I ran out of bullets

Bepaalde onderdelen van deze website vereisen het gebruik van javascript. Indien u van alle functies gebruik wilt maken, zult u javascript moeten toestaan.

Eline Walda

Alles wat je aandacht geeft groeit.

< Voorpagina

zondag 7 december 2008 20:30 door Eline Walda

Ik hou wel van een goeie actiefilm op z'n tijd. Lekker languit op de bank met een glaasje wijn en een stukje kaas, passiviteit ten top, toekijken hoe anderen zich in het zweet vechten, rennen, schieten en rijden. The Godfather blijft aardig om naar te kijken, al is het wat veel gepraat en relatief weinig actie. Misschien heeft deze cyclus daardoor wat aan populariteit ingeboet. Het gebeurt me tenminste regelmatig dat mensen hun wenkbrauwen verbaasd optrekken als ik iets zeg als: “I'll make him an offer he can't refuse”...

Het nadeel van veel actiefilms is, dat het zo verdraaid moeilijk is, je in te leven in de held van het verhaal. Rambo is een doorgedraaide gek, een gedachteloze spierbundel. Ik heb ook de grootste moeite, de drijfveren van Rocky te begrijpen. Wat is er in vredesnaam zo bevredigend aan, je keer op keer vrijwillig in elkaar te laten beuken? Bruce Lee is, nagesynchroniseerd en wel, voornamelijk onbedoeld komisch. Bij de Blues Brothers is de actie dermate ondergeschikt aan de humor, dat je zelfs de meest spectaculaire scènes aanschouwt zonder zelfs maar met je ogen te knipperen.

Met Robocop en z'n vierkante kaken kan ik al helemaal geen sympathie voelen. Dan is Terminator een stuk fijner om naar te kijken. Gedeeltelijk zit 'em dat in de oneliners (“Talk to the hand”, en natuurlijk het onsterfelijke “I'll be back”). Maar misschien nog belangrijker: Terminator mag dan een met enorme spierbundels beklede robot zijn, hij is wel een verouderd model, imperfect en uiteindelijk ook kwetsbaar. Dat maakt hem eh... menselijk.

De perfecte antiheld is echter Bruce Willis. Wie had ooit verwacht dat de komische jonge detective uit Moonlighting ooit zou eindigen als actieheld? Persoonlijk denk ik dat hij zijn succes vooral te danken heeft aan zijn neus. Toegegeven: van voren is het niets bijzonders, die neus, hij zou van iedere willekeurige acteur kunnen zijn. Maar en profil is het een eigenzinnig ding, dat maakt dat Bruce Willis permanent een lollige uitdrukking op z'n gezicht heeft, ook als hij niet net met een van z'n inmiddels beroemde oneliners op de proppen komt. Die neus geeft de Die Hard-serie net dat snufje relativering, dat in veel actiefilms ontbreekt.

Terwijl Rambo doodgemoedereerd en zonder verdoving zijn eigen arm dichtnaait, zie je Willis als John Mclane vooral veelvuldig lijden. Hij kermt, kreunt en vervloekt zijn ellendig lot. Regelmatig vraagt hij zich af, waarom hij altijd in zulke krankzinnige situaties terecht moet komen. Waar doet hij het allemaal voor? Niet voor dat incidentele schouderklopje of dat pietepeuterige pensioentje waar hij op kan rekenen. Hij doet het simpelweg omdat er, zoals hij in deel 4 aan zijn sidekick uitlegt, simpelweg niemand anders is om het te doen.

Hoewel Willis in zijn Die Hard-films over behoorlijke spierbundels beschikt, is hij fysiek minder dan perfect. Terwijl Schwarzenegger er alles aan doet, er in Terminator 3 net zo goed uit te zien als in deel 1, wordt Willis van film tot film duidelijk ouder, verweerder en vooral ook kaler. Alleen de kracht van zijn oneliners verandert niet. Nadat hij een helicopter neerhaalt met nota bene een auto, doet hij dit af met: mijn kogels waren op. Yippi-ka-yee! Ik zet de DVD nog maar eens aan.

Toon gerelateerde artikelen

Volgend artikel in dit blog

19reacties

grandmaster 07-12-2008 20:42

Saving private Ryan is mijn favo actiefilm, alhoewel deze natuurlijk wel primair te boek staat als een (anti-)oorlogsfilm. In ieder geval adrenalineverhogend. Op de voet gevolgd door de Jason Bourne-trilogie die wat mij betreft geen enkel zwak deel kent. Matt Damon speelt met verve de rol van de held-tegen-wil en-dank. Wel weinig oneliners in deze films, but who'll give a damn....

kees smit 07-12-2008 20:54

De allerbeste actiefilm is volgens mij High Noon, en wel omdat er de hele film geen schot gelost wordt, totdat in het laatste kwartier de antiheld geen kant meer op kan en zijn belagers de een na de ander uitschakelt. Jaren geleden heb ik die film gezien in Rotterdam (het was toen al geen nieuwe film meer), en maakte toen mee dat het publiek de film een luid applaus gaf. Waar maak je dat mee?

