Schrik niet van de titel. Ik ben niet gevallen voor de verleidingen van de ufologie, de spirituele wetenschap of de andere zweverige ellende die helaas het thema wetenschap van de Volkskrantbloggen vervuilt. Toch introduceerden Huang en collega's van het lab van Donald Ingber aan Harvard Medical School in een serieus wetenschappelijk onderzoek naar de bewegingen van endotheelcellen (PDF) - de voornaamste cellen betrokken in de vorming van nieuwe bloedvaten - het begrip "Ying-Yang-ness" in de biologie. Tijdens de dierlijke embryonale ontwikkeling bewegen cellen zich als een school vissen kris-kras door elkaar. Ontwikkelingsbiologen willen begrijpen hoe deze celbewegingen leiden tot de drie-dimensionale vorm van het dier. Daarbij roepen ze steeds vaker de hulp in van statistisch mechanici. Met deze wiskundige techniek, eind negentiende eeuw ontwikkeld door Ludwig Eduard Boltzmann om uit het schijnbaar willekeurige gedrag van moleculen de eigenschappen van gassen af te leiden, weten zij wel raad met al die krioelende cellen. Huang en collega's wilden weten hoe de bewegingvrijheid van cellen hun gedrag beïnvloedt. Ze sloten twee endotheelcellen op in kleine eilandjes van een gel, waarin cellen zich als een vis in het water voelen. De cellen achtervolgden elkaar, waardoor ze samen een patroon vormden dat lijkt op het Ying-Yangsymbool (zie illustratie). Cellen die geen patronen vormen, zoals bindweefselcellen en witte bloedcellen bewegen zich niet zo gecoördineerd en vormen daardoor geen Ying-Yangpatroon. Om de mate van achtervolging in een getal uit te drukken bedachten Huang en collega's de "Ying-Yang-ness". Hoe vaak draaiden de cellen samen rondjes en vormden ze een Ying-Yangpatroon, en hoe vaak stonden ze stil? Met hun analyses illustreerde het team van statistisch mechanici en biologen hoe de intrinsieke eigenschappen van cellen, zoals richtingvastheid en hun coördinatie met naburige cellen, bepaalt hoe ze zich organiseren tot een embryo.

Volgend artikel in dit blog