Inhaalmanoeuvre

Bepaalde onderdelen van deze website vereisen het gebruik van javascript. Indien u van alle functies gebruik wilt maken, zult u javascript moeten toestaan.

Tsead Bruinja

Dichter

< Voorpagina

zondag 28 december 2008 09:48 door Tsead Bruinja

Hallo beste bezoeker,

Welkom op mijn volkskrantblog! Hieronder mijn blogstukken van 20 t/m 28 december van http://www.tseadbruinja.typepad.com/. Later vandaag een nieuw stuk!

Hartelijks en dank voor jullie aandacht,

Tsead

What's in a name?

De afgelopen dagen heb ik door een flinke griep buitengewoon veel tijd gehad om na te denken. Natuurlijk dwaalden mijn gedichten regelmatig af naar het fenomeen Dichter des Vaderlands. Is het eigenlijk wel de beste titel bij de functieomschrijving zoals de NRC en Poetry International die geven? Wat zijn de alternatieven?

1. Poet Laureate - Een gelauwerde dichter? Nee. De Dichter des Vaderlands zou in dat geval een wijze en grijze dichter van boven de zestig moeten zijn.

2. President van de poëzie - Klinkt lekker democratisch en heeft tegelijkertijd iets verholen Stalinistich. Toch maar niet. De DdV wordt gelukkig niet verkozen om de baas van de poëzie te worden.

3. De Poëzieambassadeur - Deze benaming lijkt het dichtst bij de taken van de DdV aan te sluiten. Ik zie nu alleen een diplomaat in krijtstreep pak met aktentas voor me en niet een dichter die nog steeds in halflege kroegen de longen uit zijn lijf staat te schreeuwen voor de poëzie.

4. De poëziebevorderaar - In Friesland werkt bij het Fries Historisch en Letterkundig Museum Tresoar de literatuurbevorderaar Teake Oppewal. Hij organiseert cursussen en activiteiten rondom de Friese literatuur, zoals de Dag van de Friese literatuur (samen met het Nederlands Literair Productie en Vertalingenfonds en de Provincie Fryslân) en stelde De spiegel van de Friese poëzie mede samen. Van Oppewal worden in Fryslân grote wonderen verwacht, die hij onmogelijk waar kan maken. ‘Bevorderaar' is dus in ieder geval daar geen handig alternatief voor DdV. Bovendien moet ik bij literatuurbevorderaar altijd denken aan het mystieke product ‘broodverbeteraar', waarvan ik nooit precies weet wat het is en doet.

Voorlopig moeten we het maar bij Dichter des Vaderlands houden en aan onze internationale collega's uitleggen wat het verschil is met de Engelse poet laureate.

Vreest u overigens niet voor mijn geestelijke gezondheid. Als ik echt niet kon slapen en uren naar het plafond gestaard had tijdens bovenstaande ijdele overpeinzingen, stapte ik uit bed om lekker door te lezen in de biografie Room full of mirrors over het leven van Jimi Hendrix. Het is onvoorstelbaar uit welke armoedige omstandigheden de jonge Hendrix zich omhoog heeft weten te worstelen en grappig om te lezen hoe hij begon te spelen op een bezem en daarna overstapte op een wrakkig akoestisch gitaartje met maar één snaar, waarschijnlijk roestig. Het bracht de herinnering terug aan mijn begin als amateurgitarist. Mijn vader had op een balkje een plastic deksel van een emmer gespijkerd en van de kop van het balkje naar het uiteinde elastiekjes bevestigd. Op zaterdagochtend sloop ik vroeg mijn bed uit om mee te spelen met Henk Wijngaard.

I am not ashamed ;o)

Houd de vlam in de pijp en tot morgen,

Tsead

P.s. op Meander kan men stemmen op een aantal jonge dichters die eerder in de rubriek ‘dichters' te gast zijn geweest. De winnaar krijgt 300 euro en eeuwige roem. Ik heb gestemd op Ellen Deckwitz. Maarten Inghels was mijn tweede keuze geweest. Stem op http://meanderwedstrijd.info/dichtersprijs2009/.

