Het vriest op het centraal station. In een sneeuwstorm, in de snijdende wind, staan we, wat mensen van kantoor en zes mannen van 14 jaar. Dat ze ons helpen is voor hen het doen van een stage, voor ons zijn zij handen, zichtbaarheid en misschien zelfs een beetje geld.

De collectebussen van een kalmerend blauw kleuren bij onze wangen, maar we trotseren de boel.  Eentje heeft haar vaste plaats bij de koffietent. Haar lieve gezichtje laat veel wisselgeld afdalen naar de dikke bodem van haar bus. Een jongen met een vlassige snor staat tegenover haar. Hij heeft zijn grootste ogen opgezet en gokt op de gevoelige vrouw die hem bij het passeren ziet staan. Ron belt me. Ze vechten met zijn vieren om de twee plekken voor de Albert Heijn. Ik spreek me uit in het voordeel van de jongens met het oudste recht. Tevreden maakt hij een eind aan het gesprek.

Mijn tactiek is het stralend toelachen van vreemde mensen. Ik trek Ritz aan zijn mouw en hij volgt. We stellen ons strategisch op en ik laat hem zien hoe hij moet zoeken naar een ontspannen figuur in de jachtige massa. Iemand die tijd heeft voor onze elevator speech en wellicht in de buidel wil tasten. Gebruik je charme, fluister ik hem toe, maar mijn woorden klinken voor hem twee jaar te vroeg.

In de pauze warmen we ons op kantoor. Ik vraag ze naar hun geheimen. Rammelen met de bussen helpt niet, hebben ze al gemerkt. "Ik ga voor de veteranen, mevrouw," zegt Quin. Hij blijkt oude vrouwen te bedoelen. Volgens mij vindt hij mij al behoren tot die categorie. "Wij maken het verhaal gewoon een beetje fleuriger. Daarbij hebben we natuurlijk een mooi koppie". Collecteren is vooral veel flirten en dat heeft deze jongeman allang gezien. De bioscoopbon is al zo goed als zeker voor hem. Met dank aan de veteranen.

Volgend artikel in dit blog