Yk ver(t)rek
Que la Vie est belle.
Hoe deden mensen dat toch toen er nog
geen mobiele telefoons waren, werd er meer in neuzen gepeuterd als
ze even moesten wachten, waren mensen zelfredzamer omdat ze geen op
te trommelen telefooncoach hadden die ze bij kon staan in momenten
van twijfel, voelden ze zich eenzamer zo zonder telefoon waarin ze
kunnen praten om de leegte tussen de ene afspraak en de andere te
vullen, waren mensen onzekerder, angstiger, eenzamer, verveelder?
Ik vraag het me regelmatig af, afgelopen week nog, toen ik op de
trappen van sport- en muziekparadijs Bercy stond te wachten totdat
de poorten open zouden gaan.
Ik was niet de enige wachtende, er stonden al honderden mensen en daar kwamen in korte tijd nog eens enkele duizenden bij. Tegen vijven meldden de laatkomers zich en de ene na de andere mobiele telefoon ging, waarna de ene na de andere haardos zich reikhalzend boven de menigte probeerde uit te steken. ‘Welke kleren heb je aan’, toeterde het rechts van me, ‘ik zie je niet, zie je mij wel, ik sta op de bovenste trede, ik wuif nu met mijn linker hand.’ Even verderop ging een muts de lucht in, ‘ik gooi nu mijn muts’, gilde het daaronder, ‘zag je hem?’ De muts kwam terecht op de schouder van een lange kerel in een rode jas die er verwoed mee ging zwaaien. ‘Zie je die rode man zwaaien met mijn muts’, tetterde het nu, ‘daar sta ik naast!’ Gezien zijn lengte gingen meer mensen refereren aan de kerel met de rode jas, ‘ik sta zes meter achter die rode man, zie je me?’
Er gingen alsmaar meer mensen zwaaien in de menigte en wachtenden beneden aan de trap gingen voor de grap terugzwaaien, op een gegeven moment stonden duizenden mensen naar elkaar te zwaaien. Een mevrouw stak toen maar haar paraplu de lucht in, omdat haar echtgenoot beneden niet meer wist naar welke zwaaier hij toe moest klimmen. Het voorbeeld werd al snel gevolgd en verschillende paraplus moesten er aan te pas komen om mensen te herenigen. Hier en daar werd gejuicht als een paraplu weer werd ingeklapt, de missie was bereikt, de mensen hadden elkaar gevonden.
Voor me zette een vrouw de hoed van haar man op de punt van haar paraplu en de hele zaak werd boven de massa verheven. ‘Daar is ze’, schreeuwde haar man, en hij wees naar een jonge vrouw die iets aan haar oor drukte en op haar beurt met concertkaartjes wapperde. ‘Oh’, zei z’n vrouw, terwijl ze op de puntjes van haar tenen stond, ‘rookt Mireille weer, wist jij dat, ze was toch gestopt?’ Mireille worstelde zich ondertussen met haar peuk door de mensen, naar de hoed van haar vader, ‘ik hang op hoor’, riep papa in zijn telefoon, ‘je bent er al bijna, je raccroche, hein’, maar daarna ging hij net zo lang door met ciao en au revoir roepen, totdat hij zijn dochter in de armen kon sluiten. De paraplu kon weer zakken en de hoed mocht weer op.
Achter me drukte een dikke man zijn buik in mijn rug, terwijl hij luidruchtig aan zijn telefoon liet weten dat hij plaatsen bezet zou houden voor de vrienden die er nog niet waren. Deze boodschap herhaalde hij een paar keer luid, de omstanders moesten niet denken dat hij alleen was, dat hij geen vrienden kon krijgen. Naast me stond een vrouw druk te sms’en en haar vriendin stond ondertussen foto’s te maken met haar telefoon.
Hoe dat ging toen er nog geen mobiele telefoons waren? Geen idee, maar over een aantal jaren heeft iedereen gewoon een chip in zijn lichaam. Je hoeft dan alleen je chipnummer nog in je telefoon te schreeuwen of deze te sms’en, eventueel al van te voren, zodat de ander het nummer in kan typen op zijn GPS en alleen maar op het schermpje hoeft te kijken om te weten waar je je precies bevindt. Over een aantal jaren vragen we ons af hoe dat toch ging, toen mensen nog geen chip in hun lichaam hadden. De paraplu kan dan thuis blijven. Behalve als het regent.