Draadjes

Een paar maanden geleden werd ik door fotograaf Klaas Koppe gefilmd en geïnterviewd naar aanleiding van mijn bloemlezing De geboorte van het zwarte paard. Ik mocht zelf de locatie uitzoeken en had gekozen voor de weilanden achter de dijk vlakbij Holwerd. Je kunt daar genieten van een wijds uitzicht op de waddenzee, Ameland en Schiermonnikoog met daarboven indrukwekkende luchtlandschappen.

We kwamen bij een stuk land, waarin jonge paarden voordat ze bereden zouden worden, een paar jaar flink mochten uitdraven. Helaas bleek de locatie niet erg geschikt voor het interview. De paarden met hun opdringerige natte snuiten waren veel te nieuwsgierig en gunden ons geen moment rust. Het gesprek vond uiteindelijk plaats op een rustiek hek boven op de dijk en is via deze link te bekijken.

Dat interview is er één van de vele die Koppe samen met zijn dochter Iris heeft gemaakt voor de site Literatuurplein. Toen ik onlangs weer eens op Literatuurplein keek, stond er een ontroerend portret op van radiomaker Wim Noordhoek, o.a. bekend van VPRO's De Avonden, dat ik jullie van harte wil aanraden.

Wim vertelt o.a. over de eerste radiouitzending vanaf zijn slaapkamer in Den Haag, met als enige luisteraars zijn buurjongens. Via dunne draadjes was zijn installatie met die van zijn vriendjes verbonden. Het moet een prachtig gezicht zijn geweest, die jongens die de draadjes over de straat spanden, zodat Wim hen 's avonds laat stiekem plaatjes kon laten horen.

Bekijk het interview met Wim Noordhoek via deze link.

Waar beginnen we?

Tussen alle steunbetuigingen voor de campagne zaten ook een aantal interessante opmerkingen over omissies in mijn ‘partijprogram'. Dacht ik dat ik alle genres omarmd had, bleek ik de jeugddichters en de stads- en dorpsdichters over het hoofd te hebben gezien. Terug naar de tekentafel dus en de plannen herschrijven.

Als medewerker van het festival Dichters in de Prinsentuin heb ik gemerkt dat het uitnodigen van jeugddichters de moeite loont. Dichters als Edward van de Vendel en Ted van Lieshout hebben een geweldige voordracht waar dichters voor volwassenen van kunnen leren. Bovendien zorgen hun gedichten er voor dat we het kind in onszelf niet vergeten. Dat leerde ik jaren geleden al toen ik als beginnend dichter Kees Spiering hoorde voorlezen in Den Haag bij Dichter aan huis. Tijd dus dat deze dichters op Poetry International, bij de Wintertuin en andere festivals in de avondprogramma's gewoon tussen de andere dichters door worden opgenomen.

Wat de stads- en dorpsdichters betreft, ben ik aan het piekeren over
een voortzetting van de Drenthse zeuvendaagse, met toestemming van de bedenkers natuurlijk, waarbij schrijvers en dichters, die allen een zekere band hadden met Drenthe, door de provincie liepen en her en der uit eigen werk voordroegen. Ik heb destijds met veel plezier het blog van Bart FM Droog over die voettocht gelezen en het lijkt me een goed idee als de komende Dichter des Vaderlands, met stevige wandelschoenen aan en een aantal vriendelijke collega's Drenthe en de rest van de provincieën nog eens aan zou doen. Dat moet in vier jaar prima kunnen.

Overigens wordt het moeilijk kiezen voor me, mocht ik het worden. Begin ik in Zeeland, waar ik al jaren graag kom, of begin ik in Fryslân?

