HARDE WOORDEN
over integratie en politiek
Hoe diep moet de verzorgingsstaat bukken voor aangeleerde hulpeloosheid. De run op de Wajong
zaterdag 7 februari 2009 19:47 door Peter Louter
Tijdens de nadagen van zijn turbulente puberteit had onze jongste zoon het helemaal gehad met de wereld. "Luister", zei hij enigszins verongelijkt, "jullie hebben mij gemaakt, zorg ook maar dat er wat van me terecht komt." En daarmee wierp hij de verantwoordelijkheid voor zijn toekomst terug in onze schoot. Het is nog heel aardig goed gekomen met hem en zijn kinderen kunnen zich geen ervarener leidsman wensen als ze straks ook door die fase heen moeten.
Maar zo goed loopt het lang niet altijd af. Een min of meer heftig verlopende puberteit is bepaald geen geschikte aanloopfase voor het traject dat er na volgt en waarin de startkwalificatie voor de rest van het leven moet worden opgebouwd.
De samenleving weet zich zo langzamerhand geen raad meer met al die jongeren die in deze fase afhaken en het hoofd moedeloos in de schoot leggen. Veel van hen lijken te zeggen: "zorg maar dat er wat van me terecht komt" en shoppen langs opleidingen, stagebegeleiders, hulpverleners, mentoren en bemiddelaars in de verwachting dat de inspanningen van dat leger voor hen wel een oplossing creëert.
De samenleving bukt steeds dieper om het ze maar zo gemakkelijk mogelijk te maken. Ze verlaagt de eisen, kom tegemoet, helpt, stuurt, probeert, bemiddelt, helpt, regelt, maakt wegwijs, bemoedigt en deelt schouderklopjes uit als het eens een keer wel goed is gegaan omdat ze op tijd hun bed zijn uitgekomen of nette kleren hebben aangedaan voor een sollicitatiegesprek.
Een groot deel van die jongeren is rond hun twintigste hulpeloos van beroep. Dat valt tegenwoordig nog niet mee, want ze moeten tot hun zevenentwintigste vol zien te houden met werken of leren. Pas daarna kunnen ze terugvallen op de bijstand. Het gevolg van die laatste maatregel is dat er nu een run is ontstaan op de Wajong. Dan hoef je niet te wachten tot je zevenentwintig bent.
De Wajong is ooit ingesteld voor jongeren met zodanige handicaps dat een volwaardig arbeidsleven uitgesloten kan worden geacht. In toenemende mate wordt de regeling nu echter aangewend voor jongeren die uitgeleerd en uitgewerkt zijn en zich op een vlekje beroepen om binnen de regeling te kunnen vallen. Psychiaters en anderen die een diagnose mogen stellen worden vaak onder druk gezet, soms met de dreiging van geweld, om een diagnose te schrijven die als entreebiljet voor de regeling geldt. Tegenwoordig is het hebben van een ‘recalcitrant karakter' als diagnose al voldoende om langs de poortwachters van de regeling te komen.
Het aantal jongeren dat onder de Wajong valt loopt al in de richting van de 200.000 en eind 2007 voorspelde het Centraal Planbureau dat bij ongewijzigd beleid dat aantal zal groeien naar een aantal tussen de 300.000 en 400.000 jongeren dat gebruikt maakt van de regeling. Een nieuw uitkeringsdrama zoals dat met de WAO is gebeurd, voltrekt zich nu voor jongeren.
Nagenoeg alle hulp die aan jongeren wordt verleend is complementair. Het is een aanvulling op de taak die primair bij ouders ligt. De inspanning die de samenleving verricht voor die aanvullende taak is, als we het hele zogcomplex dat jongeren omgeeft, uiteindelijk duurder dan wat een uitkering kost. De resultaten van al die complementaire zorg- en opvoedingsinspanning zijn overwegend niet hoopgevend. De medewerking van de ouders is vaak te gering. Zoals hun kinderen hun toekomst uit handen hebben gegeven, lijken ook veel ouders de toekomst van hun kind uit handen te hebben gegeven. De samenleving moet maar zorgen dat er wat van terecht komt.
De behoedzaamheid om niet in te grijpen bij wat er achter de voordeur gebeurt, begint langzaam te slijten omdat iedereen beseft dat wat er achter die voordeur gebeurt van grote invloed is op de toekomst van het kind.
Ik zou er voor willen pleiten om die behoedzaamheid geheel te laten varen. Wettelijk zou het veel duidelijker dienen te zijn dat ouders een royale inspanningsverplichting hebben ten opzichte van hun kroost en een coach met bevoegdheden op hun nek krijgen bij de eerste signalen van problemen. Gezinnen/ouders moeten onder een monitorbeleid vallen vanaf het moment dat het eerste kind zich aandient. Het aanpakken van tekortschietend ouderschap kan bij een groot aantal gevallen voorkomen dat het later mis gaat met kinderen.
Voor een wijziging van het beleid is het echter noodzakelijk dat de samenleving niet langer passief en tolerant blijft bij tekort schietend ouderschap, aangeleerde hulpeloosheid en slachtoffergedrag.
51reacties
edu 07-02-2009 21:07
Opvoeden is een beredeneerde gok nemen en weten dat je pas 15 of
20 jaar later ziet hoe de gok heeft uitgepakt.
Erik 07-02-2009 21:08
@Edu,
Zoiets zei Wim Sonnevelt al eens: "een ouder is een stakker die in het duister tast"
Zoiets zei Wim Sonnevelt al eens: "een ouder is een stakker die in het duister tast"
peter louter
07-02-2009 21:38
@Erik, je hebt het mooi verwoord met =stampvoetende en
kettingzagende kleuters, die op hun beurt kleuters baarden=
De essentie lijkt me dat jongeren niet meer volwassen willen worden en daar thuis ook geen rolmodel voor hebben.
@Sjaal, ja het is me wat, maar bij de meesten lukt het toch aardig.
@Edu, een beredeneerde gok als het hoogst haalbare, is denk ik wat de meeste ouders doen. Zo lang ze in redelijke mate verantwoordelijk voor zichzelf en hun kinderen nemen, kan er niet zo veel mis gaan.
@Erik, :), hmm, ik ken het gevoel, maar we moeten niet te veel medelijden met ze hebben
Reactie is geredigeerd
De essentie lijkt me dat jongeren niet meer volwassen willen worden en daar thuis ook geen rolmodel voor hebben.
@Sjaal, ja het is me wat, maar bij de meesten lukt het toch aardig.
@Edu, een beredeneerde gok als het hoogst haalbare, is denk ik wat de meeste ouders doen. Zo lang ze in redelijke mate verantwoordelijk voor zichzelf en hun kinderen nemen, kan er niet zo veel mis gaan.