Ik was niet de enige wachtende, er stonden al honderden mensen en daar kwamen in korte tijd nog eens enkele duizenden bij. Tegen vijven meldden de laatkomers zich en de ene na de andere mobiele telefoon ging, waarna de ene na de andere haardos zich reikhalzend boven de menigte probeerde uit te steken. ‘Welke kleren heb je aan’, toeterde het rechts van me, ‘ik zie je niet, zie je mij wel, ik sta op de bovenste trede, ik wuif nu met mijn linker hand.’ Even verderop ging een muts de lucht in, ‘ik gooi nu mijn muts’, gilde het daaronder, ‘zag je hem?’ De muts kwam terecht op de schouder van een lange kerel in een rode jas die er verwoed mee ging zwaaien. ‘Zie je die rode man zwaaien met mijn muts’, tetterde het nu, ‘daar sta ik naast!’ Gezien zijn lengte gingen meer mensen refereren aan de kerel met de rode jas, ‘ik sta zes meter achter die rode man, zie je me?’
Er gingen alsmaar meer mensen zwaaien in de menigte en wachtenden beneden aan de trap gingen voor de grap terugzwaaien, op een gegeven moment stonden duizenden mensen naar elkaar te zwaaien. Een mevrouw stak toen maar haar paraplu de lucht in, omdat haar echtgenoot beneden niet meer wist naar welke zwaaier hij toe moest klimmen. Het voorbeeld werd al snel gevolgd en verschillende paraplus moesten er aan te pas komen om mensen te herenigen. Hier en daar werd gejuicht als een paraplu weer werd ingeklapt, de missie was bereikt, de mensen hadden elkaar gevonden.
Voor me zette een vrouw de hoed van haar man op de punt van haar paraplu en de hele zaak werd boven de massa verheven. ‘Daar is ze’, schreeuwde haar man, en hij wees naar een jonge vrouw die iets aan haar oor drukte en op haar beurt met concertkaartjes wapperde. ‘Oh’, zei z’n vrouw, terwijl ze op de puntjes van haar tenen stond, ‘rookt Mireille weer, wist jij dat, ze was toch gestopt?’ Mireille worstelde zich ondertussen met haar peuk door de mensen, naar de hoed van haar vader, ‘ik hang op hoor’, riep papa in zijn telefoon, ‘je bent er al bijna, je raccroche, hein’, maar daarna ging hij net zo lang door met ciao en au revoir roepen, totdat hij zijn dochter in de armen kon sluiten. De paraplu kon weer zakken en de hoed mocht weer op.
Achter me drukte een dikke man zijn buik in mijn rug, terwijl hij luidruchtig aan zijn telefoon liet weten dat hij plaatsen bezet zou houden voor de vrienden die er nog niet waren. Deze boodschap herhaalde hij een paar keer luid, de omstanders moesten niet denken dat hij alleen was, dat hij geen vrienden kon krijgen. Naast me stond een vrouw druk te sms’en en haar vriendin stond ondertussen foto’s te maken met haar telefoon.
Hoe dat ging toen er nog geen mobiele telefoons waren? Geen idee, maar over een aantal jaren heeft iedereen gewoon een chip in zijn lichaam. Je hoeft dan alleen je chipnummer nog in je telefoon te schreeuwen of deze te sms’en, eventueel al van te voren, zodat de ander het nummer in kan typen op zijn GPS en alleen maar op het schermpje hoeft te kijken om te weten waar je je precies bevindt. Over een aantal jaren vragen we ons af hoe dat toch ging, toen mensen nog geen chip in hun lichaam hadden. De paraplu kan dan thuis blijven. Behalve als het regent.
26reacties
lebonton 28-01-2009 16:16
dat is nu precies waarom ik zo vaak terugverlang naar de tijd
zonder die debiele mobieltjes
peter louter
28-01-2009 16:39
Weer buitengewoon vermakelijk.
Maar je maakt het te moeilijk. Binnekort kun je op je mobi-scherm gewoon, als de ontvanger of beller daar toestemming voor heeft gegeven, de precieze locatie van de andere mobi vast stellen
Maar je maakt het te moeilijk. Binnekort kun je op je mobi-scherm gewoon, als de ontvanger of beller daar toestemming voor heeft gegeven, de precieze locatie van de andere mobi vast stellen
L 28-01-2009
18:10
paraplu? moderne spelling? ben het mee eens hoor, = geen
kritiek!!! ik vind dat literaire schrijvers - waar ik jou onder
schaar - die vrijheid moeten hebben! nu tabou (behalve als je
allochtoon bent) - maar tijdens kénoh bejubelt, en nog steeds
(kenoh, bedoel ik, door diezelfden)
L 28-01-2009
18:52
francis cabrel nu op radio rtl! vanwege beste verkopen,
concertbezoeken etc! als je het op tijd leest?
