Yk ver(t)rek
Que la Vie est belle.
Kent u dat, de combinatie van autotoeter
en mobieltje, half drie ’s nachts en dan ook nog eens vijf
keer achterelkaar bellen? Na vannacht weet ik precies waar ik het
over heb. Ik had net de man van mijn leven ontmoet en belde hem op
om voor te stellen maar direct aan nageslacht te gaan werken, toen
ik aan het lijntje werd gehouden door zijn auto, ik bedoel, dat er
op de parkeerplaats beneden een auto zo luid en ritmisch begon te
toeteren, dat ik wakker werd en besefte dat de man van mijn dromen
was blijven steken. En dat niet alleen. Ik was amper van de
teleurstelling bekomen of de auto werd alweer gebeld in de daarvoor
zo stille nacht.
Nu zou ik kunnen vertellen dat het de auto was van Patrick’s vader, die van de Franse Tokkiefamilie die hier vlakbij woont en al maanden de buurt onveilig maakt. Dat papa diezelfde nacht nog met de auto aan was komen rijden in beschonken toestand en dat hij zijn huissleutels vergeten was, zodat hij eerst zijn vrouw wakker moest schreeuwen vanaf de parkeerplaats en dat zij haar man snauwend de sleutels toewierp vanuit het raam vier hoog. Waarna hij haar uitschold voor gerookte makreel (maquereau fumé) en bijna over zijn eigen voeten struikelde toen hij naar het voorportaal van de flat liep. Ik zou daarna alweer ingedommeld zijn, totdat de auto werd gebeld.
Ook zou ik kunnen schrijven dat toen het belalarm voor de derde keer afging, er overal ramen opengingen van de flats rond de parkeerplaats en er een geïrriteerd gemurmel te horen was. Een wat onwerkelijk en dierlijk geluid dat aanzwol naarmate er meer bewoners bij hun raam kwamen staan. Gemurmel van mensen die tot hun ergernis wakker geschud waren door het getoeter en nu hangend uit het raam hun ontstemdheid uitten. Het murmelde van alle kanten en er ontstonden zelfs gesprekken waarin de murmelaars zich bij elkaar beklaagden over zoveel onbeschoft gedrag.
De gedeelde irritatie creëerde saamhorigheid en er werden hier en daar 06-nummers uitgewisseld en beloftes gemaakt om de volgende morgen bij elkaar koffie te komen drinken. Er werden nog net geen handen geschud, want dat zou een beetje moeilijk gaan zo hangende uit het raam, maar hier werden vriendschappen voor het leven gesloten, dat kon je wel zien. De geïrriteerde lading was van het gemurmel af en er gingen alweer wat ramen dicht. Totdat de auto voor de vierde keer een reeks bellen door de buurt toeterde, toen ging het gemurmel over op woedend geschreeuw.
In de donkere nacht zag ik Kim gevaarlijk uit haar raam hangen, maar voordat ik haar had kunnen waarschuwen moest ik snel mijn hoofd terugtrekken, omdat er iets naar beneden kwam vanaf de elfde verdieping. Ik kon zo snel niet zien wat het was, wel zag ik, toen ik mijn plaats bij het raam weer had ingenomen, dat Ming en Lili om de beurt handjes rijst naar de auto wierpen. Ongekookte rijst welteverstaan. Lang had ik niet om me hierover te verbazen, want vanuit de seniorenflat tegenover ons werden koffiekopjes richting de auto gelanceerd. Er klonk een luid gejuich uit vele geïrriteerde kelen toen een kopje uit elkaar spatte op het autodak en het gejuich veranderde in bijtend gelach toen een projectiel uit een ander raam de voorruit aan barrels sloeg, net op het moment dat de wagen voor de vijfde keer opgetoeterd werd. Raamhangers van de ene flat moedigden die van de andere flat aan om hun woede te uiten en langzaam maar zeker veranderde de auto in een berg spullen waar een interieurarchitect nog wel wat van zou kunnen maken. De politiesirenes in de verte maakten een einde aan het buurtspektakel, alle ramen werden eensgezind gesloten en iedereen verschool zich verheugd achter de gordijnen om te kijken wat er gebeuren ging.
Dat had ik allemaal kunnen schrijven.
