Yk ver(t)rek
Que la Vie est belle.

Afgelopen week nam
ik steeds de laatste metro van Parijs naar mijn banlieue, in mijn
geval vertrok die om één uur ’s nachts vanaf Châtelet.
Gedurende een half uur rijd je dan van het ene uitgestorven station
naar het andere en elke keer dat de metro binnenrijdt, wordt er
omgeroepen dat het de laatste is en dat men wordt verzocht het
station te verlaten. Dit hoeft geen twee keer gezegd te worden,
want op de wat grotere stations staan de groepjes blauwe mannen met
honden en walkietalkies al gereed. Op mijn station stapten zes
mensen uit, die bij de hel verlichte toegangspoortjes werden
ontvangen door een tiental mannen met schijnwerpers en
fluorescerende jassen. De laatste metro, het heeft wel wat.
Mijn halte ligt in een gat en mijn huis ligt op de flattenberg, dus dat is nog een hele klim over de ontvolkte straten. Een mooi moment om te profiteren van de stilte en de frisse nachtlucht, het briesje hoog in de bomen, het gorgelende water van de fontein in de tuin van de psychiater, het zware gebrom van een vliegtuig verheven boven de aarde en het getik van mijn kordate stappen op het versleten asfalt. Al luisterend werd de rust ineens verstoord door een vogel, die deed alsof de zon volop scheen door uit volle borst te zingen.
De eerste nacht was ik verbaasd en verrukt over zoveel daadkracht. De tweede nacht liet ik me wederom verrassen en maakte ik me zorgen over de performance van het diertje overdag, hij zou toch niet dag en nacht zo kunnen zingen? De derde nacht was ik bezorgd over de nachtrust van de omwonenden. De vierde nacht liet de nachtzanger zich tot mijn verbazing en lichte teleurstelling niet horen, wel weekte zich achter me een schim van de gevel los. Ik zag hem in een flits, toen ik geroutineerd achter me keek en voelde zijn ogen gloeien op mijn rug.
Ik wist maar al te goed dat een vrouw die om half twee ’s nachts alleen door een banlieue struint risico loopt. Ik wist maar al te goed dat een man die zich rond die tijd losmaakt van een gevel om achter de vrouw aan te lopen gevaar betekent. Maar het weten alleen garandeerde geen behouden thuiskomst. De schim was een stuk sneller dan ik en liep nu nog geen vijftig meter achter me, wat zou ik doen, zou ik gaan rennen, maar wegrennen zou aangeven dat ik bang voor hem was en de straat liep op, hij zou me vast zo inhalen, liet ik maar koel blijven en doen alsof ik geen angst kende.
Ik stak de straat over, hij ook, ik zag zijn schaduw, die kwam dichterbij, moest ik hem blijven negeren, doen alsof ik hem niet zag, of moest ik juist kenbaar maken hem gezien te hebben. Ik kantelde mijn hoofd en wierp de schim een snelle blik toe, het was een magere jongeman in een hagelwit trainingsjasje, hij was iets groter dan ik en had een koptelefoon scheef op zijn gemillimeterde blonde kruin staan. Zijn gezichtsuitdrukking had ik zo snel niet kunnen zien, maar daar kreeg ik al snel een antwoord op toen hij naast me kwam lopen en vroeg hoe het met me ging.
Moest ik meegaan in deze ongeloofwaardige hoffelijkheid, doen alsof het normaal was dat hij me aansprak, hem gelijkwaardig behandelen, geen negatieve signalen afgeven. Of moest ik hem bewust negeren, afhoudend zijn, hem op zijn plaats wijzen en hem boze blikken toewerpen om kenbaar te maken dat ik niet op zijn contact zat te wachten. Hij had een opgefokte houding, alsof hij onder spanning stond en deze elk moment kon ontladen, op mij. Hoe zou hij straks reageren, wanneer zou de gemaakte vriendelijkheid omslaan in agressie en hoe speelde ik daarop in. Of vormde hij eigenlijk helemaal geen gevaar, was mijn kijk zo door de duisternis en het late uur gekleurd dat ik zijn houding onterecht als intimiderend ervoer.