Jos Goedmakers 07-12-2008 21:40

Je hebt een neus voor goede films.

Marjolein 07-12-2008 23:58

The Godfather een actiefilm???

Catharina Anna Maria 08-12-2008 07:22

Nog niet gezien..... ik wordt nieuwsgierig!

niko 08-12-2008 08:43

Een stoere meiden film, zou ik zeggen.
Aan mij niet besteed eerlijk gezegd.
Ben van de kostuum drama's, love enzo en zakdoeken bij de hand. Maar de 'The Godfather' gaat er natuurlijk in als koek.

K 08-12-2008 09:34

Ja Eline! Dat had ik nou niet van jou gedacht! :-) Nee, grapje. Het is wel af en toe lekker zo'n film van ongebreideld macho-dom. Mijn zonen zijn er enthousiast van. Als het maar beperkt blijft tot de film.

gala 08-12-2008 10:48

hahahaha...die neus van Bruce... daar ga ik voortaan op letten

Astrid Rijff 08-12-2008 11:10

Ach, waar zijn de tijden van Floris gebleven.... :-)

Annelies 08-12-2008 12:23

Heb het niet zo op actiefilms, maar Bruce heeft wel wat, mee eens! Liever geen Chippendales zoals Rocky en the Terminator..

Linde 08-12-2008 12:36

Dag Eline, ik ben niet zo van de actiefilms.
'No country for old man'was daar een uitzondering op. Die moet je eens bekijken, wel keihard !
Groet Linde

coby 08-12-2008 13:18

Ik zag je even zitten, Eline! Ik geloof niet dat ik één Rambo-film ooit heb uitgekeken. En dat geldt voor meer films die je hier de revue laat passeren. Maar ik kan me het moment van ontspannen wel goed voorstellen...

Hartelijke groet, Coby

PHM van de Kletersteeg 09-12-2008 17:47

Mijn favoriet is JD en zijn 25 buiden.... en hij skikt geen viagra!

Jaap van Nieveld Goudriaen 09-12-2008 21:38

Hee die Eline! Donnie Brasco net gezien. Mooie film! :-))

ceesincambodja 10-12-2008 03:52

En James Bond dan? Huh?
Dat is tenminste Brits en Beschaafd.

Afi 10-12-2008 15:09

Jaaa, heerlijk languit met wijn en kaas. Helemaal voor!
Maar actie-films... ik kan niet zo goed tegen spanning. Kinderachtig, he!
Daarom kijk ik vooral naar mooie, bijna langdradige films.

Ik vind je stoer!

Liefs van Afi

Manus 11-12-2008 08:51

En vlak Nicolas Cage niet uit

bert 16-12-2008 10:17

een ode aan de actiefilm nogal wel ... :-)

bij 'Wat is er in vredesnaam zo bevredigend aan, je keer op keer vrijwillig in elkaar te laten beuken?' kreeg ik even een glimlach op de mond - zelf heb ik (ga me even op een andere mnaier outen nu ...) een aantal jaren gekickbokst, en gek genoeg leerde ook ik al snel genieten van de adrenalinestoten die je krijgt bij pijn.

Zelf begon ik met kickboksen nadat ik een keer in elkaar gestampt was op straat - dat zou me nooit meer overkomen ! Nooit zoveel in elkaar gestampt geweest en afgezien als tijdens die trainingen : kneuzingen, blauwe tot zwarte plekken, kaaksbeen uit de kom etc. Maar toch : leuk om doen, en nooit meer lastig gevallen geweest nadien ... :-)

maar sindsdien hou ook ik zelf ook van actiefilms (met Jean Claude Van Dam als mijn favo actieheld natuurlijk)

En ja, ik begrijp het dus wel een beetje ... :-)

Reactie is geredigeerd

Jim Hasenaar 26-12-2008 10:06

Aanvankelijk las ik je titel als: "Iran out of bullets"
Zou dat niet onze mooiste wens voor 2009 kunnen zijn?

Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.

Beperkt HTML (vet, cursief en onderstreept toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).

Eline Walda

Woonplaats: Nederland
Gedreven mens, moeder, zelfstandig ondernemer, marketingadviseur, communicatieadviseur, webredacteur, blogger op Molblog, connector, twitteraar. Momenteel ben ik minder actief op het VK-blog. Hier schreef ik over alles wat mij bezighield, van boeken en films tot emancipatie, kinderen en jodendom. In de rechterkolom hieronder heb ik links gemaakt naar mijn verschillende artikelen, gesorteerd op onderwerp. Veel leesplezier!
Beroep: Marketing- en Communicatieadviseur
Vrouw

Stuur Eline Walda een bericht

Boekenfetisj

Boeken zijn dierbare vrienden. Hieronder vind je een aantal recensies van boeken die ik eerder gelezen heb. Ik hoop, lezers op deze manier kennis te laten maken met een schrijver van wie zij misschien nog nooit iets gelezen hebben. Ik schrijf niet per se over boeken die net verschenen zijn, wel let ik er op of het boek nog verkrijgbaar is. Veel leesplezier!