@Erik, :), hmm, ik ken het gevoel, maar we moeten niet te veel medelijden met ze hebben
Reactie is geredigeerd
Ruud
Zweistra 07-02-2009 21:49
Je plan zal er voorlopig niet komen.
De reden dat je je plan formuleert is de sterke toename van dit soort gevallen over de laatste één of twee decennia. En die groei in de laatste één of twee decennia is het gevolg van een andere groei in die laatste één of twee decennia: de allochtone bevolking.
Je plan is netzomin bespreekbaar, als dat de feiten uit de vorige alinea bespreekbaar zijn. De betreffende groepen duidt men aan als "jongeren uit de vier grote steden", en de plaatsen waar men ze wil opvangen "plusscholen" - een woord van dezelfde genus als "prachtwijken".
De werkelijkheid is dat "prachtwijken" laag-culturele getto's zijn, "plusscholen" vroeger bekend waren als LOM-scholen, en jouw plan is een combinatie van opvoeding en assimilatie.
En zal verworpen worden om de laatste reden.
Reactie is geredigeerd
De reden dat je je plan formuleert is de sterke toename van dit soort gevallen over de laatste één of twee decennia. En die groei in de laatste één of twee decennia is het gevolg van een andere groei in die laatste één of twee decennia: de allochtone bevolking.
Je plan is netzomin bespreekbaar, als dat de feiten uit de vorige alinea bespreekbaar zijn. De betreffende groepen duidt men aan als "jongeren uit de vier grote steden", en de plaatsen waar men ze wil opvangen "plusscholen" - een woord van dezelfde genus als "prachtwijken".
De werkelijkheid is dat "prachtwijken" laag-culturele getto's zijn, "plusscholen" vroeger bekend waren als LOM-scholen, en jouw plan is een combinatie van opvoeding en assimilatie.
En zal verworpen worden om de laatste reden.
Reactie is geredigeerd
Jim Hasenaar
07-02-2009 22:17
In mijn tijd was er ook een "Wajong", alleen had je daar een
psychiater voor nodig om er niet bij te mogen horen. Die wajong
hield me van de straat af en bracht me wat plichten en
verantwoordelijkheden bij. Dat hete toendertijd de militaire
dienstplicht.
Wellicht moet dat weer eens aangeschaft worden. Of iets van: Geen werk, dan de dienst in...
Wellicht moet dat weer eens aangeschaft worden. Of iets van: Geen werk, dan de dienst in...
iris
kijkt 07-02-2009 23:30
Er liggen nogal wat problemen aan ten grondslag.Het is duidelijk
dat nogal wat jonge mensen grote moeite hebben om mee te komen
met deze prestatitiemaatschappij. Als je al vroeg het tempo niet
kunt volgen , besef je ookal vroeg dat je een loser bent. Alleen
al dat besef kan iemands energie opvreten. Moet je dat dan maar
faciliteren tot een grote zorgboerderij om dat op te vangen ?
Lijkt me niet verstandig inderdaad, maar het losers-gevoel kan
een klemmend probleem zijn, zeker voor jonge mensen. Ik weet niet
hoe je dat oplost, maar die hele toets en toewijzingscultuur naar
lullige vormen van onderwijs omdat je toch niets kan , lijkt om
te beginnen niet te helpen.
vroems 07-02-2009 23:33
Je zult wel een onderscheid moeten maken tussen jonge
crimineeltjes en luie twintigers. De laatste groep zul je toch
met andere middelen moeten aanpakken lijkt mij.
iris
kijkt 07-02-2009 23:58
Overigens zorgt de voortschrijdende psychiatrische
diagnostiek,die zich baseert op dingen die mis gaan in de
hersenen zonder voorlopig verder te komen dan dit aan te tonen
door middel van vragenlijsten (!) wel degelijk ook voor een
voortschrijdend aantal 'psychiatrische'gevallen : ADHD,BHIJZ etc.
het is niet van de lucht.Niet dat het allemaal onzin is , maar de
vraag is of die benadering wel altijd zo goed is.Mensen
'hebben'opeens een psychiatrische stoornis en wat doet dat met
hen als je dat meedeelt. Dat ontslaat ook van
verantwoordelijkheid toch ? Natuurlijk ligt de kwestie
ingewikkeld.
Reactie is geredigeerd
Reactie is geredigeerd
iris
kijkt 08-02-2009 00:05
Jongeren die er niks van bakken op school , maar wel in staat
zijn om de discipline op te brengen om te werken , zouden dat
moeten mogen , om te beginnen.Vanaf dertien wat mij betreft. Als
hun energie daar zit , moet je ze laten gaan , hoe stom het ook
lijkt, op het eerste gezicht.Zal niet voor iedereen iets uithalen
trouwens. het gegeven van de probleemgevallen blijft gewoon en
dat moeten we dan maar zo'n beetje opvangen. Zelfs van hen komt
regelmatig nog iets terecht.
Cat 08-02-2009 07:56
Interessant, dat wist ik niet. Zoals jij het beschrijft kunnen ze
beter gewoon de bijstand vanaf 23 jaar of 18? weer invoeren.
Lijkt me stukken goedkoper. En dan hoeven die jongeren niet te
liegen of iets te verzinnen.
Wat Erik zegt spreekt me erg aan. We moeten, we moeten. Van jongsaf, het wordt er ingeramd, je moet iets bereiken, en dat "iets" heeft altijd alleen maar met werk te maken. Het gaat niet meer om leven, dat doe je maar in je vrije tijd.
De menselijke waarde is gereduceerd tot arbeidskracht en daar zou ik ook opstandig van worden.
Groet,
Wat Erik zegt spreekt me erg aan. We moeten, we moeten. Van jongsaf, het wordt er ingeramd, je moet iets bereiken, en dat "iets" heeft altijd alleen maar met werk te maken. Het gaat niet meer om leven, dat doe je maar in je vrije tijd.
De menselijke waarde is gereduceerd tot arbeidskracht en daar zou ik ook opstandig van worden.
Groet,
Rein-John 08-02-2009 09:57
Beste Peter,
Wij met zijn allen hebben een samenleving gecreëerd die dermate vervreemdend en uitsluitend werkt dat veel jongeren er geen been meer in zien. Trouwens, heel veel ouderen ook.
Als je de jeugd weer toekomst wil bieden zul je dus iets aan die samenleving moeten veranderen. Maar wij vinden met zijn allen dat we van bovenaf niets aan de samenleving mogen veranderen. Wij noemen dat betutteling. En wij hebben zo onze redenen om dat betutteling te noemen. Wij zijn namelijk ook verwende krengen geworden. Wij willen ook alles nu en wel meteen. Zonder er enige inspanning voor te hoeven doen. En wij willen al helemaal niet dat anderen ons gaan vertellen wat wij moeten doen. Rot op, zeg! Wij willen geen regels die ons beperken. Wij willen onbeperkt en, indien mogelijk, ongezien zo veel mogelijk ten eigen faveure "graaien en snaaien" en "hoeren en snoeren".