Ça va en u, zei ik neutraal, wel goed, antwoordde hij, behalve dan dat er niemand meer op straat is, en toen lachte hij zijn tanden bloot, rechte, grijze tanden, onwerkelijk grijze tanden voor zo’n jong mens. Nog honderd meter dan kon ik links afslaan, het woonerf op, hopelijk ging hij niet mee. Liet ik maar doen alsof ik rechtdoor ging en pas op het laatste moment afslaan. Deze strategie leek even te slagen, hij bleef een moment vertwijfeld onder de overkapping staan, maar toen wilde hij me terug, hij stelde voor iets te gaan drinken, ik bedankte en versnelde mijn pas. Nu werd de jongeman boos, hij sprak zijn woorden steeds nadrukkelijker uit, schreeuwde ze bijna. Zou ik alvast maar om hulp gaan roepen, of het laatste stuk naar mijn flat dan toch gaan rennen. Hij bleef staan, de schim, hij was geïrriteerd, maar bleef staan. Ik snelde mijn flat binnen en probeerde de zwakverlichte hal en de hier heersende stilte niet als bedreigend te voelen. De laatste metro, het heeft wel wat, maar als je alleen bent neem dan een taxi.
Mijn halte ligt in een gat en mijn huis ligt op de flattenberg, dus dat is nog een hele klim over de ontvolkte straten. Een mooi moment om te profiteren van de stilte en de frisse nachtlucht, het briesje hoog in de bomen, het gorgelende water van de fontein in de tuin van de psychiater, het zware gebrom van een vliegtuig verheven boven de aarde en het getik van mijn kordate stappen op het versleten asfalt. Al luisterend werd de rust ineens verstoord door een vogel, die deed alsof de zon volop scheen door uit volle borst te zingen.
De eerste nacht was ik verbaasd en verrukt over zoveel daadkracht. De tweede nacht liet ik me wederom verrassen en maakte ik me zorgen over de performance van het diertje overdag, hij zou toch niet dag en nacht zo kunnen zingen? De derde nacht was ik bezorgd over de nachtrust van de omwonenden. De vierde nacht liet de nachtzanger zich tot mijn verbazing en lichte teleurstelling niet horen, wel weekte zich achter me een schim van de gevel los. Ik zag hem in een flits, toen ik geroutineerd achter me keek en voelde zijn ogen gloeien op mijn rug.
Ik wist maar al te goed dat een vrouw die om half twee ’s nachts alleen door een banlieue struint risico loopt. Ik wist maar al te goed dat een man die zich rond die tijd losmaakt van een gevel om achter de vrouw aan te lopen gevaar betekent. Maar het weten alleen garandeerde geen behouden thuiskomst. De schim was een stuk sneller dan ik en liep nu nog geen vijftig meter achter me, wat zou ik doen, zou ik gaan rennen, maar wegrennen zou aangeven dat ik bang voor hem was en de straat liep op, hij zou me vast zo inhalen, liet ik maar koel blijven en doen alsof ik geen angst kende.
Ik stak de straat over, hij ook, ik zag zijn schaduw, die kwam dichterbij, moest ik hem blijven negeren, doen alsof ik hem niet zag, of moest ik juist kenbaar maken hem gezien te hebben. Ik kantelde mijn hoofd en wierp de schim een snelle blik toe, het was een magere jongeman in een hagelwit trainingsjasje, hij was iets groter dan ik en had een koptelefoon scheef op zijn gemillimeterde blonde kruin staan. Zijn gezichtsuitdrukking had ik zo snel niet kunnen zien, maar daar kreeg ik al snel een antwoord op toen hij naast me kwam lopen en vroeg hoe het met me ging.