L 28-01-2009
18:54
je m'envole! la voile du monde par paralu, - l'aventure c'est
l'aventure!
(sorry: encore papy qui fait de la resistance croixee avec killbill...)
(sorry: encore papy qui fait de la resistance croixee avec killbill...)
L 28-01-2009
18:56
tout va bien xinon? j aimerais te pousser vers un nouveau boulot,
pour t inspirer de tes textes insue de tes experiances de tout
genre...
On Yer Bike 28-01-2009 20:49
Moest denken aan die laatste scene uit Crocodile Dundee in
Amerika op dat perron. Hoe ze boodschappen aan elkaar doorgaven
en zo een gevoel van saamhorigheid kregen met elkaar. Mét
mobieltjes kan dat dus ook nog.
edu 28-01-2009 21:53
Wat gaat de techniek toch snel. En dan te bedenken dat het
ontwikkeltempo iedere 25 jaar ongeveer gelijk is. Dat belooft
inderdaad nog wat voor de toekomst!
coby 28-01-2009 21:57
Ik denk wel eens dat de mens via de mobiel een voortdurende
behoefte bevredigt om te willen weten waar die ander nu is.
Zoiets wat kleine kinderen ook heeft, als ze in de periode van
scheidingsangst zitten....:-))
Heb jij een mobiel, Amélie? Ik wel, alleen voor noodgevallen. Ik geef ook zelden iemand mijn nummer. Ik weiger gewoon.... waar zou dat nou weer mee te maken hebben??? :-))
Hoe waren de concerten??
Hartelijke groet, Coby
Reactie is geredigeerd
Heb jij een mobiel, Amélie? Ik wel, alleen voor noodgevallen. Ik geef ook zelden iemand mijn nummer. Ik weiger gewoon.... waar zou dat nou weer mee te maken hebben??? :-))
Hoe waren de concerten??
Hartelijke groet, Coby
Reactie is geredigeerd
rachel
schrijft 28-01-2009 22:05
heerlijk geschreven, met plezier gelezen. De paraplu brengt
mensen samen. heerlijk.
L 28-01-2009
22:06
coby wat ben jij voor een kind
die concerte waren natuurlijk geweldig, denk je echt dat iemand zich daarop kritiek durft te nemen?
die concerte waren natuurlijk geweldig, denk je echt dat iemand zich daarop kritiek durft te nemen?
L 28-01-2009
22:09
jongens, morgen is zwarte donderdag voor wat er allemaal gebeurt,
maargoed, een vrolijke log van am'lie en sarkozy kan noteren dat
stakingen en frankrijk vooralsnog onopgemerkt blijven
verder.
sukkels, en am'elie, die leeft in een ideaal frankrijk wat echt niet bestaat.
sukkels, en am'elie, die leeft in een ideaal frankrijk wat echt niet bestaat.
amelie.pardouze 28-01-2009 22:33
Aaah, ik dus ook LebonTon, dat zal ook met het zogenaamde
‘onthaasten’ te maken hebben en al dat gebel en
gefrunnik de hele tijd.
Dat klinkt eigenlijk als een hele logische ontwikkeling die je daar noemt, Peter, dan hoef je al helemaal geen (echt) contact meer met elkaar te hebben…toch lijkt zo’n chip me ook wel wat. En dat er dan ook karakterkenmerken, iq, eq, netto salaris enz. op staat. En natuurlijk of mensen zoekende zijn en wat ze verwachten van het leven, dan hoeft er niet meer gespeeddate te worden, maar kan men voortaan gewoon chipdaten…
Zo, L. jij hebt de wind eronder, zie ik!
Dank je voor de vrijheid die je me geeft en voor het grote compliment natuurlijk. Parapluie is de Franse spelling overigens, haha, L, je bent geassimileerd…
Echt? Ik zal later het radiofragment terugzoeken, Cabrel is een grote man.
Le père noël est une ordure, casse toi tu pue et marche à l’ombre, enfin bref
Ah bon, merci de pousser fort, on ne sait jamais, on regarde vers le haut…
Die scène zegt me even niks, Fietser, maar mobieltjessaamhorigheid klinkt goed. Ik moet nu ineens denken aan dat spotje waar ze iedere keer ‘wazz uup’ boeren in hun telefoon…
Jeetje, je maakt me bang met de term ontwikkeltempo, Edu... ;-) Ja, verbazingwekkend hoe snel het gaat, ik ben toch wel benieuwd wat er allemaal gaat volgen.