Tot morgen,

Tsead

Huismus

Mijn ouders waren beiden kinderen van veeboeren en boeren konden vroeger simpelweg niet op vakantie. Mijn moeder had die behoefte ook niet echt, maar mijn vader wel. Van mijn moeder heb ik waarschijnlijk dat huismussige geërfd. Ik wil best de deur uit, zeker voor optredens, maar als het niet hoeft, blijf ik het liefst thuis. Er is soms niets lekkerders dan een paar dagen binnen blijven. De afgelopen jaren ben ik iets vaker op reis gegaan. De ene keer op vakantie en de andere keer voor een optreden. Eenmaal op de locatie aanbeland ben ik een prima vakantieganger, hoewel ik dan weer niet de behoefte voel om alle bezienswaardigheden meteen te bezoeken. Het liefst drentel ik een paar uur door een stad en loer wat om me heen.

Het reizen zelf ben ik geen held in. Ik zie mezelf nog keihard over het vliegveld van Praag rennen om mijn aansluitende vlucht naar Skopje te halen. Onervaren als ik was, was ik door de verkeerde poort gegaan en stond ik op het punt het vliegveld uit te lopen. Daarbij is het ook niet voordelig als je licht neurotische neigingen hebt, zoals het gas tien keer checken als je de deur uit wilt gaan en voortdurend aan je binnenzak voelen of je portemonnee en je paspoort nog wel in je bezit zijn. We stappen zo in de auto naar Drenthe en ik ben niet zenuwachtig want mijn vrouw rijdt en dat is altijd een feest. We zetten een goede cd op en kletsen wat, terwijl ik vrolijk om me heen kan kijken. Veel dichters hebben geen rijbewijs en ik ben daar een van de armzalige voorbeelden van. Ik zal de routeplanner lezen en lieve woorden zeggen.

De kerst gaan we doorbrengen in Borger, in een fijn huisje met bad. De tas zit vol bundels en een laptop, zodat ik morgen weer een blogje kan typen. Op naar de frisse lucht!

Alle goeds en alvast een fijne kerst,

Tsead

Engagement of ik schiet

Gisteren heb ik de hele dag mensen gevraagd om de campagne te steunen. Er kwamen veel goede en kritische reacties binnen, waarvoor dank. Eén van de terugkerende punten was het verlangen naar geëngageerde poëzie. Ik begrijp die wens, maar zou willen dat men de poëzie soms wat beter las, en dan heb ik het niet over mijn eigen werk. Politiek engagement is in de Nederlandse poëzie makkelijk te vinden. Lees bijvoorbeeld het werk van Rodhan Al Galidi, Erik Jan Harmens of H.H. ter Balkt, stuk voor stuk dichters die geen blad voor de mond nemen. Als je hun werk goed leest, verandert je blik op je omgeving.

De heersende visie over wat engagement is, is mij bovendien te beperkt. Als een dichter zijn best doet om zo goed mogelijk zijn werk te doen, dan kan dat niet zonder een bepaalde betrokkenheid. Of het nu om betrokkenheid bij de politiek, de milieuproblematiek, de liefde of de taal zelf gaat, het is allemaal betrokkenheid en even intens. Een dichter die de taal opnieuw probeert uit te vinden of die zichzelf helemaal blootlegt, doet niet onder voor een dichter die over terrorisme of discriminatie schrijft. Juist door het schrijven van eerlijke en vernieuwende gedichten voeg je iets toe aan de taal en het denken en houd je beide op je eigen manier levend en spannend.

Of ik als Dichter des Vaderlands gedichten over rampen, misstanden in de maatschappij en ander onrecht ga schrijven? Dat zit er dik in, want dat deed ik al. Ik deed het alleen op mijn eigen manier, zonder concessies te doen aan de verbeelding en de poëzie, waardoor de boodschap niet altijd even duidelijk was. Die boodschap is ook niet het meest belangrijke onderdeel van een dergelijk gedicht. Zo'n gedicht begint en eindigt met de muziek van de taal. Eerst komt de muziek en dan de moraal.

Tot morgen en nogmaals dank voor alle reacties op mijn vreselijke gebedel,

Tsead

P.s. wil je echt een aangrijpend boek lezen, koop dan het brievenboek Stemmen onder de zon van Mowaffk Al-Sawad, waarin hij o.a. vertelt over de opstand tegen het regime van Saddam Hoessein en zijn jeugd in Irak tijdens de jaren tachtig en begin jaren negentig. Uitgeverij Passage heeft vast nog wel enkele exemplaren liggen.