Moest ik meegaan in deze ongeloofwaardige hoffelijkheid, doen alsof het normaal was dat hij me aansprak, hem gelijkwaardig behandelen, geen negatieve signalen afgeven. Of moest ik hem bewust negeren, afhoudend zijn, hem op zijn plaats wijzen en hem boze blikken toewerpen om kenbaar te maken dat ik niet op zijn contact zat te wachten. Hij had een opgefokte houding, alsof hij onder spanning stond en deze elk moment kon ontladen, op mij. Hoe zou hij straks reageren, wanneer zou de gemaakte vriendelijkheid omslaan in agressie en hoe speelde ik daarop in. Of vormde hij eigenlijk helemaal geen gevaar, was mijn kijk zo door de duisternis en het late uur gekleurd dat ik zijn houding onterecht als intimiderend ervoer.
Ça va en u, zei ik neutraal, wel goed, antwoordde hij, behalve dan dat er niemand meer op straat is, en toen lachte hij zijn tanden bloot, rechte, grijze tanden, onwerkelijk grijze tanden voor zo’n jong mens. Nog honderd meter dan kon ik links afslaan, het woonerf op, hopelijk ging hij niet mee. Liet ik maar doen alsof ik rechtdoor ging en pas op het laatste moment afslaan. Deze strategie leek even te slagen, hij bleef een moment vertwijfeld onder de overkapping staan, maar toen wilde hij me terug, hij stelde voor iets te gaan drinken, ik bedankte en versnelde mijn pas. Nu werd de jongeman boos, hij sprak zijn woorden steeds nadrukkelijker uit, schreeuwde ze bijna. Zou ik alvast maar om hulp gaan roepen, of het laatste stuk naar mijn flat dan toch gaan rennen. Hij bleef staan, de schim, hij was geïrriteerd, maar bleef staan. Ik snelde mijn flat binnen en probeerde de zwakverlichte hal en de hier heersende stilte niet als bedreigend te voelen. De laatste metro, het heeft wel wat, maar als je alleen bent neem dan een taxi.
Jeroen de
Baaij 26-01-2009 22:57
Mooi verhaal, als altijd zou ik bijna willen zeggen. Ik herken
overigens dat gevoel van de laatste metro, dat heeft inderdaad
altijd wel wat. Naar huis lopen als je hem hebt gemist, is ook
niet alles.
L 26-01-2009 23:58
net nu ik in zazie dans le metro ben begonnen! echt waar! van
knooh
zag laatst ook film van amelie poulain waarin ze de laatste metro mist en dan overnacht in een fotohokje!
en die fluorischerende mannen, die zijn er natuurlijk niet om alleen lopende vrouwen te beschermen, - en dan wil sarko - bijgenaamd de superpolitiechef - ook nog snijden in de hoeveelheid politie! (enige maatregel die het volk mogelijk toejuicht?)
Reactie is geredigeerd
zag laatst ook film van amelie poulain waarin ze de laatste metro mist en dan overnacht in een fotohokje!
en die fluorischerende mannen, die zijn er natuurlijk niet om alleen lopende vrouwen te beschermen, - en dan wil sarko - bijgenaamd de superpolitiechef - ook nog snijden in de hoeveelheid politie! (enige maatregel die het volk mogelijk toejuicht?)
Reactie is geredigeerd
L 27-01-2009 00:35
elke nacht de laatste metro? wat voor baantje heb je nu op de kop
getikt ap? serveuze? kaartjesverkoopster bij de film?
hotelreceptionniste?
wat is er verder te doen tot dat tijdstip rond chatelet? je nieuwe vriendje gooit je er niet elke nacht voor de volgende metro uit, of ben je zo iemand die niet wil blijven slapen en zelf uit bed wipt juist op tijd voor de laatste metro? - dat kan ik me psychologisch dan wel weer bij jouw voorstellen. maar die zou dan niet willen dat je zo over straat gaat waar je dit soort dingen kan overkomen en zou je dus een taxi betalen.
maar of je een taxi kunt krijgen bij een metrostation in een buitenwijk voor een paar honderd meter naar het flatgebouw verderop? ook twijfelachtig!
wat een info! de laatste metro gaat om 1 uur, doet er een half uur over en je station ligt in een gat bij een berg flats! maar je station is geen eindstation!
