Bron:Jerusalem Post  Essay van professor Alvin H. Rosenfeld vertaalt in het Nederlands.

Prof. Alvin H. Rosenfeld’s 2007 essay “Progressieve Joodse gedachten en het nieuwe Antisemitisme” veroorzaakte een internationaal debat over een lang genegeerd fenomeen: antizionistische Joden die felle polemische en organisatorische campagnes tegen het bestaan van Israël voorbereiden. Veel van hen gebruiken een taal die voldoet aan de criteria van zowel de Europese “definitie van antisemitisme” en het door de VS Vastgestelde definitie van het hedendaagse antisemitisme.

Prof. Alvin H. Rosenfeld op de campus van de universiteit van Indiana. ‘Om zichzelf vandaag uit te roepen tot een anti zionist, zoekt men aansluiting als een lid van de zogenaamde progressieve mening.’

Hoewel zulke anti Zionistische Joden een bizarre kleurige groep in de VS, Engeland, Canada en Duistland zijn, trekken ze desondanks de groeiende aandacht van de heersende media om hun ondersteuning voor acties om Israël te boycotten, en hun vergelijkingen van Israël met Nazi Duistland en het voormalige apartheidsregime in Zuid Afrika.

In zijn zorgvuldig geformuleerde manifest, Rosenfeld, directeur van het Joods Culturele kunst Instituut aan de Universiteit van Indiana en een vooraanstaand Holocaust geleerde , plaats de drukkende vraag: Dragen deze “Progresieve Joden” bij tot het nieuwe antisemitisme?
Misschien wel het meest verbazingwekkende resultaat van deze essay is de didactische strekking die het bedient aan het niet Joodse publiek. Aanvallen van antisemitisme en ordinair antizionisme onder Joden zijn vaak door niet Joden afgedaan als een destructieve Joodse zaak.

Echter het belangrijke Duitse en Europese media afzetgebied, zowel als Universitaire forums en politici, die de verleiding niet kunnen weerstaan om een platform te bieden aan grove antizionistische Joden, zouden kunnen profiteren van een terughoudende weergave van Rosenfeld’s essay. Er is een indirecte behoefte voor Duitse journalisten om anti Israël vijandigheid te verspreiden via antizionistische Joden, die de pers ontslaat van een beschuldiging van Joden haat vanwege hun Joodse achtergrond, en verklaard de steun aan dit onsmakelijke fenomeen.

Rosenfeld’s essay is vertaald in het Duits en over zijn mening is gediscussieerd, is aangevallen en geprezen in een aantal Duitse kranten. Het aanhoudende rechtskundige geschil tussen de Duits-Joodse journalist Henryk broder en Evelyn Hecht-Galinski of Hecht- Galinski een Joodse antisemiet is schokte de Duitse media. De recente uitgave van de media waakhond CAMERA,s boek, Israëli’s Joodse belasteraars : De media tweedracht ( 2008) is inclusief de nieuwe essay van Rosenfeld, geeft meer inzicht in de “ de Joodse Jodenhaters”

Vraaggesprek met professor Rosenfeld:

Professor Rosenfeld, is er een Joods antisemitisme?  Is dat niet tegenstrijdig met zichzelf?

Op het eerste gezicht, lijkt Joods antisemitisme niet tegenstrijdig met zichzelf, maar ongelukkig genoeg, dit fenomeen bestaat en het heeft een lange geschiedenis. Sommigen beweren zelfs dat het teruggaat tot in de bijbelse tijd, en interpreteren een rijm als Jesaja 49:17 als een voorbeeld daarvan. Voorbeeld: “Uw zonen zullen zich haasten; maar uw verstoorders en uw verwoester zullen van u uitgaan.”
Jesaja was een vooruitziende profeet, en hoewel ik geen directe link van continuïteit tussen pre historische en middeleeuwse vijanden van de Joden leg, en de mensen die Henryk Broder oprecht heeft ontmaskerd als onverbiddelijke antizionisten en antisemieten, zijn sommige parallellen huiveringwekkend.

