Yk ver(t)rek
Que la Vie est belle.
VKBlog Headerimage

De laatste metro.

maandag 26 januari 2009 22:35 door Amelie.pardouze
Afgelopen week nam ik steeds de laatste metro van Parijs naar mijn banlieue, in mijn geval vertrok die om één uur ’s nachts vanaf Châtelet. Gedurende een half uur rijd je dan van het ene uitgestorven station naar het andere en elke keer dat de metro binnenrijdt, wordt er omgeroepen dat het de laatste is en dat men wordt verzocht het station te verlaten. Dit hoeft geen twee keer gezegd te worden, want op de wat grotere stations staan de groepjes blauwe mannen met honden en walkietalkies al gereed. Op mijn station stapten zes mensen uit, die bij de hel verlichte toegangspoortjes werden ontvangen door een tiental mannen met schijnwerpers en fluorescerende jassen. De laatste metro, het heeft wel wat.

Mijn halte ligt in een gat en mijn huis ligt op de flattenberg, dus dat is nog een hele klim over de ontvolkte straten. Een mooi moment om te profiteren van de stilte en de frisse nachtlucht, het briesje hoog in de bomen, het gorgelende water van de fontein in de tuin van de psychiater, het zware gebrom van een vliegtuig verheven boven de aarde en het getik van mijn kordate stappen op het versleten asfalt. Al luisterend werd de rust ineens verstoord door een vogel, die deed alsof de zon volop scheen door uit volle borst te zingen.

De eerste nacht was ik verbaasd en verrukt over zoveel daadkracht. De tweede nacht liet ik me wederom verrassen en maakte ik me zorgen over de performance van het diertje overdag, hij zou toch niet dag en nacht zo kunnen zingen? De derde nacht was ik bezorgd over de nachtrust van de omwonenden. De vierde nacht liet de nachtzanger zich tot mijn verbazing en lichte teleurstelling niet horen, wel weekte zich achter me een schim van de gevel los. Ik zag hem in een flits, toen ik geroutineerd achter me keek en voelde zijn ogen gloeien op mijn rug.

Ik wist maar al te goed dat een vrouw die om half twee ’s nachts alleen door een banlieue struint risico loopt. Ik wist maar al te goed dat een man die zich rond die tijd losmaakt van een gevel om achter de vrouw aan te lopen gevaar betekent. Maar het weten alleen garandeerde geen behouden thuiskomst. De schim was een stuk sneller dan ik en liep nu nog geen vijftig meter achter me, wat zou ik doen, zou ik gaan rennen, maar wegrennen zou aangeven dat ik bang voor hem was en de straat liep op, hij zou me vast zo inhalen, liet ik maar koel blijven en doen alsof ik geen angst kende.

Ik stak de straat over, hij ook, ik zag zijn schaduw, die kwam dichterbij, moest ik hem blijven negeren, doen alsof ik hem niet zag, of moest ik juist kenbaar maken hem gezien te hebben. Ik kantelde mijn hoofd en wierp de schim een snelle blik toe, het was een magere jongeman in een hagelwit trainingsjasje, hij was iets groter dan ik en had een koptelefoon scheef op zijn gemillimeterde blonde kruin staan. Zijn gezichtsuitdrukking had ik zo snel niet kunnen zien, maar daar kreeg ik al snel een antwoord op toen hij naast me kwam lopen en vroeg hoe het met me ging.

Moest ik meegaan in deze ongeloofwaardige hoffelijkheid, doen alsof het normaal was dat hij me aansprak, hem gelijkwaardig behandelen, geen negatieve signalen afgeven. Of moest ik hem bewust negeren, afhoudend zijn, hem op zijn plaats wijzen en hem boze blikken toewerpen om kenbaar te maken dat ik niet op zijn contact zat te wachten. Hij had een opgefokte houding, alsof hij onder spanning stond en deze elk moment kon ontladen, op mij. Hoe zou hij straks reageren, wanneer zou de gemaakte vriendelijkheid omslaan in agressie en hoe speelde ik daarop in. Of vormde hij eigenlijk helemaal geen gevaar, was mijn kijk zo door de duisternis en het late uur gekleurd dat ik zijn houding onterecht als intimiderend ervoer.