De vrije markt heeft ons opgezadeld met een samenleving die eigenlijk geen samenleving meer is. Medemensen zijn concurrenten geworden en je moet keihard "werken" om jouw stuk van de koek te veroveren en het staat buiten twijfel dat dat stuk groter moet zijn dan het stuk van jouw concurrent. Vele mensen kunnen dit hele proces dankzij een goede opvoeding en een solide opleiding gelukkig wel relativeren. Echter een nog grotere groep kan dat helaas niet vanwege factoren in die groep zelf gelegen. Wat rest is een samenleving waar min of meer de vitaliteit uit is, met een enorme grote groep egoïstische, hebzuchtige en graaiende schreeuwbekken die hun leven laten "inkleuren" door "glamour and glitter" en de "waan van de dag" waardoor zij zo ver zijn afgedreven van belangeloosheid, mededogen en empathie, dat zij niets anders meer kunnen dan hun eigen leven verpesten en vaak ook nog dat van anderen.
Je beschrijft dus een probleem waar geen oplossing voor is omdat we allemaal verantwoordelijk zijn voor deze decadente ontsporingen en mogelijk wel met de mond belijden dat we er iets aan willen doen, maar het in de praktijk gewoon laten afweten.
Een sneue en tragische ontwikkeling die mijns inziens niet meer is te stoppen.
Ik wacht wel af. En als ik niet zo naïef zou zijn en niet steeds zo boos zou worden, zou ik lekker een cynicus willen zijn. Jezelf verheven voelen boven al dat aardse gewriemel en met dedain neerkijken op die arme zielige mensen die niet beter weten.
En al dat geleuter over de details van het probleem vertroebelt het zicht op de werkelijke oorzaken. Oorzaken die de meeste mensen niet onder ogen durven te zien.
Tragisch!!!!!!!!
Het ga je goed.
Wij met zijn allen hebben een samenleving gecreëerd die dermate vervreemdend en uitsluitend werkt dat veel jongeren er geen been meer in zien. Trouwens, heel veel ouderen ook.
Als je de jeugd weer toekomst wil bieden zul je dus iets aan die samenleving moeten veranderen. Maar wij vinden met zijn allen dat we van bovenaf niets aan de samenleving mogen veranderen. Wij noemen dat betutteling. En wij hebben zo onze redenen om dat betutteling te noemen. Wij zijn namelijk ook verwende krengen geworden. Wij willen ook alles nu en wel meteen. Zonder er enige inspanning voor te hoeven doen. En wij willen al helemaal niet dat anderen ons gaan vertellen wat wij moeten doen. Rot op, zeg! Wij willen geen regels die ons beperken. Wij willen onbeperkt en, indien mogelijk, ongezien zo veel mogelijk ten eigen faveure "graaien en snaaien" en "hoeren en snoeren".
De vrije markt heeft ons opgezadeld met een samenleving die eigenlijk geen samenleving meer is. Medemensen zijn concurrenten geworden en je moet keihard "werken" om jouw stuk van de koek te veroveren en het staat buiten twijfel dat dat stuk groter moet zijn dan het stuk van jouw concurrent. Vele mensen kunnen dit hele proces dankzij een goede opvoeding en een solide opleiding gelukkig wel relativeren. Echter een nog grotere groep kan dat helaas niet vanwege factoren in die groep zelf gelegen. Wat rest is een samenleving waar min of meer de vitaliteit uit is, met een enorme grote groep egoïstische, hebzuchtige en graaiende schreeuwbekken die hun leven laten "inkleuren" door "glamour and glitter" en de "waan van de dag" waardoor zij zo ver zijn afgedreven van belangeloosheid, mededogen en empathie, dat zij niets anders meer kunnen dan hun eigen leven verpesten en vaak ook nog dat van anderen.
Je beschrijft dus een probleem waar geen oplossing voor is omdat we allemaal verantwoordelijk zijn voor deze decadente ontsporingen en mogelijk wel met de mond belijden dat we er iets aan willen doen, maar het in de praktijk gewoon laten afweten.
Een sneue en tragische ontwikkeling die mijns inziens niet meer is te stoppen.
Ik wacht wel af. En als ik niet zo naïef zou zijn en niet steeds zo boos zou worden, zou ik lekker een cynicus willen zijn. Jezelf verheven voelen boven al dat aardse gewriemel en met dedain neerkijken op die arme zielige mensen die niet beter weten.
En al dat geleuter over de details van het probleem vertroebelt het zicht op de werkelijke oorzaken. Oorzaken die de meeste mensen niet onder ogen durven te zien.
Tragisch!!!!!!!!
Het ga je goed.
peter louter
08-02-2009 10:03
@Ruud, dezelfde problemen doen zich ook voor onder autochtone
jongeren.
@Jim/Erik, sociale dienstplicht lijk mij wel wat, er zitten veel aantrekkelijke kanten aan.
@Iris, het probleem is ingewikkeld en praktisch gezien zou ik ook niet weten hoe het moet worden opgelost. Er is gebrek aan discipline die te gemakkelijk geaccepteerd wordt en het is ook waar dat de eisen flink omhoog zijn gegaan waardoor meer jongeren het niet trekken. Ik mis echter ook een bepaalde hardheid in de smaneleving waardoor jongeren wegkomen met het niet accepteren van hun situatie en voortdurend in nieuwe dromen wegvluchten. "Morgen ga ik het maken".
@Cat, als je zestien bent is de geslaagde entree in de samenleving een stuk moeilijker geworden. Je moet inderdaad veel. Een goede baan, een aantrekkelijke partner, een huis met een tiptop inrichting, verre reizen en prachtige kinderen. Wie begint op een flatje met sinaasappelkistjes, zoals in mijn generatie nog gewoon was, is nu min of meer een loser. Als ouders moeten we onze verwachtingen ook maar bijstellen, want daar zit natuurlijk een deel van het probleem. Ik snap best dat mijn zoon indertijd zei: bekijk het maar.
@Laila, dankjewel
@Rein John, =Een sneue en tragische ontwikkeling die mijns inziens niet meer is te stoppen.= Ik heb geen zin om me er bij neer te leggen. Hoe waar je verhaal ook is, het is de helft. Het beleid van steeds dieper 'bukken' faciliteert een aantal ouders en jongeren met aangeleerde hulpeloosheid en slachtoffergedrag. Zo kunnen ze wegvluchten voor de realiteit. We mogen best wat harder worden. Maar bovenal pleit ik er voor om preventief te werken door van ouders/opvoeders te eisen dat ze thuis zorgen voor rust, reinheid en regelmaat. We zijn te behoedzaam geworden om duidelijke grenzen te stellen en elkaar daar op aan te spreken.
Reactie is geredigeerd
@Jim/Erik, sociale dienstplicht lijk mij wel wat, er zitten veel aantrekkelijke kanten aan.
