Ik zit met mijn knieen opgetrokken, diep weggedoken in mijn grijze trui. Het is koud in huis, de TV schettert. Tussen mijn dijen kraakt een zak chips.

Ik vind het stil. Een lege wattendeken drapeert zich om mij. Het scherm suist. Albert Verlinde dicteert de waarheid. Ik veeg zout van mijn hand.

Het is hetzelfde. In de keuken, in bed of op de bank. Ik zit er, samen met al mijn kussens, naast mijn volle glazenkast, de stapel spellen, het krat, dat koud staat voor mijn schat. Ik pak een flesje, zuig het bier eruit, koel mijn wang. Een aanbidder stuurt me een tekst en ik delete. Hoewel ik zin begin te krijgen in surrogaat.

Wat is het, met mannen ver weg. Wat is het, dat je zitten blijft met een gat. Dat je herkauwen kunt op oud geluk dat een blos brengt op je wang. Dat een gedachte je zingen doet op een grijze dag. Dat anderen het gewoon niet zijn.

Het kraakt en hij is nauwelijks te verstaan. Ik ben zo blij dat hij met zijn voeten spettert in de warme zee en dat hij lieve dingen stuurt van heel ver weg. Ik ben eenzaam, Bert, zeg ik, en hij is het met me eens. Hij is ook eenzaam, maar dan wel in de warme zee.

Ik blaas in mijn pijpje pils. Het flesje zingt mee met het lied. Ik sla de lucht uit de zak chips en schommel op de muziek.

Er is niks, een sereen hiaat, een heilige stilte, een zuigend zwart gat.

Bert knikt. Dat zie ik niet, maar dat weet ik. Hij zwijgt, en normaal zou ik me omdraaien in zijn schoot. Nu staat hij daar in die cel, en lig ik daar alleen met Albert. Langzaam val ik in slaap, zoals dat hoort. We hangen op en ik kruip weer achter het scherm. Geen Bert, geen carte blanche. Deze vrijdag doe ik het met een biertje en chips.

---

Powderfinger - Since you've been gone

Volgend artikel in dit blog