Toch doe ik dat niet, want het gebeurde niet. Ik lag gewoon rustig in bed en wachtte tot het getoeter ophield, evenals alle honderden andere gewekte bewoners van de flattenberg in mijn banlieue. Wel zo netjes dat ik u niet zomaar wat op de mouw speld.
Nu zou ik kunnen vertellen dat het de auto was van Patrick’s vader, die van de Franse Tokkiefamilie die hier vlakbij woont en al maanden de buurt onveilig maakt. Dat papa diezelfde nacht nog met de auto aan was komen rijden in beschonken toestand en dat hij zijn huissleutels vergeten was, zodat hij eerst zijn vrouw wakker moest schreeuwen vanaf de parkeerplaats en dat zij haar man snauwend de sleutels toewierp vanuit het raam vier hoog. Waarna hij haar uitschold voor gerookte makreel (maquereau fumé) en bijna over zijn eigen voeten struikelde toen hij naar het voorportaal van de flat liep. Ik zou daarna alweer ingedommeld zijn, totdat de auto werd gebeld.
Ook zou ik kunnen schrijven dat toen het belalarm voor de derde keer afging, er overal ramen opengingen van de flats rond de parkeerplaats en er een geïrriteerd gemurmel te horen was. Een wat onwerkelijk en dierlijk geluid dat aanzwol naarmate er meer bewoners bij hun raam kwamen staan. Gemurmel van mensen die tot hun ergernis wakker geschud waren door het getoeter en nu hangend uit het raam hun ontstemdheid uitten. Het murmelde van alle kanten en er ontstonden zelfs gesprekken waarin de murmelaars zich bij elkaar beklaagden over zoveel onbeschoft gedrag.
De gedeelde irritatie creëerde saamhorigheid en er werden hier en daar 06-nummers uitgewisseld en beloftes gemaakt om de volgende morgen bij elkaar koffie te komen drinken. Er werden nog net geen handen geschud, want dat zou een beetje moeilijk gaan zo hangende uit het raam, maar hier werden vriendschappen voor het leven gesloten, dat kon je wel zien. De geïrriteerde lading was van het gemurmel af en er gingen alweer wat ramen dicht. Totdat de auto voor de vierde keer een reeks bellen door de buurt toeterde, toen ging het gemurmel over op woedend geschreeuw.
In de donkere nacht zag ik Kim gevaarlijk uit haar raam hangen, maar voordat ik haar had kunnen waarschuwen moest ik snel mijn hoofd terugtrekken, omdat er iets naar beneden kwam vanaf de elfde verdieping. Ik kon zo snel niet zien wat het was, wel zag ik, toen ik mijn plaats bij het raam weer had ingenomen, dat Ming en Lili om de beurt handjes rijst naar de auto wierpen. Ongekookte rijst welteverstaan. Lang had ik niet om me hierover te verbazen, want vanuit de seniorenflat tegenover ons werden koffiekopjes richting de auto gelanceerd. Er klonk een luid gejuich uit vele geïrriteerde kelen toen een kopje uit elkaar spatte op het autodak en het gejuich veranderde in bijtend gelach toen een projectiel uit een ander raam de voorruit aan barrels sloeg, net op het moment dat de wagen voor de vijfde keer opgetoeterd werd. Raamhangers van de ene flat moedigden die van de andere flat aan om hun woede te uiten en langzaam maar zeker veranderde de auto in een berg spullen waar een interieurarchitect nog wel wat van zou kunnen maken. De politiesirenes in de verte maakten een einde aan het buurtspektakel, alle ramen werden eensgezind gesloten en iedereen verschool zich verheugd achter de gordijnen om te kijken wat er gebeuren ging.
Dat had ik allemaal kunnen schrijven.
Toch doe ik dat niet, want het gebeurde niet. Ik lag gewoon rustig in bed en wachtte tot het getoeter ophield, evenals alle honderden andere gewekte bewoners van de flattenberg in mijn banlieue. Wel zo netjes dat ik u niet zomaar wat op de mouw speld.
15reacties
Catharina 25-01-2009 09:39
Ik zat me net af te vragen 'kan dat?' Lijkt mij niet eenvoudig om
vanaf 11 hoog de auto te kunnen raken. Wel een interessant
gegeven om zo'n auto het zwijgen op te leggen.