@Iris, het probleem is ingewikkeld en praktisch gezien zou ik ook niet weten hoe het moet worden opgelost. Er is gebrek aan discipline die te gemakkelijk geaccepteerd wordt en het is ook waar dat de eisen flink omhoog zijn gegaan waardoor meer jongeren het niet trekken. Ik mis echter ook een bepaalde hardheid in de smaneleving waardoor jongeren wegkomen met het niet accepteren van hun situatie en voortdurend in nieuwe dromen wegvluchten. "Morgen ga ik het maken".
@Cat, als je zestien bent is de geslaagde entree in de samenleving een stuk moeilijker geworden. Je moet inderdaad veel. Een goede baan, een aantrekkelijke partner, een huis met een tiptop inrichting, verre reizen en prachtige kinderen. Wie begint op een flatje met sinaasappelkistjes, zoals in mijn generatie nog gewoon was, is nu min of meer een loser. Als ouders moeten we onze verwachtingen ook maar bijstellen, want daar zit natuurlijk een deel van het probleem. Ik snap best dat mijn zoon indertijd zei: bekijk het maar.
@Laila, dankjewel
@Rein John, =Een sneue en tragische ontwikkeling die mijns inziens niet meer is te stoppen.= Ik heb geen zin om me er bij neer te leggen. Hoe waar je verhaal ook is, het is de helft. Het beleid van steeds dieper 'bukken' faciliteert een aantal ouders en jongeren met aangeleerde hulpeloosheid en slachtoffergedrag. Zo kunnen ze wegvluchten voor de realiteit. We mogen best wat harder worden. Maar bovenal pleit ik er voor om preventief te werken door van ouders/opvoeders te eisen dat ze thuis zorgen voor rust, reinheid en regelmaat. We zijn te behoedzaam geworden om duidelijke grenzen te stellen en elkaar daar op aan te spreken.
Reactie is geredigeerd
Motek from
Space 08-02-2009 10:32
Ik wil nóg iets aandragen wat over het hoofd werd gezien: niet
alleen de opgevoerde druk op de ketel van alleenstaande ouders
maar ook het pappen en nathouden van de hulpverlening kan
Wajongers laten escaleren. De ADHD ( en derest van de letters van
een alfabet op gebied van psych) heeft iedergeval erkenning
gekregen via de specialisten; dat is mooi. Hoe er mee om wordt
gegaan is wat anders. Er bestaat nog een etiket: nieuwe
tijdskinderen; ook deze kinderen zien de wereld om zich heen "
anders".
Wat niet wil zeggen dat ze "gestoord" zijn. De maatschappy in z'n algemeenheid laat zich echter te veel runnen door materialistisch denken, vaak als overleving en met de "angst" samen. Wat instanties aanbieden is schijnzekerheid. Waar leer je tegenwoordig vloeken? Juist, bij instanties. En wat blijft er over? Iedergeval geen erkenning van een "missing link" maar weer wél een idee van nieuwe werkgelegenheid op gebied van "menthorschap" tegen , uiteraard, betaling. Zoals ik ooit eens eerder opmerkte; kinderen, jongeren én ouderen met Wajong en of ADHD zijn niet gek! En dat er heel veel Wajongaanvragen ten onrechte afgewezen worden omdat men de boel op wil schonen verzwijgt men. Dat Wajongers herkeurd worden op gebied van "handicaps" is iets anders, te vergelijken met de eerdere her-WAO-keuringen.
Daarnaast is ook gebleken dat er in het Poortje veel "wajongers" zitten; is dát geen teken aan de wand met het oog op de specialistische hulp die graag ambulante hulp geeft ( een babbeltje van 2 uurtjes gemiddeld)?
Ik herinner me ouders met de hulpvragen in tranen: "help me asjeblieft" Die te maken hadden met geitenwollensokkenfiguren én een bikkelharde ambtenaar die bovenop de al aanwezige hulpverlening de druk opvoerde om de ouder(s) te wijzen op hun verantwoordelijkheid.
Om misselijk van te worden. En, inderdaad, deze kinderen van toen zitten nu in het Poortje.
Wat niet wil zeggen dat ze "gestoord" zijn. De maatschappy in z'n algemeenheid laat zich echter te veel runnen door materialistisch denken, vaak als overleving en met de "angst" samen. Wat instanties aanbieden is schijnzekerheid. Waar leer je tegenwoordig vloeken? Juist, bij instanties. En wat blijft er over? Iedergeval geen erkenning van een "missing link" maar weer wél een idee van nieuwe werkgelegenheid op gebied van "menthorschap" tegen , uiteraard, betaling. Zoals ik ooit eens eerder opmerkte; kinderen, jongeren én ouderen met Wajong en of ADHD zijn niet gek! En dat er heel veel Wajongaanvragen ten onrechte afgewezen worden omdat men de boel op wil schonen verzwijgt men. Dat Wajongers herkeurd worden op gebied van "handicaps" is iets anders, te vergelijken met de eerdere her-WAO-keuringen.
Daarnaast is ook gebleken dat er in het Poortje veel "wajongers" zitten; is dát geen teken aan de wand met het oog op de specialistische hulp die graag ambulante hulp geeft ( een babbeltje van 2 uurtjes gemiddeld)?
Ik herinner me ouders met de hulpvragen in tranen: "help me asjeblieft" Die te maken hadden met geitenwollensokkenfiguren én een bikkelharde ambtenaar die bovenop de al aanwezige hulpverlening de druk opvoerde om de ouder(s) te wijzen op hun verantwoordelijkheid.
Om misselijk van te worden. En, inderdaad, deze kinderen van toen zitten nu in het Poortje.
Motek from
Space 08-02-2009 10:40
Maar bovenal pleit ik er voor om preventief te werken door van
ouders/opvoeders te eisen dat ze thuis zorgen voor rust, reinheid
en regelmaat. We zijn te behoedzaam geworden om duidelijke
grenzen te stellen en elkaar daar op aan te spreken....(peter
louter / 08-02-2009 10:03)
Rust: moeilijk te behalen bij minima
Reinheid: werk-huishouding-verzorging-werk
Regelmaat: voor een wajonger is een rennende ouder om de vaste lasten te (kunnen) betalen ook niet "gezond"..
Rust: moeilijk te behalen bij minima
Reinheid: werk-huishouding-verzorging-werk
Regelmaat: voor een wajonger is een rennende ouder om de vaste lasten te (kunnen) betalen ook niet "gezond"..
peter louter
08-02-2009 10:54
@Motek from Space, je kent die wereld als geen ander, denk ik ik.
Maar vermoedelijk hebben we niet dezelfs groep voor ogen. Je hebt
het over de groep die nog actief bezig is om er nog het beste van
te maken en, inderdaad, lang niet altijd het maatwerk krijgen dat
ze nodig hebben.