Ça va en u, zei ik neutraal, wel goed, antwoordde hij, behalve dan dat er niemand meer op straat is, en toen lachte hij zijn tanden bloot, rechte, grijze tanden, onwerkelijk grijze tanden voor zo’n jong mens. Nog honderd meter dan kon ik links afslaan, het woonerf op, hopelijk ging hij niet mee. Liet ik maar doen alsof ik rechtdoor ging en pas op het laatste moment afslaan. Deze strategie leek even te slagen, hij bleef een moment vertwijfeld onder de overkapping staan, maar toen wilde hij me terug, hij stelde voor iets te gaan drinken, ik bedankte en versnelde mijn pas. Nu werd de jongeman boos, hij sprak zijn woorden steeds nadrukkelijker uit, schreeuwde ze bijna. Zou ik alvast maar om hulp gaan roepen, of het laatste stuk naar mijn flat dan toch gaan rennen. Hij bleef staan, de schim, hij was geïrriteerd, maar bleef staan. Ik snelde mijn flat binnen en probeerde de zwakverlichte hal en de hier heersende stilte niet als bedreigend te voelen. De laatste metro, het heeft wel wat, maar als je alleen bent neem dan een taxi.

Volgend artikel in dit blog

28reacties Volg reacties met RSS   aanbevelen afbevelen Waarschuw de redactie Je moet inloggen om het bericht in een van je groepen onder te brengen Attendeer je vrienden Delen op nujij.nl Delen op ekudos.nl Delen op del.icio.us
Avatar van Jeroen de Baaij Jeroen de Baaij 26-01-2009 22:57
Mooi verhaal, als altijd zou ik bijna willen zeggen. Ik herken overigens dat gevoel van de laatste metro, dat heeft inderdaad altijd wel wat. Naar huis lopen als je hem hebt gemist, is ook niet alles.
Avatar van L L 26-01-2009 23:58
net nu ik in zazie dans le metro ben begonnen! echt waar! van knooh

zag laatst ook film van amelie poulain waarin ze de laatste metro mist en dan overnacht in een fotohokje!


en die fluorischerende mannen, die zijn er natuurlijk niet om alleen lopende vrouwen te beschermen, - en dan wil sarko - bijgenaamd de superpolitiechef - ook nog snijden in de hoeveelheid politie! (enige maatregel die het volk mogelijk toejuicht?)
Reactie is geredigeerd
Avatar van L L 27-01-2009 00:35
elke nacht de laatste metro? wat voor baantje heb je nu op de kop getikt ap? serveuze? kaartjesverkoopster bij de film? hotelreceptionniste?

wat is er verder te doen tot dat tijdstip rond chatelet? je nieuwe vriendje gooit je er niet elke nacht voor de volgende metro uit, of ben je zo iemand die niet wil blijven slapen en zelf uit bed wipt juist op tijd voor de laatste metro? - dat kan ik me psychologisch dan wel weer bij jouw voorstellen. maar die zou dan niet willen dat je zo over straat gaat waar je dit soort dingen kan overkomen en zou je dus een taxi betalen.

maar of je een taxi kunt krijgen bij een metrostation in een buitenwijk voor een paar honderd meter naar het flatgebouw verderop? ook twijfelachtig!

wat een info! de laatste metro gaat om 1 uur, doet er een half uur over en je station ligt in een gat bij een berg flats! maar je station is geen eindstation!
Reactie is geredigeerd
Avatar van Aad Verbaast Aad Verbaast 27-01-2009 10:25
Beklemmend. Ik ben niet zo'n held, en zou de laatste metro niet nemen. Dan maar een taxi.
Avatar van lebonton lebonton 27-01-2009 10:36
als de man zijn grijze tanden grijnst
waar zijn dan de blauwe mannen
Avatar van amelie.pardouze amelie.pardouze 27-01-2009 12:27
Naar huis lopen als je aan de andere kant van Parijs staat, is niet zo leuk nee. Maar jij kunt altijd nog een Vélib’ nemen, Jeroen, in mijn banlieue zijn ze (nog) niet. :-)

Nee, L. geen baantje, alleen maar loisir. Zazie was er ook…blijkbaar was de metro dit keer niet en grève
Dan zou je inderdaad een taxi moeten nemen vanaf Parijs, dat wordt een duur grapje. Ja, een hoop info weer en het is uiteraard juiste info, zoals gewoonlijk… ;-) Behalve dan dat het natuurlijk eigenlijk geen metro was, maar een RER, alleen dat woord zal minder associaties oproepen bij het merendeel van de mens.