A friendly ghost from the past en een venijnig Sinterklaasje

Zo af en toe komt er een spook uit je verleden om de hoek kijken. Mij overkwam dat bijvoorbeeld terwijl ik stond op te treden met muzikant Jaap van Keulen op een zomerse middag in Groningen tijdens het festival Dichters in de Prinsentuin. Ik zat midden in een tekst, toen ik aan de andere kant van het theeveld een ex zag staan, die met een ijsje in de hand mij kwaad aankeek. De ex en ik waren op agressieve wijze uit elkaar gegaan en van die woede was nog genoeg over om een poging te doen mij de grond in te kijken. Gelukkig kende ik het gedicht uit het hoofd en kon ik met mijn ogen gesloten de rest uitlezen, waarna de ex gevlogen bleek.

Er bestaan gelukkig ook vrolijke spoken uit het verleden en dan met name uit mijn tijd als literair organisator in Groningen. Ik heb daar veel festivals mee mogen organiseren en heb zo mijn steentje proberen bij te dragen aan het rijke literaire klimaat dat er al was. Die betrokkenheid is nu omgezet in een nominatie voor de Kees van der Hoef-prijs, een ‘onderscheiding die wordt toegekend aan de persoon die zich op organisatorisch gebied het afgelopen jaar of in het verleden op bijzondere wijze verdienstelijk heeft gemaakt voor het lokale literaire leven in de stad Groningen.'

De andere genomineerden zijn Roos Custers (literair redacteur, beeldend kunstenaar en festivalorganisator) en Sieger MG (dichter, docent en organisator van literaire avonden) en de prijs bestaat uit een portretfoto gemaakt door Jan Glas in de Galerij der Groten in Café Pauze te Groningen, een geldbedrag van 250 euro (ter beschikking gesteld door de gemeente Groningen) en een pond paling. Dat laatste is geïnspireerd op de bekendste strofe uit het oeuvre van Van der Hoef: ‘De kracht van de herhaling is gelijk aan een spastische paling'. Van der Hoef zelf was geheel terecht de eerste winnaar van de Kees van der Hoef-prijs. De jury bestaat uit Rense Sinkgraven, Bart FM Droog, Kasper Peters en Herman Sandman.

Op zaterdag 3 januari wordt de prijs uitgereikt in Café Pauze in de Folkingestraat te Groningen om 13.00 uur en ik zal er zeker bij zijn, al is het maar om Sieger MG of Roos Custers te feliciteren, die geheel terecht de winnaar zouden kunnen zijn. En als ik het word, dan glimlach ik naar de spoken uit mijn verleden, of ze nu ijsjes eten of niet.

Tot morgen,

Tsead

P.s. we vierden gisteren een verlaat Sinterklaasfeest met vrienden; lekker eten en heerlijk valse gedichten. De Dichter des Vaderlands verkiezing kwam meer dan één keer langs. Degene die mijn lootje had getrokken, had er iets moois van gemaakt:

Als je eenmaal trots die titel draagt
Is er slechts één ding dat men van je vraagt
Want een viertal keren per jaar
Speel je een gelegenheidswerkje klaar
Sint proeft vóór in zijn gedachten
Wat ons allemaal staat te wachten
En jou inspireren zal
Tot een vaarlands gedicht, kom ik steek van wal:

Amalia's eerste verkeersovertreding
Tweede Kamer-stoelen voorzien van nieuwe bekleding
Madurodam weer wat geslonken
Carnaval: nog meer bier gedronken
Ontgroening wordt milieubewust
Willem Alexander die Carla Bruni kust
Maxima bevalt van drie in één keer
En wil er eigenlijk nog meer
Beatrix treedt eindelijk af
Prins Claus herrijst uit zijn graf
Wilders verft zijn haren rood
En dat wordt Marijnissens dood
Leeuwarden bouwt een toren naar de maan
Bonifatius is weer opgestaan
Het water stijgt in de Amsterdamse grachten
De Friezen zijn aangemerkt als hoofdverdachten
Driek ontvangt de Nobelprijs voor Literatuur
De Nachtwacht valt van zijn spijker aan de muur
Er moet meer geld naar het bejaardenballet
Dus de subsidies aan dichters wordt stopgezet
De Noord-Zuidlijn wordt fietstunnel, alsnog
Balkenende verklaart Friesland de oorlog