Ik heb het over de groep daaronder die passief is, verantwooordelijkheden ontloopt, altijd onderhandelt over uitstel of tolerantie, die hulpeloosheid heeft aangeleerd en bij iedere confrontatie met 'ja, maar...' beginnen om het slachtoffer uit te hangen en verantwoordelijkheid af te wijzen.
Die hun kinderen aan de samenleving overlaten, 'smorgens geen ontbijt geven omdat het nog te vroeg voor ze is, en ze 's avonds patat laten halen omdat ze geen rijd hebben gehad om te koken etc, etc, etc, ....
Ik heb het over de groep daaronder die passief is, verantwooordelijkheden ontloopt, altijd onderhandelt over uitstel of tolerantie, die hulpeloosheid heeft aangeleerd en bij iedere confrontatie met 'ja, maar...' beginnen om het slachtoffer uit te hangen en verantwoordelijkheid af te wijzen.
Die hun kinderen aan de samenleving overlaten, 'smorgens geen ontbijt geven omdat het nog te vroeg voor ze is, en ze 's avonds patat laten halen omdat ze geen rijd hebben gehad om te koken etc, etc, etc, ....
Thera 08-02-2009 11:04
De reacties heb ik niet gelezen, dus misschien val ik in
herhaling. Ouderschap is tegenwoordig een steeds lastigere taak.
Je dient actief te zijn op de arbeidsmarkt, beide ouders,
daardoor zijn veel kinderen ondergebracht in buitenschoolse
opvang, van baby af aan. Daarnaast moet er carriere worden
gemaakt, dat betekent dus leren in de avonduren. Wanneer is er
dan eigenlijk nog contact met het kind? Even aan de ontbijt- en
dinertafel? Dit hoeft geen probleem te zijn, maar een band wordt
gemaakt door het zorgen voor elkaar, niet doordat je per ongeluk
familie van elkaar bent. Ik zag een tijd geleden een programma,
waar een moeder totaal geen contact had met en geen vat had op
haar puberzonen, die er de brui aan gaven. Dit lag volgens haar
aan de jongens. Zij had immers allerlei regels gesteld, maar was
nooit thuis om te kijken of ze te handhaven waren. Daarnaast is
de maatschappij nogal hard aan het worden. Ik begrijp wel, dat er
jongeren zijn die moedeloos worden, zeker als ze een beetje
volgen wat er allemaal gaande is. Volgens mij wordt het hoog tijd
de (begeleidende) oudertaken op waarde te schatten. En niet weg
te zetten als parasitair gedrag ten koste van de samenleving.
Laat ik je verzekeren, dat het bijna een dagelijks
overlevingsgevecht is om als alleenstaande moeder thuis te zijn,
wanneer mijn zoon uit school komt.
vroems 08-02-2009 11:14
Zembla 18 Jan, Mama zijn wij arm. Was misschien wel je inspiratie
tot dit stukje.
Anders moet je die aflevering nog eens kijken. Geeft aardig de lamlendigheid weer. In dit geval van mensen die zelf al kinderen hebben en keurig het stokje doorgeven.
Anders moet je die aflevering nog eens kijken. Geeft aardig de lamlendigheid weer. In dit geval van mensen die zelf al kinderen hebben en keurig het stokje doorgeven.
Ruud
Zweistra 08-02-2009 11:18
peter louter / 08-02-2009 10:03
@Ruud, dezelfde problemen doen zich ook voor onder autochtone jongeren.
Reactie:
Natuurlijk. Maar er is een groot veschil tussen, bijvoorbeeld, enkele tientallen en enkele honderden. Enzovoort.
Natuurlijk is er ook autochtone criminaliteit, maar zolang 80 procent van de overvallers een buitenlandse of allochtone oorsprong heeft, is dit toch in eerste in eerste instantie een allochtoon probleem.
Net als schoolverlaters, fundamentalistische gelovigen enzovoort.
En hoogstwaarschijnlijk geldt dat ook voor bovenstaande verschijnsel.
@Ruud, dezelfde problemen doen zich ook voor onder autochtone jongeren.
Reactie:
Natuurlijk. Maar er is een groot veschil tussen, bijvoorbeeld, enkele tientallen en enkele honderden. Enzovoort.
Natuurlijk is er ook autochtone criminaliteit, maar zolang 80 procent van de overvallers een buitenlandse of allochtone oorsprong heeft, is dit toch in eerste in eerste instantie een allochtoon probleem.
Net als schoolverlaters, fundamentalistische gelovigen enzovoort.
En hoogstwaarschijnlijk geldt dat ook voor bovenstaande verschijnsel.
Rein-John 08-02-2009 11:35
Beste Peter,
Ik denk dat ik te hard wil lopen. Een samenleving die gebaseerd zal zijn op belangeloosheid en empathie ligt, ver in het verschiet, als veilige herberg op de route van onze evolutie, ongetwijfeld op ons te wachten.
Maar dan zijn we mogelijk wel een paar duizend jaar verder.
Momenteel is er geen andere uitweg dan dat we met zijn allen de wil hebben om er iets leuks van te maken. Met de nadruk op "met zijn allen". Een echt feestje vier je niet alleen. En het lijkt mij dat lang niet iedereen daar op dit moment van overtuigd is.
Wat zo snel mogelijk dient te verdwijnen is het rabiate marktgerichte denken. Ik denk dat de VVD onze samenleving enorm veel schade heeft berokkend met zijn eigenbelangenpolitiek en met het steunen van een ethisch geërodeerde managerskaste. Daar waar we ooit de goede kant op konden gaan, heeft het niets en niemand ontziende egoïsme van deze partij ons land de das om gedaan. Het heeft de menselijke waarde, zoals Cat het zeer treffend opmerkt, inderdaad gereduceerd tot louter arbeidskracht. Voorwaar een zeer povere opvatting van het mens-zijn. En dan niet alleen tot zo maar arbeidskracht, maar tot arbeidskrachten die ten behoeve van zijn mentaal corrupte uitbuiters het geld moeten verdienen zodat deze dieven in staat worden gesteld om hun verdorven en lege anti-intellectuele leven te leiden en "en passant" onze mooie aarde ook nog eens te vernielen.
Al schrijvende wind ik me weer op over de enorme onrechtvaardigheid van dit maligne proces. Een van de laatste taboes in dit kleine kikkerland.
De jeugd is niet slechter dan de ouders die deze jeugd voortbrengen. Nergens in de geschiedenis kan worden aangetoond dat men door de knoet te hanteren mensen zover kan krijgen bepaald gedrag of een specifieke ethiek te internaliseren.
Wat bewezen wel helpt is het "voorleven" van bepaalde deugden. En daar schuilt hem in het moderne westen nu net de moeilijkheid. Er zijn niet genoeg volwassenen meer die in staat zijn om een harmonieus en vreedzaam leven "voor te leven".