Co
Stuifbergen 25-01-2009 10:18
"un macquereau" betekent ook "pooier". Als het Patricks moeder
betreft zou zijn vader waarschijnlijk "macquerelle" zeggen. Dat
is dus... (hoe heet dat in het Nederlands? Hoerenmadam of
zoiets?)
Co
Stuifbergen 25-01-2009 10:22
Catharina, ik denk dat als mensen van de 11e spullen naar beneden
gaan gooien, diverse auto's geraakt worden, hetgeen de
verbroedering weer teniet doet.
Aad Verbaast
25-01-2009 11:03
Je droomt wat af op zo'n dag. Vroeger hoorde je altijd het
verhaal van schoenen die naar jankende katten gegooid werden. Je
buurman met jankende toeter zou er nog een handeltje mee kunn
beginnen.
Morgen even naar de winkel voor oordoppen? Kun je rustig doordromen van/met de man van je dromen.
Morgen even naar de winkel voor oordoppen? Kun je rustig doordromen van/met de man van je dromen.
Maria-Dolores
25-01-2009 12:15
grappig, ik dacht de hele tijd: ik hòèf dat allemaal niet te
weten, maar las toch verder en verder en verder :-).
amelie.pardouze 25-01-2009 12:57
Hahaha, L. …..
Ik waardeer je oplettendheid, attentheid, creativiteit, humor…of had je deze reactie al gedroomd?
In mijn fantasie kan alles, Karin, vooral om half drie ’s nachts neemt de omvang van mijn duim enorm toe, onuitputtelijk…
Dat is een interessant punt, Co, je eigen vrouw uitschelden voor hoerenmadam. Gerookte hoerenmadam nog wel. Ja, als er echt met koffiekopjes gesmeten zou gaan worden, dan werd dat vast slaande ruzie, ik ga het vannacht wel even proberen…uitzoeken, bedoel ik.
Ha, schoenen en jankende katten, een mooi beeld! In verband met de crisis besloten ze de schoenen echter te sparen en deze te verwisselen voor koffiekopjes en ongekookte rijst, Aad. ;-) Zelfs oordoppen helpen niet tegen deze vorm van toetergeweld…
Ja, ’t is net een soap, Maria-D. ;-)
Haha, LebonTon, de voor(r)uitgang, dat had zelfs Patrick's vader niet voorzien...
Ik waardeer je oplettendheid, attentheid, creativiteit, humor…of had je deze reactie al gedroomd?
In mijn fantasie kan alles, Karin, vooral om half drie ’s nachts neemt de omvang van mijn duim enorm toe, onuitputtelijk…
Dat is een interessant punt, Co, je eigen vrouw uitschelden voor hoerenmadam. Gerookte hoerenmadam nog wel. Ja, als er echt met koffiekopjes gesmeten zou gaan worden, dan werd dat vast slaande ruzie, ik ga het vannacht wel even proberen…uitzoeken, bedoel ik.
Ha, schoenen en jankende katten, een mooi beeld! In verband met de crisis besloten ze de schoenen echter te sparen en deze te verwisselen voor koffiekopjes en ongekookte rijst, Aad. ;-) Zelfs oordoppen helpen niet tegen deze vorm van toetergeweld…
Ja, ’t is net een soap, Maria-D. ;-)
Haha, LebonTon, de voor(r)uitgang, dat had zelfs Patrick's vader niet voorzien...
L 25-01-2009 15:14
*zucht* t komt in de buurt...
gala 25-01-2009 19:10
jaaaaa prachtig, wraakfantasieën zijn dat, heerlijk om je in te
wentelen en ze niet uit te voeren natuurlijk... overigens bindt
ergenis schrikbarend beter dan de liefde...de mens blijft een
onbetrouwbaar wezen ;)
marsjan
25-01-2009 21:17
Vooral dat laatste...rustig in bed liggen...haha. En die kopjes
rijst! :-))
willen
jansen 26-01-2009 08:54
Ich habe eine traum!
Wir konnen es machen!
Wir radieren aus die verdammte
Ik steek nog in de speech van Barack
(heeft u trouwens nageslacht, of mag ik dat niet vragen)
Wir konnen es machen!