En moesten we dit de vorige keren
nog uit het NOS-nieuws destilleren
Nu wordt het door Tsead bezongen
Begeleid door slagen op gongen
Zoals je natuurlijk kan verwachten
Zit sint hiernaar hevig te smachten
Toch is een waarschuwing op zijn plek
Val niet te diep in de Nederlanddrek
Je moet natuurlijk niet verzaken
Al je serieuze taken
Zoals het promoten van jouw vak en de vruchten
Waarin je zo lekker je hart kunt luchten
Zoek je nog inspiratie van vakgenoten
Ga dan snel dit pakje ontbloten.

De Sint

Het cadeau was de bloemlezing 500 Gedichten die iedereen gelezen moet hebben - De canon van de Europese poëzie. Samengesteld door Ilja Pfeijffer en Gert Jan de Vries.

Zijn schrijvers nestbevuilers?

Wat doe je als schrijver met je familie? Ik heb me dat nooit afgevraagd, terwijl mijn ouders, grootouders en voormalige geliefden (soms bijna familie) veelvuldig in mijn gedichten voorkomen. Over het algemeen geldt de regel dat het vooral een goed gedicht moet zijn, wil ik het publiceren. De ene keer bedenk ik wat en de andere keer zijn de gedichten waarheidsgetrouw.

Door het artikel ‘Nestbevuilers' van Marja Pruis in de Groene Amsterdammer, overdacht ik nog eens op welke manier ik over mijn familie schrijf. Doe ik het goed? Had ik de verhalen over mijn oma, die bang was dat ze kanker zou krijgen en aan de drank ging, voor me moeten houden?

Een Friese kinderboekenschrijfster zei dat ze niet begreep waarom ik zo grof over mijn ouders en grootouders sprak. Ik antwoordde dat ik niet anders kon en dat dat nu eenmaal de manier was waarop wij met elkaar omgingen. Voor mij was dat de meest liefdevolle en integere manier om over hen te schrijven.

Marja Pruis haalt in haar artikel de dichter Czeslaw Milosz aan die zegt: ‘Als in een gezin een schrijver wordt geboren, dan is 't gedaan met dat gezin'. Daarnaast lezen we in hetzelfde stuk van Philip Roth de quote: ‘Als schrijver ben ik iemand anders. Ik ben dan niet belast door trouw en loyaliteit, decorum en discretie. Ik ben vrij om een dieper en duisterder perspectief te kiezen dan dat van een zoon, echtgenoot of broer.' Als er in een gezin iets mis is, dan zal dat ook zonder schrijver wel duidelijk worden. Daarnaast moet je je juist een zoon, broer of echtgenoot voelen om een goed doorleefd gedicht te schrijven, misschien de zoon, broer of echtgenoot van iemand anders, maar je schrijft altijd vanuit een verwantschap met je omgeving of die nu verzonnen is of niet. De vrijheid van het duistere perspectief kan ik begrijpen, maar in mijn geval zal dat nooit ver van mezelf afliggen.
Gerrit Komrij vertelde me dat de meeste dichters hun beste gedicht schrijven over hun moeder. Voor mij geldt dat zeker. Steeds als ik over mijn moeder schreef, bereikte ik een helderheid die bij andere gedichten ontbrak. Het waren gedichten zonder opsmuk die me iets leerden over het schrijven zelf.