Reactie is geredigeerd
wat is er verder te doen tot dat tijdstip rond chatelet? je nieuwe vriendje gooit je er niet elke nacht voor de volgende metro uit, of ben je zo iemand die niet wil blijven slapen en zelf uit bed wipt juist op tijd voor de laatste metro? - dat kan ik me psychologisch dan wel weer bij jouw voorstellen. maar die zou dan niet willen dat je zo over straat gaat waar je dit soort dingen kan overkomen en zou je dus een taxi betalen.
maar of je een taxi kunt krijgen bij een metrostation in een buitenwijk voor een paar honderd meter naar het flatgebouw verderop? ook twijfelachtig!
wat een info! de laatste metro gaat om 1 uur, doet er een half uur over en je station ligt in een gat bij een berg flats! maar je station is geen eindstation!
Reactie is geredigeerd
Aad Verbaast
27-01-2009 10:25
Beklemmend. Ik ben niet zo'n held, en zou de laatste metro niet
nemen. Dan maar een taxi.
Naar huis lopen als je aan de andere kant van Parijs staat, is
niet zo leuk nee. Maar jij kunt altijd nog een Vélib’
nemen, Jeroen, in mijn banlieue zijn ze (nog) niet. :-)
Nee, L. geen baantje, alleen maar loisir. Zazie was er ook…blijkbaar was de metro dit keer niet en grève…
Dan zou je inderdaad een taxi moeten nemen vanaf Parijs, dat wordt een duur grapje. Ja, een hoop info weer en het is uiteraard juiste info, zoals gewoonlijk… ;-) Behalve dan dat het natuurlijk eigenlijk geen metro was, maar een RER, alleen dat woord zal minder associaties oproepen bij het merendeel van de mens.
Dat kan ik me voorstellen, Aad, en ergens vind ik het ook niet heldhaftig, maar eerder een beetje dom en naïef van me om daar alleen te gaan lopen. Maar goed, op zich is het een rustige banlieue en gekken kun je overal tegenkomen, ook bij daglicht…
Exact de essentiële vraag, LebonTon, de blauwe mannen vormen zo’n beetje de publieke moraal, ’s nachts is die soms ver te zoeken…gelukkig was deze grijze grijnzer niet van het ergste soort!
Reactie is geredigeerd
Nee, L. geen baantje, alleen maar loisir. Zazie was er ook…blijkbaar was de metro dit keer niet en grève…
Dan zou je inderdaad een taxi moeten nemen vanaf Parijs, dat wordt een duur grapje. Ja, een hoop info weer en het is uiteraard juiste info, zoals gewoonlijk… ;-) Behalve dan dat het natuurlijk eigenlijk geen metro was, maar een RER, alleen dat woord zal minder associaties oproepen bij het merendeel van de mens.
Dat kan ik me voorstellen, Aad, en ergens vind ik het ook niet heldhaftig, maar eerder een beetje dom en naïef van me om daar alleen te gaan lopen. Maar goed, op zich is het een rustige banlieue en gekken kun je overal tegenkomen, ook bij daglicht…
Exact de essentiële vraag, LebonTon, de blauwe mannen vormen zo’n beetje de publieke moraal, ’s nachts is die soms ver te zoeken…gelukkig was deze grijze grijnzer niet van het ergste soort!
Reactie is geredigeerd
Co
Stuifbergen 27-01-2009 12:35
Ik neem ook niet de laatste metro, maar dat is omdat ik dan mijn
trein mis (ik woon een stukje buiten Parijs).
Maar ik denk dat ik geen aantrekkelijke prooi voor verkrachters ben (man, snor, borsthaar... zelfs haren in m'n bilspleet).
Maar ik denk dat ik geen aantrekkelijke prooi voor verkrachters ben (man, snor, borsthaar... zelfs haren in m'n bilspleet).
Co
Stuifbergen 27-01-2009 12:53
Ik denk overigens dat als je last hebt van een opdringerige man,
een ferme houding meestal het beste is.