De begrippen rust, reinheid en regelmaat krijgen alleen inhoud als er voldoende mensen/volwassenen zijn om deze hoedanigheden in de praktijk gestalte te geven. Anders blijven het, zoals we hier en nu kunnen zien, loze en inhoudsloze kreten.
Verbeter de wereld en begin bij jezelf.
In een samenleving waar een terechte nadruk op een versterking van de fatsoensnormen wordt afgedaan als betutteling van moraalridders blijft het dweilen met de kraan open.
Geef mijn portie maar aan fikkie, zou mijn lieve oma zaliger zeggen.
Reactie is geredigeerd
Ik denk dat ik te hard wil lopen. Een samenleving die gebaseerd zal zijn op belangeloosheid en empathie ligt, ver in het verschiet, als veilige herberg op de route van onze evolutie, ongetwijfeld op ons te wachten.
Maar dan zijn we mogelijk wel een paar duizend jaar verder.
Momenteel is er geen andere uitweg dan dat we met zijn allen de wil hebben om er iets leuks van te maken. Met de nadruk op "met zijn allen". Een echt feestje vier je niet alleen. En het lijkt mij dat lang niet iedereen daar op dit moment van overtuigd is.
Wat zo snel mogelijk dient te verdwijnen is het rabiate marktgerichte denken. Ik denk dat de VVD onze samenleving enorm veel schade heeft berokkend met zijn eigenbelangenpolitiek en met het steunen van een ethisch geërodeerde managerskaste. Daar waar we ooit de goede kant op konden gaan, heeft het niets en niemand ontziende egoïsme van deze partij ons land de das om gedaan. Het heeft de menselijke waarde, zoals Cat het zeer treffend opmerkt, inderdaad gereduceerd tot louter arbeidskracht. Voorwaar een zeer povere opvatting van het mens-zijn. En dan niet alleen tot zo maar arbeidskracht, maar tot arbeidskrachten die ten behoeve van zijn mentaal corrupte uitbuiters het geld moeten verdienen zodat deze dieven in staat worden gesteld om hun verdorven en lege anti-intellectuele leven te leiden en "en passant" onze mooie aarde ook nog eens te vernielen.
Al schrijvende wind ik me weer op over de enorme onrechtvaardigheid van dit maligne proces. Een van de laatste taboes in dit kleine kikkerland.
De jeugd is niet slechter dan de ouders die deze jeugd voortbrengen. Nergens in de geschiedenis kan worden aangetoond dat men door de knoet te hanteren mensen zover kan krijgen bepaald gedrag of een specifieke ethiek te internaliseren.
Wat bewezen wel helpt is het "voorleven" van bepaalde deugden. En daar schuilt hem in het moderne westen nu net de moeilijkheid. Er zijn niet genoeg volwassenen meer die in staat zijn om een harmonieus en vreedzaam leven "voor te leven".
De begrippen rust, reinheid en regelmaat krijgen alleen inhoud als er voldoende mensen/volwassenen zijn om deze hoedanigheden in de praktijk gestalte te geven. Anders blijven het, zoals we hier en nu kunnen zien, loze en inhoudsloze kreten.
Verbeter de wereld en begin bij jezelf.
In een samenleving waar een terechte nadruk op een versterking van de fatsoensnormen wordt afgedaan als betutteling van moraalridders blijft het dweilen met de kraan open.
Geef mijn portie maar aan fikkie, zou mijn lieve oma zaliger zeggen.
Reactie is geredigeerd
katja
08-02-2009 12:10
In deze verharde maatschappij hoop ik dan tenminste toch dat in
de toekomst meer plek zal worden geschapen voor goed willende,
hard werkende, echt zieke jongeren. Diegenen die een wat minder
grote mond op kunnen zetten omdat de energie een zo normaal
mogelijk leven proberen te leiden al inspannend genoeg is.
Hier ziet het echter niet naar uit. De marktvervuiling qua uitkeringen/tegemoetkomingen zal alleen maar toenemen vanwege het feit dat schreeuwers, beledigden, verontwaardigden en criminelen het op den duur altijd wel zullen redden met hun grootse stampij.
Bovendien, welke werkgever zit op krachten te wachten met halve inzet? Je bent een winner of loser. Er tussenin bestaat niet. Semi-beroepsmatig zou ik daar boeken over kunnen schrijven. Enige mogelijkheid is stukwerk verrichten in zelf te bepalen tijd met verzwijgen van de defecten. Die werken, vooral zonder erkende diagnose, toch alleen maar stigmatiserend. Oh, die zo volprezen openheid: je graaft zo je eigen graf nog veel dieper uit dan ie al is. Net de San Quentin gevangenis.
(Mijn 25 jarige zoon, ooit fanatiek voetballer, heeft al 8 1/2 jaar ME en staat dus per definitie met minstens 20.000 anderen, te boek als aansteller. Gelukkig lukt studie (HBO) nu aardig goed, maar vraag niet hoe en vooral niet naar het aantal diepe crisismomenten.........)
Dit was dus m.i. een typisch TEGEN-voorbeeld van aangeleerde hulpeloosheid. Van moedwillige tegenwerking dus.
Hier ziet het echter niet naar uit. De marktvervuiling qua uitkeringen/tegemoetkomingen zal alleen maar toenemen vanwege het feit dat schreeuwers, beledigden, verontwaardigden en criminelen het op den duur altijd wel zullen redden met hun grootse stampij.
Bovendien, welke werkgever zit op krachten te wachten met halve inzet? Je bent een winner of loser. Er tussenin bestaat niet. Semi-beroepsmatig zou ik daar boeken over kunnen schrijven. Enige mogelijkheid is stukwerk verrichten in zelf te bepalen tijd met verzwijgen van de defecten. Die werken, vooral zonder erkende diagnose, toch alleen maar stigmatiserend. Oh, die zo volprezen openheid: je graaft zo je eigen graf nog veel dieper uit dan ie al is. Net de San Quentin gevangenis.
(Mijn 25 jarige zoon, ooit fanatiek voetballer, heeft al 8 1/2 jaar ME en staat dus per definitie met minstens 20.000 anderen, te boek als aansteller. Gelukkig lukt studie (HBO) nu aardig goed, maar vraag niet hoe en vooral niet naar het aantal diepe crisismomenten.........)
Dit was dus m.i. een typisch TEGEN-voorbeeld van aangeleerde hulpeloosheid. Van moedwillige tegenwerking dus.
Aad Verbaast
08-02-2009 12:24
Niet alle reacties gelezen, dus wellicht dubbel.
Belangrijk onderwerp!! Dik aanbevolen!!
Meerdere dimensies ook hier:
1. Wajong is de overloop geworden passend in het beleid om lagere cijfers te laten zien voor arbeidsongeschikheid.. Het viel minder op, maar dienen gewoon bij elkaar op geteld te worden. Die ene pot loopt dan ook helemaal uit de hand. De ene hand was te andere in onschuld...