Mijn favoriete boek: My name is Asher Lev (mijn naam is Asjer Lev)(Chaim Potok)

Voor kinderen:

De brief voor de koning (Tonke Dragt)

Welterusten, kleine beer!(Martin Waddell)

Voor kinderen en volwassenen:

De kleine Nicolaas (Sempe & Goscinny)

De kleine prins (Antoine de Saint-Exupéry)

Sadako wil leven (die ene seconde)(Karl Bruckner)

Voor volwassenen:

And I don't want to live this life (Deborah Spungen)

De regenkoningin (Katherine Scholes)

De Reiziger (deel 1) (Diana Gabaldon)

Dochters zonder moeder (Hope Edelman)

Duizend schitterende zonnen (Khaled Hosseini)

Een schuldig huis (Robert Goddard)

Gestolen gezicht (Latifa)

In pale battalions (Robert Goddard)

Kitchen (Banana Yoshimoto)

Klein verhaal over liefde (Marit Törnqvist)

Kom niet aan mijn kinderen (Janneke Schoonhoven)

Meisje met negen pruiken (Sophie van der Stap)

Mijn naam is Asjer Lev (Chaim Potok)

Misha (Misha Defonseca)

Nieuwe buren (Saskia Noort)

Onze verborgen tranen (Waris Dirie)

De schaduw van de wind (La sombra del viento)(Carlos Ruiz Zafón)

Strijden voor mijn land (Senait Mehari)

Tot ik jou vind (John Irving)

Land van de rijzende zon

Japan is een compleet mysterie voor me. Het is een wereldnatie met 127 miljoen inwoners en lid van de G8. En toch weet ik niets over dat land. Het lijkt vreemd: een serie schrijven over een land waar je geen enkele band mee hebt, nauwelijks iets over weet te vertellen. Maar juist dát is mijn motivatie. Het is tijd voor een speurtocht. En waar kun je dat beter doen dan in een blog, waar interactie met het publiek mogelijk is. En waar je je kennis kunt delen. Hieronder vind je links naar de verschillende afleveringen van deze serie.

Deel 0 - tijd voor een niet-representatieve steekproef!

Deel 1 - de aanleiding

Deel 2 - de uitslag van de steekproef is binnen!

Deel 3 - eerst wit

Deel 4 (slot) - eerst wit, dan rood Een slot is een einde.

En hier eindigde mijn speurtocht naar Japan. Een land dat we liefhebben, een land dat we haten. Een land dat we niet begrijpen. Hier eindigde ik en begonnen anderen. Een paar medebloggers vroeg ik, me te helpen Japan te begrijpen, gebruik makend van de mogelijkheden van interactie. Gelukkig wilden ze dat. Hier vind je hun Japanbijdragen. Blauwoog over Samoerai en mispercepties

Darkelf over manga

Eric's Art over liefde

Erik van Donk over technologie

Grandmaster DJ over muziek

Jaap over na-apers

Morgaine's theeceremonie

Oliphant's diepte-interview

Solvejg's recensie van Kawabata

Actualiteit en politiek

Alles waar voor mij ‘hartslag’ inzit kan aanleiding zijn voor een stukje. Politiek, actualiteit, feminisme, jodendom, literatuur. Ik kan me soms ontzettend boos maken om dingen die ik als ‘onrechtvaardig’ zie. Dan moet ik eerst stoom afblazen. Daarna kan ik er pas over schrijven. Politiek is bijvoorbeeld voor mij niet iets wat je uitsluitend rationeel kunt benaderen. Het gaat ons allemaal aan. Maar ik wissel het graag af met andere onderwerpen. The world is my playground. Bijna overal zit een verhaal in. Enfin, hieronder tref je wat links aan naar stukjes over actuele en/of politieke onderwerpen.

Politiek

Ik mag blijven!

Anne mengt zich niet in de discussie

Als G'd zou stemmen

De ogen van een kind

Weg met Rita!

En daarom wou ik het jou vragen

Nederland is vol

Dus wat moet ik nu nog met politiek?

Dus wat moet ik nu nog met politiek? (deel 2)

Actualiteit

De stilte van 4 mei

Knokken voor de vrijheid

Een romantische dood

Ondanks alles

Nutteloos ben je

Als een wandelend lijk

We zijn hulpeloos!

Big brother

Voor Fadoua

Blogfeuilleton

Ooit schreef ik een blogsprookje. Het vormde zich organisch onder mijn vingers. Het verbazingwekkende was, dat het zich vaker wel dan niet heel anders ontwikkelde dan de verhaallijn die ik in mijn hoofd had. Mijn verhaal - het werd gelezen, gewaardeerd en verguisd. Omdat iedereen erin las wat hij of zij verwachtte. Het was een onschuldig verhaal. Sindsdien hebben er blogoorlogen gewoed op het Volkskrantblog. Haatblogs waren aan de orde van de dag en we zijn de onschuld voorbij. Onmogelijk, hier nog een onschuldig hoofdstuk aan toe te voegen. Maar het was leuk zolang het duurde. Kom je nog even bij me zitten voor een verhaaltje?