Joodse intellectuelen zoals Toni Judt, Noam Chomsky en Alfred Grosser ontkennen ten zeerste antisemitisch te zijn. Zij beweren slechts ernstige kritieken op de Israëlische politiek te geven, dat niets te maken heeft met antisemitisme.

Wat vind u van die bewering?

Op zichzelf, is kritiek op de Israëlische politiek en handelingen niet per definitie antisemitisch.
Net als alle landen, is Israel verre van perfect, en zou niet moeten worden ontheven van kritiek, zelfs scherpe kritiek. Maar te vaak, is wat passeert als kritiek op Israel niet meer dan een code uitdrukking, of retorische dekmantel, voor wat is soms een doorzichtige vorm van verbale agressie- een opvlammende afkeuring of het zwartmaken van de staat zelf en zelfs het recht om te blijven bestaan.

Wanneer iemand voorzichtig attendeert op het taalgebruik van sommige mensen en men vind dat er een grens is, een extra opmerking van enthousiasme, woede, verbittering: een overspannen kwaliteit – die verder gaat dan wat men normaal denkt over wat een politieke uitleg van kritiek is. Iets pervers is hier gaande, iets wat men bijna nooit vind, wanneer de kritiek haar gezicht op andere landen richt, tenzij dat land de VS is.

Het lopende rechtskundige geschil tussen Broder en Evelyn Hecht-Galinski, de dochter van Heinz Galinsky [ voormalig hoofd van de Centrale Raad van de Joden in Duitsland en de Berlijnse Joodse gemeenschap] veroorzaakte wijdverspreide media aandacht in Duitsland. Hecht-Galinsky stelde Israëlische politici op een lijn met Nazi Duitsland en beweerd dat een “Joodse- Israëlische lobby met een actief netwerk over de gehele wereld, en dankzij de VS , een enorme macht heeft.”

Beschouwt u de verklaring van Hecht-Galanski als antisemitisch?
En wat is volgens u haar motief voor het voorbereiden van een campagne tegen Israel in de Duitse media?

Ik ken Evelyn Hecht-Galinski niet, ik heb geen idee van haar motieven hier. Wat ik wel weet, is dat iedere keer dat ik iemand tegenkom, die verbanden legt tussen Israel en Nazi- Duitsland, ik me meer dan een beetje ongemakkelijk voel. En wanneer zulke valse verbanden worden gemaakt door reporters in Duitsland, dan wordt het tijd om daar extra aandacht aan te schenken, en je af te vragen wat er in hemelsnaam in de wereld aan de hand is. Omdat deze vergelijkingen geheel in strijd zijn met de feiten van de echte wereld en duidelijk vuil zijn, en duidelijke uitingen zijn van slechte bedoelingen, en ziekelijk.

Wanneer dat soort mensen ook beweren dat er een gecombineerde inspanning is door een “Joodse “ of “Israëlische” lobby die zich inspant om de controle over de wereld te verkrijgen, dan is het spel over. Mahmoud Ahmadinejad spuugt dit soort verachtelijke spul, dat rechtsstreek uit de Protocollen van de Wijzen van Sion zou kunnen zijn gehaalt, in een lange bijeenkomst in de Verenigde Naties, Opmerkelijk is dat hij daarvoor langdurig applaus voor kreeg.

Zouden Hecht-Galinski, Grosser, Judt en Chomsky als publiek aanwezig zijn geweest, zich solidair hebben getoond met stevige ontvangst van deze wrede woorden van de Iranese President, of zouden ze zijn weggelopen?


Ik zou me opgevrolijkt voelen, als ik hun afkeuring hierover zou lezen, maar tot op heden heb ik geen enkele afkeuring van hen gezien, waarin ze hun minachting hebben getoond voor deze verschrikkelijke aanranding. En juist dit te laten passeren alsof er niets gebeurt is, maakt me van streek, en is een teken dat de meest extreme uitingen van antisemitisme niet langer serieus word genomen, en zelfs als aanvaarbaar wordt ervaren. Dat is een erg zorgelijke ontwikkeling, aangemoedigd door sommige vijandige teksten van antizionistische Joodse intellectuelen.

Volgend artikel in dit blog