2. "Jongere" is een verkeerde term in de wet: de uitkering kan doorlopen tot je er bij neervalt (zie ook 1).
3. je pleidooi voor meer achterdeur.
Een van de kernproblemen in onze maatschappij en zeker zwaar gerelateerd aan dit onderwerp (wat je niet aangeeft in je blog) is dat kinderen van boven de 16 zelfbeschikkingsrecht hebben. Als ze zelf niet willen, dan staat de hulpverlening (met psychische problemen bijvoorbeeld) te trappelen om te helpen, maar mag niets doen..
Dat gaat door, en bij 18 komt daar nog een probleem bij: het kind is zelfbevoegd (volwassen), maar de ouders blijven financieel verantwoordelijk.. (dit was een regeling die de overheid bedacht had om wel de volwassen leeftijd te verlagen, maar niet het risico te lopen op bijstandsuitkering onder de 21ste..)
Punt 3 is een enorm probleem wat de overheid heeft gecreëerd.
Na de 16 jarige leeftijd is zelfs achter de eigen voordeur kijken door de ouders zelf niet meer mogelijk. Laat staan dat de overheid dat nog zou kunnen..
Het kind is de dupe, maar realiseert zich dat niet: als die elke hulpverlening weigert (en dan kan na je 16e..) mag hij niet meer worden geholpen.. Terwijl het wel zou kunnen..
Iedereen inclusief de ouders hebben het nakijken..
Maar hij kan wel (met terugwerkende kracht zelfs) na zijn 18e een Wajong uitkering krijgen..
Ik heb het hier overigens een deel van de 'Wajongers': die met psychische problemen.. Niet een klein gedeelte overigens.
Ik spreek als ervaringsdeskundige... drama's..
Reactie is geredigeerd
Belangrijk onderwerp!! Dik aanbevolen!!
Meerdere dimensies ook hier:
1. Wajong is de overloop geworden passend in het beleid om lagere cijfers te laten zien voor arbeidsongeschikheid.. Het viel minder op, maar dienen gewoon bij elkaar op geteld te worden. Die ene pot loopt dan ook helemaal uit de hand. De ene hand was te andere in onschuld...
2. "Jongere" is een verkeerde term in de wet: de uitkering kan doorlopen tot je er bij neervalt (zie ook 1).
3. je pleidooi voor meer achterdeur.
Een van de kernproblemen in onze maatschappij en zeker zwaar gerelateerd aan dit onderwerp (wat je niet aangeeft in je blog) is dat kinderen van boven de 16 zelfbeschikkingsrecht hebben. Als ze zelf niet willen, dan staat de hulpverlening (met psychische problemen bijvoorbeeld) te trappelen om te helpen, maar mag niets doen..
Dat gaat door, en bij 18 komt daar nog een probleem bij: het kind is zelfbevoegd (volwassen), maar de ouders blijven financieel verantwoordelijk.. (dit was een regeling die de overheid bedacht had om wel de volwassen leeftijd te verlagen, maar niet het risico te lopen op bijstandsuitkering onder de 21ste..)
Punt 3 is een enorm probleem wat de overheid heeft gecreëerd.
Na de 16 jarige leeftijd is zelfs achter de eigen voordeur kijken door de ouders zelf niet meer mogelijk. Laat staan dat de overheid dat nog zou kunnen..
Het kind is de dupe, maar realiseert zich dat niet: als die elke hulpverlening weigert (en dan kan na je 16e..) mag hij niet meer worden geholpen.. Terwijl het wel zou kunnen..
Iedereen inclusief de ouders hebben het nakijken..
Maar hij kan wel (met terugwerkende kracht zelfs) na zijn 18e een Wajong uitkering krijgen..
Ik heb het hier overigens een deel van de 'Wajongers': die met psychische problemen.. Niet een klein gedeelte overigens.
Ik spreek als ervaringsdeskundige... drama's..
Reactie is geredigeerd
Motek from
Space 08-02-2009 13:25
peter louter / 08-02-2009 10:54
Dan doet het me denken aan de sfeer die rond de bijstand kwam te liggen: niet bijstandsgerechtigden wisten heel snel te praten over misbruik, luiheid, fraude, laksheid en meer van die negativiteit maar hadden moeite met het feit te erkennen dat er ook andere zaken speelden zoals bureaucratie, leugens en afdekken van ambtenaren als er iets mis ging, drempels opwerpen om Maatwerk te geven en mensen voor L.. laten komen omdat er weer iemand op een cursusje was, ziek was of vrij was ( en zo zijn er nog meer zaken)
Het neveneffect van het uitdiepen van "misbruik" is minder moeilijk gebleken dan het aantonen van laksheid bij degenen die vlaggen op gebied van Wajong-hulp.
Respect is een goed woord wat zelden gebruikt wordt in de praktijk om om te gaan met wajongers ( waar een vorm van autisme meespeelt) Ik zie lellen van wetenschappelijke studies op psych gebied maar zelden de toepassing; de tranen springen je in de ogen soms van het begrip en het zicht op een oplossing.
Doelgroepen beleid is nu wel opvallend gefocust op geld en bezuinigen. En natuurlijk spreekt dan het negatieve beeld naar voren om bepaalde acties te vergroten en te onderbouwen.
Wat echter belangrijker is is dat dit soort uitdiepingen degenen dubbel raakt die dagelijks moeten strijden tegen de kortzichtigheid omdat het gros te lui is om de eigen hersensmurrie te gebruiken en dus maar Wajong misbruik opslaat en vandaaruit oordeelt.
Of is de bedoeling dat via die route alles wat "niet begrepen wordt" straks op te slaan in een soort overzichtelijk centrum?
De GGZ en Jeugd-zorg even erbij te betrekken; er is goud geld verdient ivm deze "hulpverlening" alleen qua specialisme "vergat" men voor het eigen gemak maar de stem van de ouder en de studies van de specialisten op dit gebied.
Volgens mijn bescheiden mening ontstond er toen ook een markt voor praatpalen :-(
En nóg zie ik die markt in de ambulante hulpverlening..het riekt wat mij betreft nog steeds naar het risico willen nemen dat Wajongers klaargestoomd worden om in 2 groepen op te splitsen: die van degenen die geregistreerd en wel onder curetele gesteld worden en degenen die in het Poortje terecht komen.
Het zou zo mooi kunnen zijn om Wajongers meer te begrijpen en vanuit dát begrip datgene te geven waardoor men leert bepaalde zwakke plekken op te vangen, waaronder het néé kunnen zeggen al een hele stap is.
Dat kost dan ook wat meer tijd maar dan héb je ook wat..