Dat kan ik me voorstellen, Aad, en ergens vind ik het ook niet heldhaftig, maar eerder een beetje dom en naïef van me om daar alleen te gaan lopen. Maar goed, op zich is het een rustige banlieue en gekken kun je overal tegenkomen, ook bij daglicht…

Exact de essentiële vraag, LebonTon, de blauwe mannen vormen zo’n beetje de publieke moraal, ’s nachts is die soms ver te zoeken…gelukkig was deze grijze grijnzer niet van het ergste soort!
Reactie is geredigeerd
Avatar van Co Stuifbergen Co Stuifbergen 27-01-2009 12:35
Ik neem ook niet de laatste metro, maar dat is omdat ik dan mijn trein mis (ik woon een stukje buiten Parijs).
Maar ik denk dat ik geen aantrekkelijke prooi voor verkrachters ben (man, snor, borsthaar... zelfs haren in m'n bilspleet).
Avatar van Co Stuifbergen Co Stuifbergen 27-01-2009 12:53
Ik denk overigens dat als je last hebt van een opdringerige man, een ferme houding meestal het beste is.
Ik bedoel: meteen laten weten dat je liever alleen loopt en door blijven lopen.
Herhalen als hij niet gauw ophoepelt. Bij aanraking snauwen of schreeuwen (en geen excuses maken achteraf natuurlijk).

Een opdringerige versierder ziet dan wel in dat hij kansloos is.
En ik denk dat de meeste verkrachters ook behoorlijke schijterds zijn.

Nou ja, ik vermoed dat jij wel redelijk situaties en mensen inschatten kunt.
Avatar van Co Stuifbergen Co Stuifbergen 27-01-2009 12:55
(Ik herinner mij dat een beruchte verkrachter in Utrecht de benen nam toen zijn beoogde slachtoffer bleef doorvechten)
Avatar van Co Stuifbergen Co Stuifbergen 27-01-2009 13:14
Dus deze week was het concert voor de restos du coeur, waarvoor je zo broederlijk in de rij hebt gestaan? En nog wel elke avond ?
Avatar van Maria-Dolores Maria-Dolores 27-01-2009 13:15
jeetje.
had toevallig de laatste keer in Parijs òòk een bijna laatste metro. geloof zelfs nog verder dan Chatelet, om naar het busstation van de Eurolines te gaan, dus weet ik ongeveer hoe het is...

Avatar van L L 27-01-2009 13:19
haha amèl! na ampele bestudering van het ratp net kwam ik ook tot dat vermoeden! van de rer.
des loisirs, jij neemt het er maar van.
gardez la suspense svp!

pas je wel op donderdag? alles staakt! maar hoe moet je dan naar die demonstraties, als je oto mogelijk omgegooit/ in brand gestoken zal worden? dus ik doe niet mee, met de staking.
Avatar van amelie.pardouze amelie.pardouze 27-01-2009 14:21
Hahaha, Co, zo te lezen zullen verkrachters inderdaad aan jou voorbijgaan, mannen hebben het wat dat betreft iets rustiger, maar het problematische is dat je niet weet wat iemand precies wil. Als iemand zijn woede wil koelen, of alleen wat wil opstoken, je wil beroven, of…dan kun je daar als man ook het slachtoffer van worden, als je de enige bent die dan toevallig op hun pad komt.
Bedoel je met trein de RER, of moet jij echt een Sncf-trein hebben om naar huis te gaan?

