Yk ver(t)rek
Que la Vie est belle.
Morgen is het de
dag van het lachende oogcontact, althans mijn dag van het lachende
oogcontact, zoals elke eerste maandag van de maand. Maandag is voor
veel mensen niet de meest prettige dag van de week. Zondagavond
wordt er meer gedronken en de meeste hartaanvallen vinden plaats op
maandagmorgen, dit allemaal omdat er weer een hele werkweek van
verplichtingen en stress in het verschiet ligt en die week begint
op maandag. Maandag is daarom een dag die veel mensen het liefst
over zouden slaan en daarom houd ik elke eerste maandag van de
maand de dag van het lachende oogcontact, om de gepijnigde zielen
wat te verlichten en de te hoge bloeddruk wat te laten dalen. Je
moet ergens beginnen.
Eigenlijk is het heel simpel, er hoeven geen symposia georganiseerd te worden, of grootscheepse campagnes van start te gaan, de dag van het lachende oogcontact is iets wat je op individuele basis kunt doen, moet doen en bestaat eruit dat je bewust oogcontact maakt met bekende, dan wel onbekende mensen, uiteraard met een positieve inslag en wat is daarvoor duidelijker dan de lach.
De invoering van de dag ligt enkele jaren terug, toen ik een boek las van een Fransman die verhaalde over turbulente zaken in zijn leven, zaken die deels bekend waren bij het grote publiek, criminele zaken waarvan hij verdacht werd en de twijfelachtige, excessieve persoonlijkheid die hem daardoor werd toegedicht door de media. Het boek was een aanklacht in autobiografische vorm, een aanklacht tegen alle mensen door wie hij zich onbegrepen voelde en dat was hij door bijna iedereen. Het onbegrip was al begonnen toen zijn Joodse vader vanuit bezet gebied naar Frankrijk vluchtte en daar een andere vrouw ontmoette. Ook op school werd hij niet begrepen en later, als volwassene, werden zijn activiteiten eveneens volstrekt verkeerd uitgelegd.
Bladzijde na bladzijde was volgeschreven door iemand die zich al zijn hele leven slachtoffer voelde en die zijn, soms radicale, gedrag goed probeerde te praten, om letter voor letter begrepen te worden, zo leek het. Op een gegeven moment gingen zijn egocentrische gedrag en zijn ongerelativeerde denktrant me de keel uithangen en heb ik het boek onuitgelezen teruggebracht naar de bibliotheek. Eén ding is me echter altijd bijgebleven en wel dat deze man zich zo enorm eenzaam voelde dat hij erin stikte, er was slechts één gelukkig moment te vinden in het boek en dat is als een onbekende vrouw in de metro naar hem lacht. Voelde hij zich eindelijk door iemand gezien, vatte hij haar lach op als begrip voor hem? En als hij nou vaker zoiets ervaren had, zou hij dan gelukkiger geweest zijn? Het is een kwestie die me nooit losgelaten heeft en sindsdien schenk ik aandacht aan de impact van het lachende oogcontact.
Nergens zoveel onbekende en gestreste mensen als in Parijs, dus ik kan rekenen op een enorme doelgroep. Van eerdere keren weet ik me te herinneren dat de meeste mensen snel wegkeken en deden alsof ze het niet hadden gezien. Sommige mensen ervoeren mijn blik als intimiderend en keken lichtelijk benauwd tot uitgesproken hatelijk. De categorie slenteraar was meer bevattelijk voor mijn blik en riep me dingen na om het contact te verlengen. De weinige personen die het lachende oogcontact leken te waarderen, waren mensen die zoveel binnenpretjes te verwerken hadden dat hun ogen glommen van de lachtranen. Wij begrepen elkaar helemaal, daarover was geen twijfel mogelijk en stuk voor stuk is hun lachende blik me bijgebleven, alsof het een deeltje van mijn ziel warm houdt in koele tijden.
Misschien ben ik wel de enige die werkelijk gebaat is bij de dag van het lachende oogcontact, bedacht ik me toen, maar morgen is het weer zover, doet u mee?
Eigenlijk is het heel simpel, er hoeven geen symposia georganiseerd te worden, of grootscheepse campagnes van start te gaan, de dag van het lachende oogcontact is iets wat je op individuele basis kunt doen, moet doen en bestaat eruit dat je bewust oogcontact maakt met bekende, dan wel onbekende mensen, uiteraard met een positieve inslag en wat is daarvoor duidelijker dan de lach.