Angel gaat over mij, mijn woede en over het gezin waar ik uit kom. Het is een bundel waarin ik mezelf en de mensen om me heen niet ontzie. De bundel zal niet voor alle familieleden even makkelijk te lezen zijn, maar het is deel van een gesprek, hoe hard ook, een gesprek dat eindigt met een welgemeende uitnodiging:

geen geboortekaartje

dank voor het doel de horizon
de rij bomen
waar ik de tanden van mijn zaag
op slijpen kon

ik blijf slijpen
ik leg de zaag niet neer

loop geen rondjes om je huis
stuur geen brief

maar geef wel raad

zorg goed voor jullie kinderen
voor je vrouw

houd de zonen van andere vaders in de gaten
als je een dochter hebt

houd de vaders ook in de gaten
de broers

laat haar niet alleen
laat mij niet alleen

schrijf een boek

Campagne? Ja!

Net thuisgekomen van een rondje vitamines bij de groenteboer en het Kruidvat open ik NRC Handelsblad en lees snotterend, dankzij de heersende griep, een interview met de kandidaten voor het volgende Dichter des Vaderlandsschap.

Iedereen heeft een eigen visie op het wel of niet campagnevoeren. Over het algemeen is de tendens dat de stemmen vooral moeten komen van mensen die al van je gedichten houden. Het moet over kwaliteit gaan. Een goed punt, maar de Dichter des Vaderlands moet aan meer kwaliteiten voldoen.

Op http://www.dichterdesvaderlands.nl/ staat als eerste criterium dat de volgende Dichter des Vaderlands ‘in staat moet zijn om op te treden als een enthousiaste poëzieambassadeur'. Het gaat er dus niet alleen om dat je reclame maakt voor jezelf om deze verkiezing te winnen, het gaat erom dat je optreedt als ambassadeur die de aandacht voor de poëzie vergroot. Daarvoor moet je niet achter je bureau zitten wachten op de mooie woorden van je fans, daarvoor moet je het land in. Je moet niet te bang zijn om de liefhebbers van poëzie te vermaken en te ontroeren en je moet je best doen om hen kennis te laten maken met het werk van je gewaardeerde collega's en jezelf.

Dat werk als ambassadeur van de poëzie ligt mij en dat wil ik graag gaan doen. Leest u voor meer informatie mijn plannen, die eerder op http://www.decontrabas.com/ werden geplaatst en die ik u hieronder nogmaals te lezen aanbied.

Ik snuit mijn neus, sla een yakult achterover (sponsoring is welkom) en lach.

Hartelijks en tot morgen,

Tsead Bruinja P.S.

Wat men tot nu toe van mijn gedichten vond, zowel positief als negatief, en de gedichten zelf vindt u op http://www.tseadbruinja.nl/.

Plannen Dichter des Vaderlands

Mocht ik Dichter des Vaderlands worden dan zou ik de poëzie in al haar breedte willen promoten, door middel van:

1) Dagblad en webpublicaties en bloemlezingen in de breedte, inclusief poëzie in de Nederlandse dialecten en streektalen en de vertaalde poëzie uit het buitenland.

a. Jaarlijks verschijnen er alleen al in het Nederlands zo'n 150 bundels, maar voor al die bundels is er meestal geen aandacht in de bladen en de kranten. Ik zou elke dag op een literair weblog, liefst De Contrabas, in een krant, dat mag de NRC zijn, maar ook de Spits of een andere krant, een gedicht willen plaatsen uit die 150 bundels met een korte toelichting. Het zou ook mogelijk moeten zijn om deze columns via een mailinglist toegestuurd te krijgen.

b. Met de hulp van andere dichters/redacteuren, zou ik op diezelfde wijze, op het weblog en in de krant, aandacht willen bieden aan de dichters die niet in het Nederlands schrijven, bijvoorbeeld in het Fries, Gronings, Limburgs of het Drents. Van hen zouden dan zowel het origineel als een vertaling in het Nederlands opgenomen moeten worden, zodat mensen ook kennis kunnen maken met de schat aan anderstalige poëzie die ons land rijk is.

c. Nederland kent een aantal voortreffelijke poëzievertalers en zo nu en dan verschijnt er een prachtige boek met vertalingen van buitenlandse dichters. Ook aan die vertalingen zou ik aandacht willen schenken, evenals aan de buitenlandse dichters die ieder jaar te gast zijn bij de festivals, met name bij Poetry International.