Een interessante gedachte, Coby, dat denk ik ook, en ook om bevestigd te zien dat ze deel uitmaken van een netwerk, dat ze niet alleen staan, zogenaamd. Haha, goed dat je weigert je nummer te geven. Ik ben (ook) een echte ‘laggard’ qua mobieltjes, de mijne gebruik ik als horloge en als wekker…ik versta mensen nooit (goed) door de telefoon… De concerten waren top!!
Dank je, Rachel, ja, de paraplu is een krachtig herenigingswapen!
Ach ja, je hoeft alleen de media te negeren en binnen te blijven, en dan weet je niet eens dat er gestaakt gaat worden, L. Frankrijk is zoals je het zelf maakt...Frankrijk is net als het leven. (Dit in het kader van de ene cliché is de andere niet…)
Reactie is geredigeerd
Dat klinkt eigenlijk als een hele logische ontwikkeling die je daar noemt, Peter, dan hoef je al helemaal geen (echt) contact meer met elkaar te hebben…toch lijkt zo’n chip me ook wel wat. En dat er dan ook karakterkenmerken, iq, eq, netto salaris enz. op staat. En natuurlijk of mensen zoekende zijn en wat ze verwachten van het leven, dan hoeft er niet meer gespeeddate te worden, maar kan men voortaan gewoon chipdaten…
Zo, L. jij hebt de wind eronder, zie ik!
Dank je voor de vrijheid die je me geeft en voor het grote compliment natuurlijk. Parapluie is de Franse spelling overigens, haha, L, je bent geassimileerd…
Echt? Ik zal later het radiofragment terugzoeken, Cabrel is een grote man.
Le père noël est une ordure, casse toi tu pue et marche à l’ombre, enfin bref
Ah bon, merci de pousser fort, on ne sait jamais, on regarde vers le haut…
Die scène zegt me even niks, Fietser, maar mobieltjessaamhorigheid klinkt goed. Ik moet nu ineens denken aan dat spotje waar ze iedere keer ‘wazz uup’ boeren in hun telefoon…
Jeetje, je maakt me bang met de term ontwikkeltempo, Edu... ;-) Ja, verbazingwekkend hoe snel het gaat, ik ben toch wel benieuwd wat er allemaal gaat volgen.
Een interessante gedachte, Coby, dat denk ik ook, en ook om bevestigd te zien dat ze deel uitmaken van een netwerk, dat ze niet alleen staan, zogenaamd. Haha, goed dat je weigert je nummer te geven. Ik ben (ook) een echte ‘laggard’ qua mobieltjes, de mijne gebruik ik als horloge en als wekker…ik versta mensen nooit (goed) door de telefoon… De concerten waren top!!
Dank je, Rachel, ja, de paraplu is een krachtig herenigingswapen!
Ach ja, je hoeft alleen de media te negeren en binnen te blijven, en dan weet je niet eens dat er gestaakt gaat worden, L. Frankrijk is zoals je het zelf maakt...Frankrijk is net als het leven. (Dit in het kader van de ene cliché is de andere niet…)
Reactie is geredigeerd
L 28-01-2009
22:41
nee, ik heb de wind er niet onder, ach je kent me, een
kamerrevolutionnair. van de zwarte donderdag daar maak ik mijn
eigen profit van. jij presenteert frankrijk zoals niemand het
kent, en eigenlijk niemand het zou willen kennen.
Aad Verbaast
29-01-2009 09:28
Je zou toch niet meer willen dat er rooksignalen moeten worden
afgegeven? :-)
Catharina Anna
Maria 29-01-2009 09:34
Vroeger bij het wachten..... dan vond je de ander niet! Vagelijk
herinner ik me dat we dan een afspreekpunt hadden......
Ik weet nog dat toen mijn jongste zoon geboren was, ik al wel bekend was met de gsm, maar dat bijna niemand er een had. Alleen belangrijke mensen en zij die dat nodig hadden voor het werk..... en dat is 11½ jaar geleden. Ik heb toen nog een pieper gehuurd.
Nu heeft een groot deel van de klasgenootjes (ja klas5/groep7) al een gsm.
