Het is over vijfen in de nacht, Eurosonic in Groningen zit er op. Ik wandelde fluitend naar huis want ik heb zojuist Guus Meeuwis zien optreden. Dat was voor het eerst, zeg ik er maar vast bij. Om half vier zou hij komen spelen in een kroeg hier in Groningen, De Spieghel. Veel meer dan 150 man konden er niet naar binnen, wat weinig is voor een artiest die ook een voetbalstadion weet te vullen. Maar het optreden was dan ook min of meer geheim gehouden.

Even twijfelde ik. Guus Meeuwis, hier? Nu? Eurosonic is toch een festival voor de hipste nieuwste Europese bands en muzikanten? Wat moet die Meeuwis daar? Maar wat ben ik blij dat ik toch gegaan ben, want ik vond het geweldig. Dat kwam allereerst door Guus zelf, die het ook geweldig vond. In zo'n kleine zaal spelen voor een publiek dat eigenlijk zijn publiek niet is. Eurosonic, dat wederom een uitverkochte editie beleefde is opgezet om mensen werkzaam in de popmuziek te attenderen op nieuwe bands en stromingen uit Europa. Het publiek bestaat vooral uit professionals uit binnen en buitenland, op zoek naar the next big thing.

In tientallen zalen, door de Groningse binnenstad verspreid, traden de afgelopen dagen honderden bandjes op, waarvan het merendeel zelden of nooit in Nederland had gespeeld. Nieuw en veelbelovend was het sleutelwoord hier de afgelopen dagen. Niemand die dan denkt aan Guus Meeuwis. Maar hij pakte ons allemaal in.

Ik zal deze Eurosonic nog jaren herinneren als het-festival-waarop-ik-ging-houden-van-Guus-Meeuwis. Want wat genoot ik van zijn concert en wat spijt het me dat ik niet eerder door had dat Meeuwis echt een klasse apart is met liedjes die niet makkelijk zijn te vergeten. Voor mij waren de meeste liedjes overigens nieuw want ik ben slecht thuis in zijn repertoire. Maar ik liet me snel meeslepen door het publiek (ja, daar stonden ze hoor de hippe trendwatchers uit de geledingen van VPRO's 3Voor12. Ze zongen alles woordelijk mee. Ik helaas niet, maar dat gaat een volgende keer ook gebeuren).

Guus Meeuwis 'T Dondert en 'T Bliksemt te horen is volgens mij een van de allerbeste medicijnen tegen het cynisme. En cynisch werd ik er wel van, van alles wat er aan Guus' optreden de afgelopen twee dagen vooraf ging. Als wat er hier op Eurosonic geprogrammeerd stond werkelijk maatgevend is voor wat er de komende jaren op de podia te zien zal zijn, dan gaan we barre tijden tegemoet.

Misschien liep ik wel net steeds de verkeerde zaal in maar de vrolijkheid die ik gisteravond even voelde bij de piepjonge Nederlandse punkpopband Daily Bread, was snel verdwenen. Ik ben de meeste namen van alles wat ik aan gedateerde dance, triphop, Britpop en al weer vergeten, maar ik was echt blij donderdag om kwart over een in de nacht eens een echt goed spelende rockband te zien, Triggerfinger, maar die had ik al vaker gezien.

Vandaag ondanks een grieperigheid toch vol goede moed weer een rondje langs de zalen gaan maken, maar eigenlijk vond ik alleen Rolo Tomassi en Buraka Som Sistema de moeite waard.

Rolo Tomassi maken een complexe, strak gespeelde math rock (in de lijn van Battles), maar dan is er nog hun zangeres, een schattig ogend meisje in een leuk jurkje dat een stem opzet die ik sinds de hoogtijdagen van Carcass niet meer gehoord heb.

Lijkt me niet een bandje om een plaat van op te zetten, maar in Vera heb ik me geen seconde verveeld. Wat een grunt heeft dat meisje, en wat leuk om naar te kijken, die muzikanten van nog geen 20 die muzikaal lijken te zijn opgevoed door ouders die de hele dag John Zorn en Napalm Death draaiden.

Vanavond is de band nog te zien in Tivoli De Helling in Utrecht en dat raad ik iedereen aan die eens muzikaal verrast wil worden.

De waarschijnlijke kraker op de komende festivals heet Buraka Som Sistema, uit Portugal. Zij spelen muziek die in Angola kuduro heet. Een soort baile funk, in de stijl van M.I.A. De beats klonken om half drie vannacht opzwepend in Simplon. Ik moest denken aan The Prodigy, De Jeugd Van Tegenwoordig en Santogold. Dat was eindelijk een band waar ik meer van wil horen, en ik ga morgen even in de platenzaken hier kijken of ze iets voorradig hebben.

Toen deze Portugese belofte klaar was had ik naar mijn hotel kunnen gaan. Maar toen kwam Guus nog. Ik heb zijn vijf kwartier durende concert in die piepkleine zaal met een stijgende bewondering aanschouwd. Er zat vaart in, afwisseling, kortom het was gewoon goede rock 'n roll. Ik kreeg echt het gevoel iets gemist te hebben, alleen Per Spoor bleek een liedje dat ik heel goed kende. Zelfs Brabant kon ik als enige in de zaal niet meezingen.

Dat is mijn tekortkoming, en ik ga het goedmaken. Het zal vast niet mogen, zoals ik ook Borsato niet mag bewonderen als hij 30000 man in vervoering brengt, maar ik heb er na vandaag een nieuwe Nederpop-held bij.

Op Noorderslag morgen staat hij niet geprogrammeerd, (tenzij hij de Popprijs wint en dus alsnog gaat optreden) maar ik zie hem graag terug deze zomer op een van de grote festivals.

Misschien moest ik maar eens gaan slapen. Gijsbert Kamer die enthousiast is over Guus Meeuwis? Veel gekker moet het niet worden.....

Volgend artikel in dit blog