d. Voor deze rubriek zou ook de mogelijkheid moeten bestaan om gedichten in te sturen, die door een groep van vijf mensen gelezen wordt en waaruit eens per maand een gedicht geselecteerd wordt.

e. Deze column/rubriek zou resulteren in een bloemlezing met 365 gedichten, uit het Nederlands, de streektalen/dialecten en andere talen, die bij een landelijke uitgever voor een lage prijs te koop zou moet worden aangeboden op de Gedichtendag van het daaropvolgende jaar, in combinatie met een feestelijke presentatie op een centraal punt van Nederland of via een tournee langs de verschillende grote treinstations van Nederland.

2) Optredens en tournees met een groep dichters en vertalers onder de vlag van de Dichter des Vaderlands

a. Langs scholen, liefst i.s.m. de educatieve organisaties Doe Maar Dicht Maar en School der Poëzie, waar ik beide al voor gewerkt heb. Het zou gaan om workshops in zowel het schrijven van gedichten als het voorlezen en om lessen waarin dichters vertellen wat ze doen, culminerend in een poëzieavond waarin de dichters en de scholieren samen optreden.

b. Lang de kleine zalen van de theaters. Om toonaangevende dichters te zien voorlezen moet men nu naar de grote festivals in de Randstad, terwijl er in bijna elk redelijk dorp wel een goede zaal is om naar dichters te luisteren. Ik zou graag met een goede dwarsdoorsnede van dichtend Nederland langs die zalen reizen, waarbij dichters met muziek en/of dans optreden, naast slam- en podiumdichters en dichters uit het traditionele circuit, met een kort open podium na afloop voor lokaal talent. Het zou mooi zijn als de grote literaire festivals als Poetry International, Winternachten, Crossing Border en Wintertuin aan deze tournee een bijdrage/productie zouden leveren, zodat tijdens de tournee reclame kan worden gemaakt voor die festivals en zij echt iets aan hun landelijke spreiding en uitstraling doen.

c. Voor beide tournees geldt dat niet alleen dichters die in het Nederlands schrijven in aanmerking komen. Ook vertalers met een goede voordracht, zouden geschikt kunnen zijn, evenals dichters in de streektalen en dialecten of buitenlandse dichters die Nederland bezoeken.

3) De Dichter des Vaderlands subsidie.

Mocht het Dichter des Vaderlandsschap geld opleveren, via optredens en schrijfopdrachten voor het bedrijfsleven bijvoorbeeld, dan zou ik 15 % van die opbrengsten onder willen brengen in een fonds. Het fonds zou gedurende vier jaar kleine bijdragen kunnen leveren aan de tournees, zoals die hierboven worden beschreven, aan andere literaire festivals of activiteiten, maar vooral ook aan een prijs voor poëzievertalingen naar het Nederlands, zowel vanuit buitenlandse talen als de Nederlandse streektalen en dialecten, waardoor er meer aandacht komt voor het onderbelichte werk van deze vertalers.

Toon gerelateerde artikelen

Volgend artikel in dit blog

4reacties

Tsead Bruinja 28-12-2008 10:25

Test

Droog 28-12-2008 12:02

Welkom op het Volkskrantblog!

klaas @ (weblog delfzijl e.o.) 29-12-2008 15:09

Succes.

Op mijn blog staat reeds lang een gedicht van jou(http://www.volkskrantblog.nl/bericht.php?id=97308), nog bedankt.

Tsead Bruinja 29-12-2008 15:27

Graag gedaan Klaas!