Wir radieren aus die verdammte
Ik steek nog in de speech van Barack
(heeft u trouwens nageslacht, of mag ik dat niet vragen)
amelie.pardouze 26-01-2009 10:51
Deze Makreel zeker, Tintin.
Mensen houden van herhaling en voorspelbaarheid, L.
Een zeer onbetrouwbaar wezen, Gala, met prachtige wraakfantasieën waarin lekker gewenteld kan worden, dat heb je mooi gezegd.
Marsjan, ja, wat daar voor symboliek achter zit om ongekookte rijst te gooien, ’t zal wel geluk brengen, zowel voor jong gehuwden als voor Ming en Lili…
Vragen mag altijd, Willem, en het antwoord is Nee, ik heb al wel heel veel voorgeslacht en soms wat afgeslacht, en jij, heeft u nageslacht?
Reactie is geredigeerd
Mensen houden van herhaling en voorspelbaarheid, L.
Een zeer onbetrouwbaar wezen, Gala, met prachtige wraakfantasieën waarin lekker gewenteld kan worden, dat heb je mooi gezegd.
Marsjan, ja, wat daar voor symboliek achter zit om ongekookte rijst te gooien, ’t zal wel geluk brengen, zowel voor jong gehuwden als voor Ming en Lili…
Vragen mag altijd, Willem, en het antwoord is Nee, ik heb al wel heel veel voorgeslacht en soms wat afgeslacht, en jij, heeft u nageslacht?
Reactie is geredigeerd
Willem
Jansen 27-01-2009 08:36
Goddank is er maar een A in deze wereld.
Kinderen laten opgroeien a Mont Flats is crimineel natuurlijk
Kinderen laten opgroeien a Mont Flats is crimineel natuurlijk
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).
Amelie.pardouze
Woonplaats: ParijsMag ik even uw schoenen aan? Hooggeachte bezoeker, Dit weblog ligt even stil, ik ben met een projectje bezig dat moeilijk te combineren valt met een blog en de interactiviteit daarvan….
Beroep: Verzamelaar van plateauzolen.
Hobbies: zWeven
Vrouw
Amélie's Sluipreclame
Soms heb ik
wel eens dat een blogger zo leuk schrijft, dat ik het liefst alles
van diens hand op m’n gemak zou willen lezen. Echter door
alle kruisingen en paden verdwaal ik op een gegeven moment in het
duistere blogbos en ben vervolgens alleen nog op zoek naar de weg
terug. Zij die dit herkennen kunnen hier kosteloos de
bundel met alle blogstukken downloaden die ik in maart-juni 2008
geschreven heb en hier die met de
stukken september-december.
Amélie’s Autoportret
Wat zit er in mijn koffer?
Wie hangt er aan mijn muur?
Grote Mannen
U bent geteld.
Laatste reacties
De hangmannen van Barbès.
bloggen: bijzonder dat je je wel voorhoud het adres of tafeltej …
De hangmannen van Barbès.
bloggen: heb een stuk over je geliefde bril geschereven geliefde!
De hangmannen van Barbès.
bloggen: moet wel zeggen dat die achteruitcrossende scene mij het meest …
De hangmannen van Barbès.
bloggen: amelie! was je in cannes bij johnny? hoop t niet, …
De hangmannen van Barbès.
amelie.pardouze: Echt!! Crost Audrey daar achteruit over de Boulevard in haar …
Archief / RSS
Bekijk het hele archief van Amelie.pardouze, of klik op een van de jaren hieronder om een deel van het archief te ontsluiten.
2009
2008
Zoek in het archief
Abonnementen
| Alle blogs |
|
 |
 |
| Deze gebruiker |
|
|
|
zitten weer een aantal leuke ameliepardouzes in, maar als ik de enige ben die de moeite neemt ze steeds op te merken, misschien zitten ze er dan niet in? nee, laat ik eerlijk zijn en zeggen ze zeker gesignaleerd te hebben, en als het nodig is kan ik ze zo citeren, ik speld je niet zomaar wat op de mouw, daarom zeg ik ook netjes dat het me dus niet nodig lijkt omdat de reactie voor al die attentiviteit inmiddels ook wel kan dromen.