Of het met de leeftijd te maken heeft weet ik niet, maar ik denk de laatste tijd vaak na over mijn jeugdjaren en in het bijzonder over (onschuldige) uitspraken van mijn ouders die, achteraf, van grote invloed blijken te zijn geweest.

Eén van die momenten ben ik nooit vergeten, dat was de dag waarop mijn moeder mij vertelde hoe mijn leven eruit zou gaan zien.
"Ja, je zit nou nog gewoon op school, maar later ga je studeren en dan ga je werken en als je dan vijfenzestig bent mag je doen wat je wilt."

.......

"...en als je dan vijfenzestig bent mag je doen wat je wilt..."

.......


Dat kwam aan.
Dat kwam heel hard aan.
Ik weet nog dat ik verstijfde en dacht: "Dat kan ik niet."
Dat kan ik gewoon niet, en dat wil ik niet.
Mag ik pas op mijn vijfenzestigste doen wat ik zelf wil?
Dat kan ik niet.
Dat wil ik niet.

Ik denk dat ik me op dat moment bewust werd van mijn behoefte aan vrijheid.
Het was een kerngevoel, het ging diep en tegelijkertijd maakte het me bang.
Want ik wist al wel dat ik het moeilijk zou krijgen.
Ik voelde de bui al hangen, zogezegd.

Zwervers hebben me altijd aangetrokken.
Mannen op bankjes hebben me altijd gefascineerd.
Ik verlangde naar een zwerversbestaan, mijn grote voorbeeld was Flierefluiter uit "Merijntje Gijzen", die lag lekker met een grassprietje in zijn mond van de zon te genieten en deed niks.
Gewoon helemaal niks.

Maar ja, dat is romantisch.
Dat heeft niets met de realiteit te maken.
Ik kan er nog steeds weleens naar verlangen, maar ik ben gewoon een te grote koukleum.
Ik zou het geen nacht uithouden denk ik.
Misschien in zo'n hele dure slaapzak, maar daar zie je zwervers niet zo veel mee.

Werken is altijd moeilijk voor me geweest en ik heb er al meer over geschreven.
Na mijn psychose werd het nog moeilijker, maar tot die periode stelt mijn CV ook niks voor.
Ik voelde me zo gauw gevangen.

Mijn eerste baan was een kantoorbaan, ik was negentien jaar.
's Morgens de telefoon aannemen en 's middags offertes uittypen.
Ik heb het drie maanden volgehouden en er nog jaren onrustig over gedroomd.
Nachtmerries had ik ervan.
Na een nachtje doorzakken bij de Veulpoepers wisten zij mij ervan te overtuigen dat niet-werken veel leuker was en heb ik zelf ontslag genomen.
En nooit een seconde spijt van gehad.
Ook niet van de strafuitkering van vijftig procent.
Ik was vrij!

Ik was vrij en arm want van een strafuitkering kun je niet leven.
Ik kon nèt mijn kamerhuur betalen en kattenvoer en de rest jatte ik bij elkaar.
Maar ik ben een slechte jatter en het is niet echt mijn hobby dus moest ik wat anders verzinnen.
Zwart werk.
Ik ging kroegen poetsen.
Van het één kwam het ander en binnen de kortste keren stond ik achter de bar.
Dat was lekker verdienen, ik kon mijn schulden betalen en hoefde niet meer te stelen.
En, o, wat een ontdekking, ik voelde me niet gevangen!
Ik werkte soms zes dagen in de week, maar ik voelde me niet gevangen.
Gewoon omdat het zwart werk was.
En ik elk moment op kon stappen als ik dat wilde.
Zonder consequenties.
Wat een ontdekking.

Maar ja, op zwart werk bouw je geen carrière, het blijft een noodoplossing.
Het is survival, het is mijn alternatief voor een bankje.
Een mens moet wat.



Wij zijn niet op aarde om te werken.
Dat zijn we inmiddels wel allemaal heel gewoon gaan vinden, maar het is niet gewoon.
Dat hebben we onszelf aangedaan.
Een homo sapiens is niet verplicht acht uur per dag, vijf dagen per week te werken.
Dat is geen kosmische, goddelijke wet.
Al zeggen zeven miljard mensen op aarde dat dat wel zo is, dan nog zal ik ze niet geloven.

Werk is een noodzakelijk kwaad.
Werk is ontstaan om behoeftes te vervullen.
En hoe meer behoeftes, des te meer werk.

Werk is van oorsprong: voedsel vergaren.
Voedsel en weefsels om warm te blijven.
En een dak boven je hoofd om droog te blijven.
En als aan deze behoeftes voldaan is kun je ophouden met werken.
En beginnen met leven.

Hoe meer wij consumeren, des te harder we zullen moeten werken.
We doen het echt onszelf aan maar de mondiale propagandamachine wil ons doen geloven dat het onze menselijke plicht is. Zo veel mogelijk werken om maar zo weinig mogelijk aan leven toe te komen.
Bullshit.
Dikke, vette bullshit en een fascistoïde leugen.
Arbeit macht überhaupt nicht frei.
Wij horen te swingen op sterren!

Foto bankje: Hans Schulz

Volgend artikel in dit blog

25reacties