Ik ben het eens met wat je zegt over een ferme houding ten opzichte van opdringerige types. Aan de andere kant weet je dat je helemaal alleen staat (en dat weet hij ook) en moet je even uitvogelen welke verwachtingen die persoon heeft en welke aanpak. Deze kerel had aan mijn doelgerichte lopen en het hem negeren al kunnen merken dat ik niet open stond voor contact, toch probeerde hij dat, een veeg teken, wat mij betreft. Je kunt er van uitgaan dat hij botte afwijzing verwacht, want dat is de eerste, meestal door angst ingegeven, reactie van mensen.
Dus eerst het trucje van verwarring zaaien maar eens geprobeerd.
Ja, doorvechten, maar je weet nooit hoe je in zo’n situatie handelt, of niet handelt, je hebt het vechten, vluchten, bevriezen-verhaal, misschien doe ik dat laatste wel, verstijft door angst, ik weet het niet…al neem ik me wel altijd vóór om flink te vechten als vluchten niet meer kan.

Precies, Les Enfoirés, dat was hossen!! ;-)

Och heden, de Eurolines, Maria-D., dan neem ik liever de metro naar Italië… ;-) Ja, de metro blijft een apart geheel en elke lijn en elk tijdstip heeft weer zijn eigen sfeer. Inspirerend.

Ik neem het er zeker van, L., ik voel me behoorlijk verwend ook, maar je leeft maar één keer, zou mijn moeder zeggen. De suspense behouden, op welk punt? Tja, de staking, anders moet je op de fiets erheen, of op rollerskates…
Ergens ben ik wel blij dat je ver weg in de Provence woont…anders moest ik straks stukjes schrijven over een stalkende L…. ;-)
Avatar van Catharina Anna Maria Catharina Anna Maria 27-01-2009 15:27
Eng verhaal.
Avatar van coby coby 27-01-2009 15:49
Merde...!
De/je titel heeft lading hier....

Hartelijke groet, Coby
Avatar van Co Stuifbergen Co Stuifbergen 27-01-2009 16:29
Ik heb een echte SNCF-trein vanaf gare du Nord.
Overigens loop ik als man wel af en toe risico omdat ik soms mensen vraag hun kankerverwekkende peuken te doven.

Ik heb ook een keer heel dapper de machinist gewaarschuwd dat een vechtpartij aan de gang was. (Achter een hoekje, ik was veel te bang dat niemand van de vechtjassen me zien zou).
Op het volgende station verlieten de vechtjassen gelukkig de trein, maar er stonden helaas geen blauwe pakken klaar. Ik zeg helaas want het bleek een vechtpartij van 5 tegen 1 te zijn geweest.
Avatar van amelie.pardouze amelie.pardouze 27-01-2009 18:56
Ja hè, Karin, het leven is best eng soms...

Caca ja, Coby, ook enge associaties met laatste metro's?

Oei, dat sigarettendoofbeleid valt bij sommige mensen helemaal verkeerd inderdaad, dat zien ze dan als aantasting van hun waardigheid, of betreding van hun territorium of zo... Dat vind ik goed en moedig van je, Co, wie weet wat er anders gebeurd was met die in elkaar geslagene!
Avatar van L L 27-01-2009 23:45
ja, dan koop ik zo n trainingspak, eet varkensvlees waar ik puistjes van krijg, laat mn baard staan en koop de vuile gymschoenen van een zwerver en dan ben ik op weg!

maar dan zal je zien: dan wordt ik door die fluorescerende pakken opgepakt, zo gaat dat.

Reactie is geredigeerd
Avatar van Twee Passen Twee Passen 28-01-2009 09:54
En hoe ga je dit nou oplossen? Volgende keer gewoon weer lopen?
Avatar van L L 28-01-2009 11:11
2 passen: de beste oplossing is dat ze verhuisd naar een appart in het eerste arrondissement ;)
Avatar van amelie.pardouze amelie.pardouze 28-01-2009 12:44
Zo gaat dat L, maar je moet er wat voor over hebben. Je kunt ze dan altijd nog een gedicht voordragen, gewoon in het Nederlands, dan laten ze je wel gaan.