De invoering van de dag ligt enkele jaren terug, toen ik een boek las van een Fransman die verhaalde over turbulente zaken in zijn leven, zaken die deels bekend waren bij het grote publiek, criminele zaken waarvan hij verdacht werd en de twijfelachtige, excessieve persoonlijkheid die hem daardoor werd toegedicht door de media. Het boek was een aanklacht in autobiografische vorm, een aanklacht tegen alle mensen door wie hij zich onbegrepen voelde en dat was hij door bijna iedereen. Het onbegrip was al begonnen toen zijn Joodse vader vanuit bezet gebied naar Frankrijk vluchtte en daar een andere vrouw ontmoette. Ook op school werd hij niet begrepen en later, als volwassene, werden zijn activiteiten eveneens volstrekt verkeerd uitgelegd.
Bladzijde na bladzijde was volgeschreven door iemand die zich al zijn hele leven slachtoffer voelde en die zijn, soms radicale, gedrag goed probeerde te praten, om letter voor letter begrepen te worden, zo leek het. Op een gegeven moment gingen zijn egocentrische gedrag en zijn ongerelativeerde denktrant me de keel uithangen en heb ik het boek onuitgelezen teruggebracht naar de bibliotheek. Eén ding is me echter altijd bijgebleven en wel dat deze man zich zo enorm eenzaam voelde dat hij erin stikte, er was slechts één gelukkig moment te vinden in het boek en dat is als een onbekende vrouw in de metro naar hem lacht. Voelde hij zich eindelijk door iemand gezien, vatte hij haar lach op als begrip voor hem? En als hij nou vaker zoiets ervaren had, zou hij dan gelukkiger geweest zijn? Het is een kwestie die me nooit losgelaten heeft en sindsdien schenk ik aandacht aan de impact van het lachende oogcontact.
Nergens zoveel onbekende en gestreste mensen als in Parijs, dus ik kan rekenen op een enorme doelgroep. Van eerdere keren weet ik me te herinneren dat de meeste mensen snel wegkeken en deden alsof ze het niet hadden gezien. Sommige mensen ervoeren mijn blik als intimiderend en keken lichtelijk benauwd tot uitgesproken hatelijk. De categorie slenteraar was meer bevattelijk voor mijn blik en riep me dingen na om het contact te verlengen. De weinige personen die het lachende oogcontact leken te waarderen, waren mensen die zoveel binnenpretjes te verwerken hadden dat hun ogen glommen van de lachtranen. Wij begrepen elkaar helemaal, daarover was geen twijfel mogelijk en stuk voor stuk is hun lachende blik me bijgebleven, alsof het een deeltje van mijn ziel warm houdt in koele tijden.
Misschien ben ik wel de enige die werkelijk gebaat is bij de dag van het lachende oogcontact, bedacht ik me toen, maar morgen is het weer zover, doet u mee?
18reacties
lebonton
01-02-2009 16:06
ik heb een glimlach en een knipoog in een enveloppe gedaan.
met zachte handen openmaken.
met zachte handen openmaken.
amelie.pardouze 01-02-2009 20:53
Dat dacht ik al, Maria-D. dat jij dat al deed, een beetje, als
het zo uitkomt. Het zou mij niet verbazen als men meer lacht en
kijkt in Italië, althans in vergelijking met Parijs...of is een
grote stad gewoon een grote stad, waar dan ook...
Aaah, dank je hartelijk, LebonTon, die komen vast morgen al wel aan! Met zachte handen en week hart, uiteraard, dat komt helemaal goed.
Denk je ook niet, Edu, wat zullen we lachen met z'n allen, ik verheug me er nu al op!
Aaah, dank je hartelijk, LebonTon, die komen vast morgen al wel aan! Met zachte handen en week hart, uiteraard, dat komt helemaal goed.
Denk je ook niet, Edu, wat zullen we lachen met z'n allen, ik verheug me er nu al op!
Leuntje
01-02-2009 21:29
Tuurlijk! Ik doe mee! Maar eerlijk gezegd doen veel mensen mee,
hier op het platteland, dus ik hoef er niet eens extra aan te
denken. Succes daar in die urban jungle! Smile van Leuntje
Catharina Anna
Maria 01-02-2009 21:59
Het idee is goed.
Het wordt alleen niet door iedereen begrepen...
Het wordt alleen niet door iedereen begrepen...
coby 01-02-2009 22:37
Mooi en echt betekenishebbend iets, dat lachende oogcontact. Ben
het ooit zelf tegen gekomen in een tijd dat ik het heel erg nodig
had en dat niet eens wist. Het is écht voor mij een hele ervaring
geweest. Je blog raakt even van alles bij me. Wens je een goede
maandag, Amelie.
