En zo kwam alles zaterdag toch nog goed. Niet Eurosonic dat donderdag en vrijdag in de Groningse popzalen woedde, maar Noorderslag, gisteren in de Oosterpoort, bracht dit jaar de meeste verrassingen. Niet de uit heel Europa naar Groningen gelokte nieuwe bands brachten het spektakel, nee een 19-jarige trompettist uit Utrecht met een compleet hiphoporkest bleek de sensatie na drie lange nachten van zaal naar zal sjouwen.

Kyteman's Hiphop Orkest, zo stond het geprogrammeerd en zelden heb ik zo' ratjetoe aan stijlen zo opzwepend met elkaar in contact zien komen. Hiphop, jazz, balkanbeat, fanfare: Kyteman levert het allemaal. En de avond was al zo mooi begonnen.

Platenlabel Excelsior organiseerde zaterdag ook dit jaar weer buiten Eurosonic/Noorderslag om in de Silo hun eigen mini-festival. Ik zag opnieuw Daily Bread wat al leuk was, maar raakte in complete vervoering door LPG. Wat een stemmen, wat een verrassende wendingen in hun songs, wat een spanning en wat een beheering in het spel.

Op zijn best halen ze het niveau van Fleet Foxes, LPG klinkt zelfs minder retro. Ook moest ik denken aan de Super Furry Animals. In dit filmpje zijn ze op 3/5 sterkte, en dan is het al prachtig.
 Waarom is het nog niet tot heel Nederland doorgedrongen hoe goed LPG is? En vooral, waarom was het nog niet eerder tot mij doorgedrongen?


Platen verkopen ze weinig en zalen staan ook niet vooraan om ze te boeken, maar dat moet en zal toch een keer veranderen?

De Dijk heeft ook 29 jaar op hun Popprijs moeten wachten, zullen we maar zeggen. Waarmee we meteen een paar uur later op Noorderslag zelf zijn.

En ja die Kyteman die had het wel. Al moest ik even weg omdat ook Lucky Fonz III iets bijzonders ging doen, namelijk met een strijkkwintet optreden. Je moet het maar durven, in de grote zaal. Maar Otto Wichers durfde het, en wat ik er van zag vond ik mooi. Leuk om te zien dat hij al zo veel fans heeft die hem helpen kiezen tussen de juiste mogelijke 'laatste nummers'. Het werd Ik heb een meisje, alleen gespeeld en dat was ook mooi.

Een festival zo sterk beginnen, dat kan alleen maar minder worden. En er waren ook tegenvallers. Sabrina Starke heeft veel goeds in zich zoals een prachtige stem, maar ze kan wel een paar betere liedjes gebruiken. Ook het kwartje bij Giovanca wil bij mij maar niet vallen. Ik vind het allemaal net niet goed genoeg, wat me dan weer gaat irriteren. Maar altijd nog beter dan Miss Montreal waar ik helemaal niks bijzonders aan kon ontdekken.

Het leuke van Noorderslag dit jaar was dat je je aan geen artiest lang hoefde te ergeren omdat er op datzelfde moment steeds minimaal twee alternatieven voor handen waren. Ik heb me dus een nacht lang kostelijk geamuseerd.

De liedjes van Marike Jager gaan steeds meer bij me beklijven, Leine eens met band te zien was ook bijzonder en ik genoot van de show van Roosbeef. De tent was veel te vol, het leek me zelfs niet ongevaarlijk, maar de security was te laat begonnen met het weren van publiek. Er stonden nog dikke rijen buiten de tent want dat we hier met een bijzonder fenomeen te doen hebben dat is inmiddels half Nederland wel duidelijk.

De Staat speelde uitstekend, al vind ik die plek bij de entree eigenlijk niet iets wat je een band aan kunt doen. Ook mijn mening over De Jeugd Van Tegenwoordig zal ik na gisteren herzien. Ik vond het altijd net iets te melig, maar mede dankzij de sterke beats groeit de band steeds meer naar het niveau van een Opgezwolle.

Kortom, hartstikke leuke avond en dan heb ik het nog niet eens gehad over de optredens in de 3Voor12 Zaal. Helaas gemist: Paulusma en Steen, maar wel genoten van The Giants Of Husavik, een samenwerking tussen Maurits Westerik (Gem) en Jason Köhnen (o.a. Bong-Ra). Ze stonden met z'n vieren in witte monniks-pij en maakten hypnotiserende soms drone-achtige klanken op gitaar en toetsen. En dan de stem van Maurits nog, die kan dus veel meer dan rock 'n rollen. Hij weet ook raad met deze door het IJslandse landschap geïnspireerde muziek. De cd die het tweetal daar heeft opgenomen voor In A Cabin With verschijnt eerdaags, en die is al even weinig alledaags.

Ik zag ook nog een laatste stukje van Eklin, ze zagen mij niet want ze stonden met de rug naar het publiek waarvan de reden me ontging, maar ik vond het wel bijzonder klinken. Donkere elektronica, en soms angstaanjagende samples. Spooky en op een rare manier toch dansbaar.

De dance ging verder deze Noorderslag een beetje aan me voorbij. De dubstep van 2562 vind ik op plaat mooi, maar een dj-set daar heb ik op zo'n festival het geduld niet voor. En wat moeten we met Elle Bandita?

Voorlopig er vooral maar om lachen. Het deed me denken aan Suzi Quatro. Seventies glam-rock. Daar was ik dol op toen ik 10 was, en ik had het ook nu graag goed willen vinden, maar Elle Bandita heeft duidelijk geen songschrijvers van het kaliber Chinn/Chapman in de arm genomen. En een Suzi Quattro zonder liedjes daar had ik midden in de nacht het geduld niet voor.

Het was mooi geweest, Noorderslag deed de misère van Eurosonic vergeten. Ik ga me nu verheugen op nog een optreden (dit was pas hun tweede) van Kyteman, me nog even schamen over de late bekering tot LPG en even kijken of ik hier thuis een cd van Guus Meeuwis kan vinden. Want nee, die ben ik nog niet vergeten. 

Volgend artikel in dit blog