Bij dit bericht worden geen reacties (meer) toegestaan

Tsead Bruinja

Woonplaats: Amsterdam
Tsead Bruinja (Rinsumageest, 1974)is dichter en woonachtig te Amsterdam. Bruinja debuteerde in 2000 met de Friestalinge bundel 'De wizers yn it read / De wijzers in het rood'. Zijn Nederlandstalige debuut 'Dat het zo hoorde' (Contact) werd gepubliceerd in 2003 en het jaar daarop genomineerd voor de Jo Peterspoëzieprijs. Eind 2004 zag de tweede Nederlandstalige bundel 'Batterij' het licht gevolgd door de door Bruinja en Hein Jaap Hilarides samengestelde bloemlezing 'Droom in blauwe regenjas - Nieuwe Friese dichters' (Contact & Bornmeer). Begin 2005 verscheen de bloemlezing 'Klotengedichten' (Passage), die Bruinja, net als de bloemlezing 'Kutgedichten', samenstelde met dichter Daniël Dee. In 2007 stelde Tsead Bruinja samen met Thomas Möhlmann in de Awaterreeks de bloemlezing 'Het eerste wonder - gedichten over geboorte' Van Gennep) samen en verscheen bij Uitgeverij Cossee Bruinja's de bundel 'Bang voor de bal'. In mei 2008 werd door Cossee 'De Geboorte van het zwarte paard' een tweetalige keuze uit zijn Friestalige gedichten uitgegeven. Herman van Veen maakte bij enkele van de gedichten uit 'De Geboorte van het zwarte paard' een aantal schilderijen die werden geëxposeerd in het Natuurmuseum te Leeuwarden. Eind 2008 publiceerde Bornmeer een hele nieuwe bundel Friese gedichten met vertaling onder de titel 'Angel' als krant op tabloidformaat, vormgegeven door Gert Jan Slagter en van illustraties voorzien door de beeldend kunstenaars Mowaffk Al-Sawad, Roos Custers, Anne Feddema, Joep van der Made, Ramon Verberne en Hans Wap. Sinds eind 2006 is Tsead Bruinja redacteur van het poëzietijdschrift Awater. Daarnaast is hij lid van de Commissie Letteren van de Raad voor Cultuur en het bestuur van de LIRA. Tsead Bruinja schreef recensies over poëzie voor Trouw, Awater , Ietsmetboeken (NPS-website verbonden aan het radio 1 programma Kunststof) en Boeken.vpro.nl. Hij publiceerde gedichten in De Gids, Raster, De Revisor, Revolver, De Zingende Zaag, Bunker Hill, De Poëziekrant, Parmentier, Tzum, Lava, Krakatau, De Blauwe Fedde, Hjir en De Moanne/Trotwaer. Bruinja las onder andere voor tijdens festivals als Poetry International, De Wintertuin, Het Tuinfeest te Deventer, De Nacht van de Poëzie en Dichters in de Prinsentuin. Afwisselend combineert Bruinja zijn voordracht met muziek, bijvoorbeeld met Jaap van Keulen (flamenco) of met Polo de Haas. Over de grens was Bruinja te horen in en tijdens De Nachten (Antwerpen, België), Zuiderzinnen (Antwerpen, Beglië), Het uitzaaiend kaf (Gent, België), Dichter aan huis (Gent, België), The Blue Room (Engeland; Newcastle), N(o)rdschrift (Bremen, Duitsland), De Nederlandse ambassade (Berlijn, Duitsland), Leipzich Book Fair (Leipzig, Duitsland), Poetry on the Road (Bremen, Duitsland), Forum des Langues du monde (Frankrijk; Toulouse), Het Institút Neerlandais (Parijs, Frankrijk), het Struge Poetry Festival (Macedonië) en het International Poetry Festival (Indonesië; Palembang & Jakarta). Vertalingen van zijn werk werden gepubliceerd in Fragmente (Afrikaans), Ontheemdes Breedevallei Dichters (Afrikaans), Annahara online (Arabisch), AHDAQ (Arabisch), Visions International (Engels, Amerika), Mantis (Engels, Stanford University), Washington Square (Amerika), Pratik Literary Journal (Engels, Nepal), STINT (Duits, Bremen), Park (Duits, Berlijn), Action Poétique (Frans) en Mentor (Sloveens).
Beroep: Dichter
Hobbies: Muziek, Literatuur, Film
Man

Stuur Tsead Bruinja een bericht