Gelukkig waren mijn late metroreizen van afgelopen week incidenteel, Twee Passen, maar als ik elke nacht door mijn banlieue zou moeten, ging ik dat kleine stukje misschien wel op de fiets. Dat maakt je eventueel wat oninteressanter voor lopende gekken.
Avatar van L L 28-01-2009 17:02
ik word je nieuwe eigen zwerver...
Avatar van On Yer Bike On Yer Bike 28-01-2009 20:37
Jammer dat de wereld zo geworden is. Dat je als vrouw bang moet zijn als er iemand naast je komt lopen. Want, zoals je in het begin schreef, het heeft toch wel iets om zo 's nachts terug te komen op je vertrouwde stekkie. En misschien had die jongen wel niets kwaads in de zin.
Oppassen Amelie! Je houdt volgens mij te veel van risico's nemen.
Avatar van L L 28-01-2009 23:01
achach oyb!
t istochwat hoe de wereld irl is! ej nefietsermaarlangs, held?!
Avatar van amelie.pardouze amelie.pardouze 29-01-2009 14:14
Misschien krijg je dan wel elke week een muntje van me, L.

Inderdaad jammer, Fietser, maar we moeten het ermee doen. Ik zal oppassen, risico's nemen? Valt mee hoor, wat ik niet verteld had was dat ik mijn pistool onder m'n riem geklemd had...ongeladen, dat wel.
Avatar van PHM van de kletersteeg PHM van de kletersteeg 29-01-2009 20:07
better safe than sorry
Avatar van PHM van de kletersteeg PHM van de kletersteeg 29-01-2009 20:09
een wapen heb je niks aan, of je moet bereid zijn dat te gebruiken en getrained zijn om het te gebruiken
Avatar van amelie.pardouze amelie.pardouze 29-01-2009 21:50
Dat is zeker waar, PHM, 'ze' kunnen je eigen wapen zelfs nog tegen je gebruiken, als je even niet oplet of wat onhandig bent... Of je moet heel geloofwaardig kunnen dreigen.

Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.

Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).

  •  
Profielfoto Amelie.pardouze

Amelie.pardouze

Woonplaats: Parijs
Mag ik even uw schoenen aan? Hooggeachte bezoeker, Dit weblog ligt even stil, ik ben met een projectje bezig dat moeilijk te combineren valt met een blog en de interactiviteit daarvan….
Beroep: Verzamelaar van plateauzolen.
Hobbies: zWeven
Vrouw
  • Niet verplicht
  • Je boodschap moet minstens 5 en hoogstens 1500 tekens bevatten
  •  

Links

Groepen

Favorieten van Amelie.pardouze

Amélie's Sluipreclame

foto foto Soms heb ik wel eens dat een blogger zo leuk schrijft, dat ik het liefst alles van diens hand op m’n gemak zou willen lezen. Echter door alle kruisingen en paden verdwaal ik op een gegeven moment in het duistere blogbos en ben vervolgens alleen nog op zoek naar de weg terug. Zij die dit herkennen kunnen hier kosteloos de bundel met alle blogstukken downloaden die ik in maart-juni 2008 geschreven heb en hier die met de stukken september-december.

Amélie’s Autoportret

foto

Amélie’s Situatieschets

Ik heb al jaren de behoefte belasting te betalen in Frankrijk, het liefst in de sector waarvoor ik ben opgeleid. Daartoe heb ik verschillende pogingen gedaan, die niet altijd even goed uitpakten. Begin maart 2008 besloot ik een nieuwe poging te wagen, dit keer niet alleen met concrete doelen, maar ook nog met een deadline. Binnen een maand wil ik een kamer, een baan en een ziektekostenverzekering, met als einddoel geluk. In dit blog beschrijf ik deze zoektocht. één maand later… Sinds 13 april werk ik als verkoopster in de bakkerswinkel van de familie Médoc, een expressieve en soms explosieve familie. Ik woon nog steeds bij mijn oud-collega Xavier en zijn huisgenote Noémie in Montmartre. De zeer beperkte persoonlijke en werkelijke ruimte zorgt geregeld voor wrijvingen. Naast mijn werk ben ik mede daarom veel op straat te vinden, zo zie je nog eens wat… juni Na weken tevergeefs zoeken naar een kamer in Parijs, heb ik uiteindelijk een dynamisch onderkomen gevonden in de zuidelijke banlieue. De oorspronkelijke doelen, baan, kamer en administratieve integratie, zijn hiermee behaald, en het einddoel? Geluk zit in een klein hoekje, ongeluk ook, ik blijf balanceren...en dat hoop ik nog lang te kunnen doen…

Wat zit er in mijn koffer?

foto

Wat speelt er door mijn hoofd?