Ik bedoel: meteen laten weten dat je liever alleen loopt en door blijven lopen.
Herhalen als hij niet gauw ophoepelt. Bij aanraking snauwen of schreeuwen (en geen excuses maken achteraf natuurlijk).
Een opdringerige versierder ziet dan wel in dat hij kansloos is.
En ik denk dat de meeste verkrachters ook behoorlijke schijterds zijn.
Nou ja, ik vermoed dat jij wel redelijk situaties en mensen inschatten kunt.
Ik bedoel: meteen laten weten dat je liever alleen loopt en door blijven lopen.
Herhalen als hij niet gauw ophoepelt. Bij aanraking snauwen of schreeuwen (en geen excuses maken achteraf natuurlijk).
Een opdringerige versierder ziet dan wel in dat hij kansloos is.
En ik denk dat de meeste verkrachters ook behoorlijke schijterds zijn.
Nou ja, ik vermoed dat jij wel redelijk situaties en mensen inschatten kunt.
Co
Stuifbergen 27-01-2009 12:55
(Ik herinner mij dat een beruchte verkrachter in Utrecht de benen
nam toen zijn beoogde slachtoffer bleef doorvechten)
Co
Stuifbergen 27-01-2009 13:14
Dus deze week was het concert voor de restos du coeur, waarvoor
je zo broederlijk in de rij hebt gestaan? En nog wel elke avond ?
Maria-Dolores
27-01-2009 13:15
jeetje.
had toevallig de laatste keer in Parijs òòk een bijna laatste metro. geloof zelfs nog verder dan Chatelet, om naar het busstation van de Eurolines te gaan, dus weet ik ongeveer hoe het is...
had toevallig de laatste keer in Parijs òòk een bijna laatste metro. geloof zelfs nog verder dan Chatelet, om naar het busstation van de Eurolines te gaan, dus weet ik ongeveer hoe het is...
L 27-01-2009 13:19
haha amèl! na ampele bestudering van het ratp net kwam ik ook tot
dat vermoeden! van de rer.
des loisirs, jij neemt het er maar van.
gardez la suspense svp!
pas je wel op donderdag? alles staakt! maar hoe moet je dan naar die demonstraties, als je oto mogelijk omgegooit/ in brand gestoken zal worden? dus ik doe niet mee, met de staking.
des loisirs, jij neemt het er maar van.
gardez la suspense svp!
pas je wel op donderdag? alles staakt! maar hoe moet je dan naar die demonstraties, als je oto mogelijk omgegooit/ in brand gestoken zal worden? dus ik doe niet mee, met de staking.
Hahaha, Co, zo te lezen zullen verkrachters inderdaad aan jou
voorbijgaan, mannen hebben het wat dat betreft iets rustiger,
maar het problematische is dat je niet weet wat iemand precies
wil. Als iemand zijn woede wil koelen, of alleen wat wil
opstoken, je wil beroven, of…dan kun je daar als man ook
het slachtoffer van worden, als je de enige bent die dan
toevallig op hun pad komt.
Bedoel je met trein de RER, of moet jij echt een Sncf-trein hebben om naar huis te gaan?
Ik ben het eens met wat je zegt over een ferme houding ten opzichte van opdringerige types. Aan de andere kant weet je dat je helemaal alleen staat (en dat weet hij ook) en moet je even uitvogelen welke verwachtingen die persoon heeft en welke aanpak. Deze kerel had aan mijn doelgerichte lopen en het hem negeren al kunnen merken dat ik niet open stond voor contact, toch probeerde hij dat, een veeg teken, wat mij betreft. Je kunt er van uitgaan dat hij botte afwijzing verwacht, want dat is de eerste, meestal door angst ingegeven, reactie van mensen.
Dus eerst het trucje van verwarring zaaien maar eens geprobeerd.
Ja, doorvechten, maar je weet nooit hoe je in zo’n situatie handelt, of niet handelt, je hebt het vechten, vluchten, bevriezen-verhaal, misschien doe ik dat laatste wel, verstijft door angst, ik weet het niet…al neem ik me wel altijd vóór om flink te vechten als vluchten niet meer kan.
