Het was een nacht met duizenden sterren. De wereld schudde haar zware mantel zo nu en dan en op zulke momenten was er een lauwe bries. Aan de oppervlakte van de zee, waar onze boot dobberde, krioelden miljoenen kleine kwalletjes, aangetrokken tot het licht op het achterdek. We waren het water ingesprongen en gelijk omlaag gegaan, onze handen verlicht door de zaklantaarns. We waren OK, seinden we met grote rondjes in het water. Zoals het vissen 's nachts betaamt hadden vele zich onder steen of koraal verstopt om te slapen. Een zwart-wit gestreepte waterslang bewoog zijn prachtige lijf in cirkels en met de groep hingen we stil om naar hem te kijken. Honderden rode oogjes van geschrokken garnalen schoten weg, de schaduw in. Een sepia bleef stil trillend hangen, geschokt door de grote vissen en de bubbels en felle stralen die van ze afkwamen. Mijn buddy wees me vele prachtige dieren aan en tijdens het zwemmen pakte hij steeds mijn hand. OK? Vroeg hij, en ik seinde dat het goed ging. In het warme water van die baai bij Koh Bon genoten we van de spanning van het duiken in de nacht, omsingeld als we waren door zoekende lichtstralen, barracuda's en schorpioenvissen. De nacht speelde zich af rond hem en mij en als we hadden gekund hadden we steeds naar elkaar gekeken. We verlieten de koralen en stegen door de zwarte soep naar vijf meter diepte voor de veiligheidsstop van enkele minuten. Hij had mijn hand vast en samen hingen we te wachten tot Anoek het signaal zou geven voor het terugkeren naar boven. Zijn vingers vormden weer een rondje en ik antwoordde met het mijne. Ik was OK, hij had me vast in dat water bij dat tropische eiland, onder die waanzinnige hemel. Nog enkele minuten en dan was die prachtige duik ten einde. Zijn zaklantaarn bescheen zijn hand. Hij wees, eerst naar mij, toen naar hem, en toen pakte hij mijn OK met de zijne. Hij deed het nog eens, jij, ik, verbonden? Mijn ogen werden groot en dat zag hij, ondanks het donker. Duikerssignalen schoten te kort voor wat ik te zeggen had, dus deed ik het als hij, zonder woorden. Ik schudde ja. Ik keek om me heen. Jessie en David waren achter ons, Anoek keek op haar horloge. Ik keek naar hem. Hij had mijn hand gepakt en schoof er een ring aan. Ik keek weer naar hem, en naar de anderen. Anoek hield ons ineens scherp in de gaten, en ik scheen op mijn vinger, op die ring, om te vertellen dat het goed met ons ging. Jessie begreep het toen al, zei ze achteraf toen we op de boot een stil biertje dronken om het te vieren. Orion schitterde boven ons hoofd. We leunden over de reling waar onze duikspullen hingen te drogen. Hij lachte zijn brede lach. We keken nog even omhoog, een ster knipoogde terug. Toen pakte hij mijn hand en nam me mee naar onze hut.

Volgend artikel in dit blog