Hartelijke groet, Coby
Hartelijke groet, Coby
gala 01-02-2009 23:09
jaaaa, ik doe mee! Fantastisch initiatief...weet je wat, ik ga
regelen dat iedere eerste maandag van de maand de sirene afgaat,
zodat we het niet vergeten om op die dag lachend oogcontact te
maken ;))))
Reactie is geredigeerd
Reactie is geredigeerd
Aad Verbaast
02-02-2009 09:29
Dat mag toch wel wat vaker dan een keer per maand?
Hoe men er op reageert verschilt inderdaad nogal van de streek waar men woont. Waar ik nu woon alleen maar leuke reacties. Elke dag, heerlijk! :-)
Hoe men er op reageert verschilt inderdaad nogal van de streek waar men woont. Waar ik nu woon alleen maar leuke reacties. Elke dag, heerlijk! :-)
kuifje simon
02-02-2009 09:38
Wreef net de slaap uit m'n ogen en keek even in de spiegel; 'k
denk niet dat het vandaag gaat lukken
amelie.pardouze 02-02-2009 11:05
‘Urban jungle’, haha, zo is het soms wel, Leuntje,
bedankt voor je smile. Op jouw platteland is het vast zo dat als
je een passant geen aandacht schenkt, je vreemd wordt aangekeken,
hier is het andersom…misschien ontbreekt hier de
berglucht. Onder anderen.
Helaas, Karin, behalve als iedereen het gaat doen, maar niet ieder mens beleeft er lol aan, het moet natuurlijk ook weer geen opgedrongen lachend oogcontact worden…al slaat een glimlach op een gegeven moment ook naar binnen, zelfs als het een gemaakte glimlach is.
Dank je heel hartelijk voor je woorden, Coby, gister in je blog schreef je al dat jij heel goed kijkt naar mensen, naar gezichten, en hoogstwaarschijnlijk zie jij ook heel veel, meer dan de gemiddelde mens. Dat geeft je portretten een extra laag, een uitstraling, het overstijgt de beperking van het twee dimensionale, zo is het ook met een intense blik, die zie je niet alleen, die voel je ook, soms nog lang nadat hij geworpen is. Mooi is dat. Een prachtige waardevolle maandag, ook voor jou!
Leuk Gala, feestgedruis, sirenegeruis, ik heb nog niks gehoord, maar je hebt vanmorgen wel voor sneeuw gezorgd zie ik, prachtig!
Van mij mag het elke dag wel, Aad en stiekem doe ik het ook veelvuldig, maar eens per maand als statement is een goed begin. ‘De doden’ worden tenslotte slechts eens per jaar officieel herdacht, maar officieus veel vaker, denk ik, hoop ik.
Een goede ontvangst van het lachende oogcontact, dat is inderdaad heerlijk, het zegt vast ook wat over hoe prettig en op hun plaats mensen zich voelen, in hun streek en in hun vel. Hoe meer liefde voor jezelf, hoe meer voor een ander, zegt het cliché.
Gewoon proberen, Tintin, dan krijg je er vanzelf plezier in, maar het kan ook na vandaag, daarover zijn de statuten vrij elastisch. Wat je ook kunt doen is vandaag de dag van de uitgestoken tong houden, dat wil ook nog wel eens overslaan op de innerlijke lachspieren…
Helaas, Karin, behalve als iedereen het gaat doen, maar niet ieder mens beleeft er lol aan, het moet natuurlijk ook weer geen opgedrongen lachend oogcontact worden…al slaat een glimlach op een gegeven moment ook naar binnen, zelfs als het een gemaakte glimlach is.
Dank je heel hartelijk voor je woorden, Coby, gister in je blog schreef je al dat jij heel goed kijkt naar mensen, naar gezichten, en hoogstwaarschijnlijk zie jij ook heel veel, meer dan de gemiddelde mens. Dat geeft je portretten een extra laag, een uitstraling, het overstijgt de beperking van het twee dimensionale, zo is het ook met een intense blik, die zie je niet alleen, die voel je ook, soms nog lang nadat hij geworpen is. Mooi is dat. Een prachtige waardevolle maandag, ook voor jou!
Leuk Gala, feestgedruis, sirenegeruis, ik heb nog niks gehoord, maar je hebt vanmorgen wel voor sneeuw gezorgd zie ik, prachtig!
Van mij mag het elke dag wel, Aad en stiekem doe ik het ook veelvuldig, maar eens per maand als statement is een goed begin. ‘De doden’ worden tenslotte slechts eens per jaar officieel herdacht, maar officieus veel vaker, denk ik, hoop ik.