Precies, Les Enfoirés, dat was hossen!! ;-)
Och heden, de Eurolines, Maria-D., dan neem ik liever de metro naar Italië… ;-) Ja, de metro blijft een apart geheel en elke lijn en elk tijdstip heeft weer zijn eigen sfeer. Inspirerend.
Ik neem het er zeker van, L., ik voel me behoorlijk verwend ook, maar je leeft maar één keer, zou mijn moeder zeggen. De suspense behouden, op welk punt? Tja, de staking, anders moet je op de fiets erheen, of op rollerskates…
Ergens ben ik wel blij dat je ver weg in de Provence woont…anders moest ik straks stukjes schrijven over een stalkende L…. ;-)
Bedoel je met trein de RER, of moet jij echt een Sncf-trein hebben om naar huis te gaan?
Ik ben het eens met wat je zegt over een ferme houding ten opzichte van opdringerige types. Aan de andere kant weet je dat je helemaal alleen staat (en dat weet hij ook) en moet je even uitvogelen welke verwachtingen die persoon heeft en welke aanpak. Deze kerel had aan mijn doelgerichte lopen en het hem negeren al kunnen merken dat ik niet open stond voor contact, toch probeerde hij dat, een veeg teken, wat mij betreft. Je kunt er van uitgaan dat hij botte afwijzing verwacht, want dat is de eerste, meestal door angst ingegeven, reactie van mensen.
Dus eerst het trucje van verwarring zaaien maar eens geprobeerd.
Ja, doorvechten, maar je weet nooit hoe je in zo’n situatie handelt, of niet handelt, je hebt het vechten, vluchten, bevriezen-verhaal, misschien doe ik dat laatste wel, verstijft door angst, ik weet het niet…al neem ik me wel altijd vóór om flink te vechten als vluchten niet meer kan.
Precies, Les Enfoirés, dat was hossen!! ;-)
Och heden, de Eurolines, Maria-D., dan neem ik liever de metro naar Italië… ;-) Ja, de metro blijft een apart geheel en elke lijn en elk tijdstip heeft weer zijn eigen sfeer. Inspirerend.
Ik neem het er zeker van, L., ik voel me behoorlijk verwend ook, maar je leeft maar één keer, zou mijn moeder zeggen. De suspense behouden, op welk punt? Tja, de staking, anders moet je op de fiets erheen, of op rollerskates…
Ergens ben ik wel blij dat je ver weg in de Provence woont…anders moest ik straks stukjes schrijven over een stalkende L…. ;-)
Co
Stuifbergen 27-01-2009 16:29
Ik heb een echte SNCF-trein vanaf gare du Nord.
Overigens loop ik als man wel af en toe risico omdat ik soms mensen vraag hun kankerverwekkende peuken te doven.
Ik heb ook een keer heel dapper de machinist gewaarschuwd dat een vechtpartij aan de gang was. (Achter een hoekje, ik was veel te bang dat niemand van de vechtjassen me zien zou).
Op het volgende station verlieten de vechtjassen gelukkig de trein, maar er stonden helaas geen blauwe pakken klaar. Ik zeg helaas want het bleek een vechtpartij van 5 tegen 1 te zijn geweest.
Overigens loop ik als man wel af en toe risico omdat ik soms mensen vraag hun kankerverwekkende peuken te doven.
Ik heb ook een keer heel dapper de machinist gewaarschuwd dat een vechtpartij aan de gang was. (Achter een hoekje, ik was veel te bang dat niemand van de vechtjassen me zien zou).
Op het volgende station verlieten de vechtjassen gelukkig de trein, maar er stonden helaas geen blauwe pakken klaar. Ik zeg helaas want het bleek een vechtpartij van 5 tegen 1 te zijn geweest.
Ja hè, Karin, het leven is best eng soms...
Caca ja, Coby, ook enge associaties met laatste metro's?