Een positieve perceptie is het halve werk. Liever verlaten dan verlaten worden. What’s eating Gilbert Grape? Beter last van je hart dan geen hart. Zou ik gelukkiger zijn als ik in God geloofde? Is bindingsangst een vorm van egocentrisme?

Yk ver(t)rek DEEL 1 -- maart-juni 2008

Zoektocht naar een baan, een appartement en een ziektekostenverzekering in Parijs, in voor- en tegenspoed. En Route Ik vertrek voorgoed, voor de tweede keer... De slechtnieuwsgesprek-cursus van de NS. Houdt de Franse douane niet van duiven? Zwalken over de périférique. Chez Xavier et Noémie. Een driekops verhouding in Montmartre. Televisiegym met Noémie. Woelen op een tweedehands matras. Een romantische kelder in Montmartre. Relooking in de Parijse H ‘n’ M. Als water en vuur samenkomen bij het arbeidsbureau. Poepen buiten de deur. Door de knieën. De schatkist van Xavier. Stoppen met roken. Overpeinzingen op het openbaar toilet. De zucht van Parijs. De clown van de Champs-Elysées. Naast het graf van Napoleon. Simon zit. De poepschepper. De vleesneger. Kleverige Sacha. Quasimodo. Alleen lachen. De droom ontkracht. Quasimodo geconfisqueerd. Met Franse slag. Flessen gooien. Onbehaaglijke Roger. Vrijdag de dertiende. Fietsroute taferelen. Laila scant onmacht. Over meel en menselijkheid. Mijn brood verdien ik bij de bakker. Monsieur Médoc, Papy voor intimi. Madame Barr, een dame vol contrasten. Aan de voeten van mijn baas. Even scheten. Lentekriebels bij de bakker. Misdaad loont. Klanten meppen. Bakkersvrouw op dieet. Een vrouwenmoordenaar in de zaak. Haar Poolse realiteit. Claudine, de tweede dochter. Bezoek van Vito. Sociale routine. Slachtofferschap De handen van de slagerszoon. Het dubbeltjessyndroom. Wereldberoemd bezoek. Beste vriendin. De duif van Johnny. De goede kant. Duidelijke taal. Dieven in Het Buurtje. Lieve Madame Barr, Lieve Madame Barr, (vervolg) Trou Normand. Beter dan Bril. Ode aan mijn grootmoeder. Inzending columnwedstrijd. Vergeet je zwemkleding niet! De auto van zijn jeugd. Mijn bergen roepen. Klik hier voor de bundel.

U bent geteld.

Motigo Webstats - Gratis web site statistieken Eigen homepage website teller Gratis teller Miepje TelMiep Fantastische teller van N=1 met een eigen pagina.

Moi je vis chez Amélie.



Amoureuse de Paname.



La fille à bicyclette.



Dans mon H.L.M.



Amélie's kladpapier

© van Amélie

Laatste reacties

persona

De hangmannen van Barbès.
bloggen: bijzonder dat je je wel voorhoud het adres of tafeltej …

persona

De hangmannen van Barbès.
bloggen: heb een stuk over je geliefde bril geschereven geliefde!

persona

De hangmannen van Barbès.
bloggen: moet wel zeggen dat die achteruitcrossende scene mij het meest …

persona

De hangmannen van Barbès.
bloggen: amelie! was je in cannes bij johnny? hoop t niet, …

persona

De hangmannen van Barbès.
amelie.pardouze: Echt!! Crost Audrey daar achteruit over de Boulevard in haar …

Archief / RSS

Bekijk het hele archief van Amelie.pardouze, of klik op een van de jaren hieronder om een deel van het archief te ontsluiten.

2009
2008

Zoek in het archief



Zoeken

Abonnementen

Alle blogs rss google netvibes
Deze gebruiker rss google netvibes

Statistieken

TelMiep
  •