Een goede ontvangst van het lachende oogcontact, dat is inderdaad heerlijk, het zegt vast ook wat over hoe prettig en op hun plaats mensen zich voelen, in hun streek en in hun vel. Hoe meer liefde voor jezelf, hoe meer voor een ander, zegt het cliché.
Gewoon proberen, Tintin, dan krijg je er vanzelf plezier in, maar het kan ook na vandaag, daarover zijn de statuten vrij elastisch. Wat je ook kunt doen is vandaag de dag van de uitgestoken tong houden, dat wil ook nog wel eens overslaan op de innerlijke lachspieren…
jeannet
02-02-2009 16:54
vergeet niet dat een glimlach verwachtingen schept/ blijven die
uit dan kweek je psychopaten
jeannet 02-02-2009
17:06
dat ik inmiddels rijp ben voor het gekkenhuis weet iedereen: ik
glimlach altijd, maar de werkelijkheid slaat je dan hard in het
gezicht opeens.
jeannet 02-02-2009
17:26
ik snap m! dit is de allegorie die voor mij bedoelt is! je hebt
een sprookje voor mij geschreven! en het boek dichtgeklapt, me
afgemaakt.
jeannet 02-02-2009
18:11
ok, ongelofelijk hoe slecht de meeste reageurs je stukje gelezen
hebben. je leest wat je wilt lezen, is vaak bewezen. zelfs als je
de keiharde kille waarheid schrijft lezen de reageurs warme
liefde en positieve instelling als je het maar met een glimlach
opschrijft!
jeannet 02-02-2009
18:44
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
lacg naar mij3, lach naar mijjjjjjjjjjjjjjj
Reactie is geredigeerd
Reactie is geredigeerd
amelie.pardouze 02-02-2009 21:33
16.54 Nee, dat is de omgekeerde volgorde, L. Psychopaten kweek je
niet. Maar verwachtingen schept de glimlach misschien wel, daar
heb je gelijk in, daarom roepen de slenteraars me ook na.
17.06 Welke werkelijkheid slaat je hard in het gezicht?
17.26 Ik ben ook egocentrisch.
18.11 Als de glimlach (waarmee het opgeschreven is) gevoeld is, zal hij er zijn geweest…
18.44 Jij kan wel een blik vol gevoel gebruiken in ieder geval… ;-)
17.06 Welke werkelijkheid slaat je hard in het gezicht?
17.26 Ik ben ook egocentrisch.
18.11 Als de glimlach (waarmee het opgeschreven is) gevoeld is, zal hij er zijn geweest…
18.44 Jij kan wel een blik vol gevoel gebruiken in ieder geval… ;-)
jeannet
02-02-2009 23:46
volgens mij wor je gelukkiger van in god geloven dan in amelie
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).
Amelie.pardouze
Woonplaats: ParijsMag ik even uw schoenen aan? Hooggeachte bezoeker, Dit weblog ligt even stil, ik ben met een projectje bezig dat moeilijk te combineren valt met een blog en de interactiviteit daarvan….
Beroep: Verzamelaar van plateauzolen.
Hobbies: zWeven
Vrouw
Amélie's Sluipreclame
Soms heb ik
wel eens dat een blogger zo leuk schrijft, dat ik het liefst alles
van diens hand op m’n gemak zou willen lezen. Echter door
alle kruisingen en paden verdwaal ik op een gegeven moment in het
duistere blogbos en ben vervolgens alleen nog op zoek naar de weg
terug. Zij die dit herkennen kunnen hier kosteloos de
bundel met alle blogstukken downloaden die ik in maart-juni 2008
geschreven heb en hier die met de
stukken september-december.
Amélie’s Autoportret
Wat zit er in mijn koffer?
Wie hangt er aan mijn muur?
Grote Mannen
U bent geteld.
Laatste reacties
De hangmannen van Barbès.
bloggen: bijzonder dat je je wel voorhoud het adres of tafeltej …
De hangmannen van Barbès.
bloggen: heb een stuk over je geliefde bril geschereven geliefde!
De hangmannen van Barbès.
bloggen: moet wel zeggen dat die achteruitcrossende scene mij het meest …
De hangmannen van Barbès.
bloggen: amelie! was je in cannes bij johnny? hoop t niet, …
De hangmannen van Barbès.
amelie.pardouze: Echt!! Crost Audrey daar achteruit over de Boulevard in haar …
Archief / RSS
Bekijk het hele archief van Amelie.pardouze, of klik op een van de jaren hieronder om een deel van het archief te ontsluiten.
2009
2008
Zoek in het archief
Abonnementen
| Alle blogs |
|
 |
 |
| Deze gebruiker |
|
|
|
ciao