Wel erg handig, toen mijn oudste zoon er een kocht toen hij 16 was en hij niet thuis kwam kon ik ff simpelweg bellen en vragen, een uitkomst!
Ik ga mijn jongste er binnenkort een geven want als hij niet of later thuiskomt van sporten kan ik alleen maar zorgelijk en ongerust en ijsberend wachten.
Reactie is geredigeerd
Ik weet nog dat toen mijn jongste zoon geboren was, ik al wel bekend was met de gsm, maar dat bijna niemand er een had. Alleen belangrijke mensen en zij die dat nodig hadden voor het werk..... en dat is 11½ jaar geleden. Ik heb toen nog een pieper gehuurd.
Nu heeft een groot deel van de klasgenootjes (ja klas5/groep7) al een gsm.
Wel erg handig, toen mijn oudste zoon er een kocht toen hij 16 was en hij niet thuis kwam kon ik ff simpelweg bellen en vragen, een uitkomst!
Ik ga mijn jongste er binnenkort een geven want als hij niet of later thuiskomt van sporten kan ik alleen maar zorgelijk en ongerust en ijsberend wachten.
Reactie is geredigeerd
Maria-Dolores
29-01-2009 12:05
:-))
ik denk soms met heimwee terug aan de tijd dat zo'n telefoontje (sorry, heet hier telefonino, vandaar) echt nog een statussymbool was en dus bijna niemand er een had...
(ze moeten eerst maar eens een inlogchip bedenken, bah...)
ik denk soms met heimwee terug aan de tijd dat zo'n telefoontje (sorry, heet hier telefonino, vandaar) echt nog een statussymbool was en dus bijna niemand er een had...
(ze moeten eerst maar eens een inlogchip bedenken, bah...)
amelie.pardouze 29-01-2009 14:09
Vind jij jouw Frankrijk mooier dan dat van mij, L? Gelukkig
maar.
Bah, nee, geen rook, dat is wel een relativerende opmerking, Aad, dan maar (misschien wel) tumorverwekkende mobieltjes...
Een pieper huren, schitterend, dat waren nog eens tijden, Karin. Ja, een mobieltje stelt gerust, althans het makkelijke contact dat je erdoor kunt krijgen, maar toch...
Telefonino, mooi woord, hier is het Portable, ook wel aardig. Een inlogchip, Maria-D. voor deze site? Tja, paprikachips vind ik ook wel lekker, 't neemt altijd veel frustraties weg... ;-)
Reactie is geredigeerd
Bah, nee, geen rook, dat is wel een relativerende opmerking, Aad, dan maar (misschien wel) tumorverwekkende mobieltjes...
Een pieper huren, schitterend, dat waren nog eens tijden, Karin. Ja, een mobieltje stelt gerust, althans het makkelijke contact dat je erdoor kunt krijgen, maar toch...
Telefonino, mooi woord, hier is het Portable, ook wel aardig. Een inlogchip, Maria-D. voor deze site? Tja, paprikachips vind ik ook wel lekker, 't neemt altijd veel frustraties weg... ;-)
Reactie is geredigeerd
Peter
Hoopman 29-01-2009 15:24
Hardstikke goed en leuk geschreven!!!
Leuntje 29-01-2009 23:32
Goh Amélie, dat ik nu pas jouw blog ontdek! Heb eerder gewoon
niet verder geklikt... maar hartstikke leuk! Jij maakt wat mee,
en dan weet je het ook nog leuk te brengen.
En L.: jij ben toch diegene die onder mijn eerste VK-blog ook meteen vinnig schreef dat het een ander stukje had moeten zijn? Of een ander Frankrijk? Of...?
En nou ben ik opeens zo ontzettend benieuwd naar jouw eigen weblog! Waar vind ik dat?
En L.: jij ben toch diegene die onder mijn eerste VK-blog ook meteen vinnig schreef dat het een ander stukje had moeten zijn? Of een ander Frankrijk? Of...?
En nou ben ik opeens zo ontzettend benieuwd naar jouw eigen weblog! Waar vind ik dat?
amelie.pardouze 30-01-2009 12:31
Dank je hartelijk, Peter!
Welkom Leuntje, nou, jij maakt ook nogal wat mee, niks gaat aan jouw berg voorbij!
Hahaha, de ontkenning van andermans perceptie (van Frankrijk), dat is het stokpaardje van L., ik weet nog steeds niet wat daar achtersteekt, teleurstelling?
Welkom Leuntje, nou, jij maakt ook nogal wat mee, niks gaat aan jouw berg voorbij!