Oei, dat sigarettendoofbeleid valt bij sommige mensen helemaal verkeerd inderdaad, dat zien ze dan als aantasting van hun waardigheid, of betreding van hun territorium of zo... Dat vind ik goed en moedig van je, Co, wie weet wat er anders gebeurd was met die in elkaar geslagene!
Caca ja, Coby, ook enge associaties met laatste metro's?
Oei, dat sigarettendoofbeleid valt bij sommige mensen helemaal verkeerd inderdaad, dat zien ze dan als aantasting van hun waardigheid, of betreding van hun territorium of zo... Dat vind ik goed en moedig van je, Co, wie weet wat er anders gebeurd was met die in elkaar geslagene!
L 27-01-2009 23:45
ja, dan koop ik zo n trainingspak, eet varkensvlees waar ik
puistjes van krijg, laat mn baard staan en koop de vuile
gymschoenen van een zwerver en dan ben ik op weg!
maar dan zal je zien: dan wordt ik door die fluorescerende pakken opgepakt, zo gaat dat.
Reactie is geredigeerd
maar dan zal je zien: dan wordt ik door die fluorescerende pakken opgepakt, zo gaat dat.
Reactie is geredigeerd
L 28-01-2009 11:11
2 passen: de beste oplossing is dat ze verhuisd naar een appart
in het eerste arrondissement ;)
Zo gaat dat L, maar je moet er wat voor over hebben. Je kunt ze
dan altijd nog een gedicht voordragen, gewoon in het Nederlands,
dan laten ze je wel gaan.
Gelukkig waren mijn late metroreizen van afgelopen week incidenteel, Twee Passen, maar als ik elke nacht door mijn banlieue zou moeten, ging ik dat kleine stukje misschien wel op de fiets. Dat maakt je eventueel wat oninteressanter voor lopende gekken.
Gelukkig waren mijn late metroreizen van afgelopen week incidenteel, Twee Passen, maar als ik elke nacht door mijn banlieue zou moeten, ging ik dat kleine stukje misschien wel op de fiets. Dat maakt je eventueel wat oninteressanter voor lopende gekken.
L 28-01-2009 17:02
ik word je nieuwe eigen zwerver...
Jammer dat de wereld zo geworden is. Dat je als vrouw bang moet
zijn als er iemand naast je komt lopen. Want, zoals je in het
begin schreef, het heeft toch wel iets om zo 's nachts terug te
komen op je vertrouwde stekkie. En misschien had die jongen wel
niets kwaads in de zin.
Oppassen Amelie! Je houdt volgens mij te veel van risico's nemen.
Oppassen Amelie! Je houdt volgens mij te veel van risico's nemen.
Misschien krijg je dan wel elke week een muntje van me, L.
Inderdaad jammer, Fietser, maar we moeten het ermee doen. Ik zal oppassen, risico's nemen? Valt mee hoor, wat ik niet verteld had was dat ik mijn pistool onder m'n riem geklemd had...ongeladen, dat wel.
Inderdaad jammer, Fietser, maar we moeten het ermee doen. Ik zal oppassen, risico's nemen? Valt mee hoor, wat ik niet verteld had was dat ik mijn pistool onder m'n riem geklemd had...ongeladen, dat wel.
PHM
van de kletersteeg 29-01-2009
20:07
better safe than sorry
PHM
van de kletersteeg 29-01-2009
20:09
een wapen heb je niks aan, of je moet bereid zijn dat te
gebruiken en getrained zijn om het te gebruiken
Dat is zeker waar, PHM, 'ze' kunnen je eigen wapen zelfs nog
tegen je gebruiken, als je even niet oplet of wat onhandig
bent... Of je moet heel geloofwaardig kunnen dreigen.
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).

Soms heb ik
wel eens dat een blogger zo leuk schrijft, dat ik het liefst alles
van diens hand op m’n gemak zou willen lezen. Echter door
alle kruisingen en paden verdwaal ik op een gegeven moment in het
duistere blogbos en ben vervolgens alleen nog op zoek naar de weg
terug. Zij die dit herkennen kunnen

