Enige dagen geleden Heren van de Thee gelezen en de internetsites bekeken die documentatie en foto's geven over de families Kerkhoven en Roosegaarde Bisschop.
Ik behoud me nog even een oordeel voor en kom hier terug.

alea iacta est.

Zeer geachte TH!
Toen ik Heren van de Thee uitgelezen had, heb ik van machteloosheid gehuild. Maar dat zegt niets. Wel dat ik mijzelf in bescherming zal moeten nemen tegen mijn persoonlijke emoties.

Ze schrijft de roman heel sterk vanuit de blanke, europese visie. De inheemse bevolking is onderdanig, dienstbaar en bij tijden corrupt en lui.
Denk wel dat ze de couleur local goed heeft weten te typeren.

Reactie is geredigeerd

Haasse is en blijft een begenadigd schrijver.

Alleen wat Indië betreft komt ze niet verder dan blanke vooroordelen bevestigen en kitschplaatjes van de natuur produceren.

Indonesiers (de Boeddhisten, Animisten en Hindoes voorop) hadden een weerzin tegen thee dat geen inheems gewas is. 1829 ingevoerd uit China!

De gehele plantagecultuur stond in Indië (behalve bij planters) in een kwade reuk. Planters ging door voor zuipers en jagers (enzo) op inheemse meisjes.

Goed zo Ronald! De één een ordelint de ander een standbeeld (J.P. Coen) Bizar!
Maar jouw woorden geven een ander licht die voor velen waarschijnlijk te pijnlijk is....


Reactie is geredigeerd

Meneer Pino,

Ja, zo was het, zo is het. Oeroeg is geschreven door een blanke met de bril van een blanke. En een eenieder die dit anno 2009 leest, neemt dit (nog steeds?) als waarheid en realiteit aan. De blanke die welwillend met een Indonesiër om wilde gaan. Maar zo was het niet. De blanke verbood het de Indonesiër naar school te gaan. Ja, uiteindelijk mocht dat wel, tot de derde klas lagere school.
Toch wil ik een tweedeling maken: 1e het verhaal op zich en het taalgebruik. Mooi bedachte plot. Maar 2e het is geen afspiegeling van de maatschappij toen. Die stelde zich hard op t.o.v. de Indonesiër. Ik spreek van een Indisch en Nederlands perspectief. Een Indische zou dit anders beschreven hebben, realistischer denk ik. Omdat zou qua denken en voelen over het algemeen dichter bij de Indonesiër staan.
Wanneer Oeroeg wordt gelezen met de voorkennis die u beschrijft (en ik ook een beetje), namelijk dat het geschreven is van uit het blanke perspectief en door een blanke, wanneer de lezer wordt ingeleid met uitleg over totok en Indisch en die klassemaatschappij, dan zal het boek met ander ogen gelezen worden. En dan ben ik benieuwd naar die reacties op dit boek.

Ik kan H. Haasse geen bedriegster noemen, want een schrijfster, die proza bij elkaar schraapt en dit een novelle noemt, heeft alleen maar een heel mooi verhaaltje geschreven en dat is het toch. Een vrouw die een verhaal schrijft over twee jongens, dus even in de belevenswereld duikt van een Totok en een Inheemse, die ze eigenlijk helemaal niet in haar belevenswereld kent, kakelt in wezen in het luchtledige, maar een schrijfster mag dat toch. Om deze roman, die nog geeneens een historische roman is, een afspiegeling te noemen van de Indische werkelijkheid is hetzelfde als "de Grote Broer", die reality show, een afspiegeling van de werkelijkheid te vinden. Je kan dus zeggen dat Oeroeg een reality show is wel een mooie maar het blijft een boek

Dank voor de bevestiging! Al reeds mijn hele leven zit dit diep in mij,maar ik kon er niet mee omgaan.
Het is wel zo! Nu kan eindelijk de ware geschiedenis naar boven komen! Deze verhalen zijn goed voor
het achterhalen van de waarheid! De HOLLANDER wil nog steeds laten horen dat HIJ de GORDDOENER
is/was in Indonesia!

Als Oeroeg als een histrorische roman wordt beschouwd, dan kan Pinto gelijk hebben maar dat is het niet, het is een roman en niets anders. Als Pinto daar wat anders in wil lezen, dan kan hij zijn gang gaan, maar dan is dat volledig uit het luchtledige gegrepen. Als je het boek wil projecteren op de Indische, koloniale werkelijkheid, dan sla je wel wat windslagen in de lucht. En als Pino nou wat argumenten uit het boek aanhaal, ik kan in zijn verhaal geen ene zin uit het boek ontdekken, dan kan ik daar ook mee overweg. Er wordt wel uitgebreid verhaald over niet ter zake doende futiliteiten.Want wat is nou precies waar of niet waar in het boek; empirisch of logische waarheid. Daar laat Pinto in al zijn geschrijf niet overuit en dan wordt beweerd dat het boek Oeroeg wordt bekritiseerd.

De vriendschap tussen Oeroeg en de hoofdpersoon is een onmogelijke liefde, want de politieke standpunten staan lijnrecht tegenover elkaar en daarop eindigt de vriendschap. Oeroeg doodt de hoofdpersoon niet want er bestaat nog zoiets als solidariteit, iets gemeenschappelijk. Datzelfde heeft bijvoorbeeld mijn oom tijdens de oorlog meegemaakt, dat hij door Indonesiers geholpen werd, je kent mekaar tenslostte en valt mekaar niet af. Daarin kent HH de Indonesiers beter als menig Indo. Of is dat grootmoedigheid. Een oververhitte Al Quada-aanhanger zou dat misschien doen maar Oeroeg, die art is, hij heeft tenminste het rode kruis teken om zijn arm, symbool toch van het christendom, zou al vanwege zijn beroep als arts, die tenminste mensen wil redden of hij is de vermomde Dr Mengele in koloniale cadeauverpakking , dat niet doen.

Nee Mr. Pino kent zijn Eigenheimers beter en niet geremd door enige kennis over het boek zaait hij met zijn klewang verwarring en onzin.

Als ik U was zou ik het toch mooie boek eens lezen. Natuurlijk is het een koloniaal boek die de Indische werkelijkheid volgens een totok beschrijft maar het is toch een mooi geschreven roman, die met een stevige scheepslading zoutgenomen dient te worden. Ere wie ere toekomt

Ik ben het met Peter van den Broek eens, veel kritiek is nergens op gebaseerd. Geen citaten of zo, (bijna) helemaal niks. Dit lijkt me niet de juiste manier om aan te geven dat je het ergens niet mee eens bent.