brussel gegaan. Brussel en Factory hebben ook iets met elkaar, hier gaf Joy Division voor het eerst een buitenlands optreden, hier woonde Ian Curtis' minnares Annike, en hier was ook Factory Benelux gevestigd.

Wat te verwachten van zo'n avond? Geen idee. Beloofd werden naast liedjes van Section 25 ook nummers van Joy Division en New Order. De muziek van Section 25 is me begin jaren tachtig goeddeels voorbijgegaan. Ik vond hun platen wat saai, en die heb ik dus ook nooit gekocht. Wel heb ik in 1980 lang getwijfeld over de aanschaf van hun debuutalbum Always Now, vanwege de prachtige gele hoes. Je moest hem als een envelop openvouwen en dan zag je een prachtig blauwe binnenkant. Ook de binnenhoes had die schitterende kleur met marmer-motief.

Er waren in die tijd zoveel betere platen, dat ik hem toch liet staan. En nu ik de muziek erop weer eens uitprobeerde ter voorbereiding op het optreden in Brussel, viel die me ook niet mee. Maar gisteren vond ik hun optreden in Ancienne Belgique erg fijn.

New Horizon was het eerste van een liedje of zes. Heerlijk die krassende gitaren, die typische Joy Division drums en het lijzige wave-stemmetje van de zanger. De sound was helemaal 1981, maar daar waren we ook voor gekomen.

Na een half uur gespte de bassist zijn instrument af en schudde hij de hand van Peter Hook, die het podium was opgekomen. Het was tijd voor de liedjes van Joy Division en New Order.
No Love Lost klonk prachtig, met Hook echt goed spelend. Shadowplay en Love Will Tear Us Apart waren instrumentaal dik in orde, maar de zang was toch wel echt iets te vals.

Deed er niet toe. Temptation en Ceremony van New Order brachten de behoorlijk gevulde zaal aan het dansen, maar het mooist was het laatste liedje: Doubts Even Here. Wat mij betreft het prijsnummer van het debuutalbum van New Order, Movement. Ook hier gezongen door Peter Hook.

Ik kreeg echt kippenvel. Toevallig had ik met de heruitgave van Movement het liedje net weer herontdekt (en gedraaid in mijn radioprogramma Kamermuziek op KX Radio, maandagavond) maar dat ik het ooit live zou horen, daar had ik niet op gerekend.

Mocht er ooit nog een New Order reunie komen, dan zou dit liedje ook niet gespeeld worden, daarvoor heeft de band te veel echte klassiekers op hun naam staan.
Nu wel, en ik was echt verrast.

Prachtig avondje dat boven nog werd voortgezet door een dj-set van Peter Hook. Hij deed eigenlijk niks behalve aan wat knoppen draaien, en de mix die voor hem al gemaakt was en uit computer dan wel van een cd-r kwam bevatte net iets te veel lelijke trance-deunen. Maar het was leuk dat Hook er zoveel plezier in had.

Alles wat hij dezer dagen doet, doet hij alleen omdat hij er zelf lol in heeft. Voor het geld hoeft hij het niet te doen. Hij vindt het gewoon leuk om door het publiek te worden toegejuicht en oude deuntjes nieuw leven in te blazen. Gewoon in kleine zalen, waar hij met Joy Division ooit begon.

Zijn inzet en enthousiasme leverde gisteren een fijn nostalgisch wave-avondje op. En ik raad iedereen aan die iets heeft met Joy Division, New Order en Factory, vanavond af te reizen naar Oss.

Volgend artikel in dit blog