Hahaha, de ontkenning van andermans perceptie (van Frankrijk), dat is het stokpaardje van L., ik weet nog steeds niet wat daar achtersteekt, teleurstelling?
L 30-01-2009
17:09
kijk amel, wat steekt daarachter? de meeste nederlanders hebben
de perceptie van vakantie van frankrijk, of van wat ze in
nederland meekrijgen (denken ideale republiek bekritiseerd door
camussen en sartres) danwel wat ze te zien krijgen als ze met
retraite hier zich vestigen (welkome armen omdat ze geld in t
laadje brengen / alles geaccentuueerd door slechte kennis van de
franse samenleven en de franse taal, d'en bas. hoe het er echt
uit ziet interesseert ze niet eens, ze weten niet dat t bestaat
omdat ze er geen kennis van kunnne nemen omdat ze de taal niet
spreken of denken dat het tot de couleur locale behoort (ralures
in het cafe ed)
ik zou ook graag in de ideale samenleving wonen! maar jij ook en je weet waar je zelf woont...
ik zou ook graag in de ideale samenleving wonen! maar jij ook en je weet waar je zelf woont...
amelie.pardouze 31-01-2009 11:54
Dat snap ik L. Jij wilt ook het liefst in een aangename
samenleving vertoeven, evenals de mensen wiens, eventueel
rooskleurige, perceptie (van Frankrijk) je steeds in twijfel
trekt. Perceptie speelt een grotere rol in de beleving van mensen
dan realiteit. De realiteit kun je niet kiezen, niet veranderen,
je eigen perceptie wel, ergens. Ooit zul jij ook met de wat
naïeve blik van een Nederlandse toerist naar Frankrijk gekeken
hebben, het zou mij niet verbazen als dat een prettiger beeld was
dan dat wat je nu hebt, nu je er werkelijk leeft. Waarom zou je
andermans beeld niet respecteren, ook al wijkt het af van de
jouwe? Waarom zou je mensen continu met jouw realiteit willen
confronteren, ze nemen het toch niet van je aan, het is fijner te
geloven dat Frankrijk het paradijs op aarde is, dan je te
beseffen dat het een maatschappij is als alle andere. Toch?
Jij een verliezer? Nee hoor. Losers are people who are so afraid of not winning, they don't even try. Aldus Grandpa in Little Miss Sunshine… ;-)
Jij een verliezer? Nee hoor. Losers are people who are so afraid of not winning, they don't even try. Aldus Grandpa in Little Miss Sunshine… ;-)
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).
Amelie.pardouze
Woonplaats: ParijsMag ik even uw schoenen aan? Hooggeachte bezoeker, Dit weblog ligt even stil, ik ben met een projectje bezig dat moeilijk te combineren valt met een blog en de interactiviteit daarvan….
Beroep: Verzamelaar van plateauzolen.
Hobbies: zWeven
Vrouw
Amélie's Sluipreclame
Soms heb ik
wel eens dat een blogger zo leuk schrijft, dat ik het liefst alles
van diens hand op m’n gemak zou willen lezen. Echter door
alle kruisingen en paden verdwaal ik op een gegeven moment in het
duistere blogbos en ben vervolgens alleen nog op zoek naar de weg
terug. Zij die dit herkennen kunnen hier kosteloos de
bundel met alle blogstukken downloaden die ik in maart-juni 2008
geschreven heb en hier die met de
stukken september-december.
Amélie’s Autoportret
Wat zit er in mijn koffer?
Wie hangt er aan mijn muur?
Grote Mannen
U bent geteld.
Laatste reacties
De hangmannen van Barbès.
bloggen: bijzonder dat je je wel voorhoud het adres of tafeltej …
De hangmannen van Barbès.
bloggen: heb een stuk over je geliefde bril geschereven geliefde!
De hangmannen van Barbès.
bloggen: moet wel zeggen dat die achteruitcrossende scene mij het meest …
De hangmannen van Barbès.
bloggen: amelie! was je in cannes bij johnny? hoop t niet, …
De hangmannen van Barbès.
amelie.pardouze: Echt!! Crost Audrey daar achteruit over de Boulevard in haar …
Archief / RSS
Bekijk het hele archief van Amelie.pardouze, of klik op een van de jaren hieronder om een deel van het archief te ontsluiten.
2009
2008
Zoek in het archief
Abonnementen
| Alle blogs |
|
 |
 |
| Deze gebruiker |
|
|
|