Dan doet het me denken aan de sfeer die rond de bijstand kwam te liggen: niet bijstandsgerechtigden wisten heel snel te praten over misbruik, luiheid, fraude, laksheid en meer van die negativiteit maar hadden moeite met het feit te erkennen dat er ook andere zaken speelden zoals bureaucratie, leugens en afdekken van ambtenaren als er iets mis ging, drempels opwerpen om Maatwerk te geven en mensen voor L.. laten komen omdat er weer iemand op een cursusje was, ziek was of vrij was ( en zo zijn er nog meer zaken)
Het neveneffect van het uitdiepen van "misbruik" is minder moeilijk gebleken dan het aantonen van laksheid bij degenen die vlaggen op gebied van Wajong-hulp.
Respect is een goed woord wat zelden gebruikt wordt in de praktijk om om te gaan met wajongers ( waar een vorm van autisme meespeelt) Ik zie lellen van wetenschappelijke studies op psych gebied maar zelden de toepassing; de tranen springen je in de ogen soms van het begrip en het zicht op een oplossing.
Doelgroepen beleid is nu wel opvallend gefocust op geld en bezuinigen. En natuurlijk spreekt dan het negatieve beeld naar voren om bepaalde acties te vergroten en te onderbouwen.
Wat echter belangrijker is is dat dit soort uitdiepingen degenen dubbel raakt die dagelijks moeten strijden tegen de kortzichtigheid omdat het gros te lui is om de eigen hersensmurrie te gebruiken en dus maar Wajong misbruik opslaat en vandaaruit oordeelt.
Of is de bedoeling dat via die route alles wat "niet begrepen wordt" straks op te slaan in een soort overzichtelijk centrum?
De GGZ en Jeugd-zorg even erbij te betrekken; er is goud geld verdient ivm deze "hulpverlening" alleen qua specialisme "vergat" men voor het eigen gemak maar de stem van de ouder en de studies van de specialisten op dit gebied.
Volgens mijn bescheiden mening ontstond er toen ook een markt voor praatpalen :-(
En nóg zie ik die markt in de ambulante hulpverlening..het riekt wat mij betreft nog steeds naar het risico willen nemen dat Wajongers klaargestoomd worden om in 2 groepen op te splitsen: die van degenen die geregistreerd en wel onder curetele gesteld worden en degenen die in het Poortje terecht komen.
Het zou zo mooi kunnen zijn om Wajongers meer te begrijpen en vanuit dát begrip datgene te geven waardoor men leert bepaalde zwakke plekken op te vangen, waaronder het néé kunnen zeggen al een hele stap is.
Dat kost dan ook wat meer tijd maar dan héb je ook wat..
katja
08-02-2009 13:42
Aad:
1. Wajong is de overloop geworden passend in het beleid om lagere cijfers te laten zien voor arbeidsongeschikheid. Bedoel je niet WW en Bijstand?
Voor die laatste uitkering wordt er ook steeds fermer medisch gekeurd, ervaar ik als vrijwilligsters dagelijks a/d telefoon. Nu is het, terecht, nog zo dat mijn zoon bv, vanwege te verwachten lage inkomsten straks in evt latere loondienst, zijn studiekosten + leningen niet of minimaal terug hoeft te betalen. ALS ie een baan vindt, wat vanwege zijn zeer matig productiviteit mss wel niet het geval zal zijn........
Overmaatwerk gesproken!
Reactie is geredigeerd
1. Wajong is de overloop geworden passend in het beleid om lagere cijfers te laten zien voor arbeidsongeschikheid. Bedoel je niet WW en Bijstand?
Voor die laatste uitkering wordt er ook steeds fermer medisch gekeurd, ervaar ik als vrijwilligsters dagelijks a/d telefoon. Nu is het, terecht, nog zo dat mijn zoon bv, vanwege te verwachten lage inkomsten straks in evt latere loondienst, zijn studiekosten + leningen niet of minimaal terug hoeft te betalen. ALS ie een baan vindt, wat vanwege zijn zeer matig productiviteit mss wel niet het geval zal zijn........
Overmaatwerk gesproken!
Reactie is geredigeerd
peter
louter 08-02-2009 16:35
@Rein Jihn, je maakt je lekker kwaad en dat is precies wat we
samen nodig hebben. Je verwijt richting VVD is veel te mager, ook
CDA en PvdA hebben het marktdenken sinds het Paarse kabinet
omarmd. Maar het oprukken van slappe toestanden is al eerder
begonnen.
@Katja, vanmorgen was een van mijn vrienden op bezoek. Een begaafde jongen, al heel vroeg ernstige psychische problemen gehad. Hij werk nu al 16 jaar als concierge. Toen we het vanmorgen over dit onderwerp hadden was zijn reactie dat je tevreden moest zijn met wat je hebt. Hij is het.
@Motek from Space, ik spreek niet over ieder waar een regeling een terechte oplossing voor vormt. Ik praat wel over profijtgedrag zonder enige inspanning en verantwoordelijkheidsgevoel.
Laten we het maar niet over de markt van welzijn en geluk hebben. Dat is de beroepsgroep die wel vaart als er zo veel mogelijk 'slachtoffers' zijn.
Dat iedereen meetelt is daar vaak niet terug te vinden. Je telt mee als je onder een bepaalde regel valt.
@Katja, het mag duidelijk zijn dat mijn blog beslist niet gaat over de groep die je aanduidt. Die krijgt veelal minder hulp dan nodig is.
@Aad, terechte kanttekeningen. Maar ze zijn ook een ondersteuning voor mijn pleidooi om al heel vroeg te beginnen. Dat lost niet alle problemen op. Ook daar zullen we mee moeten leren leven.
Met zulke zestienjarigen valt met hard beleid nog wel wat te doen, maar meestal is zoiets voor ouders niet weggelegd. Dan is de samenleving aan de beurt.
@Katja, vanmorgen was een van mijn vrienden op bezoek. Een begaafde jongen, al heel vroeg ernstige psychische problemen gehad. Hij werk nu al 16 jaar als concierge. Toen we het vanmorgen over dit onderwerp hadden was zijn reactie dat je tevreden moest zijn met wat je hebt. Hij is het.
@Motek from Space, ik spreek niet over ieder waar een regeling een terechte oplossing voor vormt. Ik praat wel over profijtgedrag zonder enige inspanning en verantwoordelijkheidsgevoel.
Laten we het maar niet over de markt van welzijn en geluk hebben. Dat is de beroepsgroep die wel vaart als er zo veel mogelijk 'slachtoffers' zijn.
Dat iedereen meetelt is daar vaak niet terug te vinden. Je telt mee als je onder een bepaalde regel valt.
@Katja, het mag duidelijk zijn dat mijn blog beslist niet gaat over de groep die je aanduidt. Die krijgt veelal minder hulp dan nodig is.
@Aad, terechte kanttekeningen. Maar ze zijn ook een ondersteuning voor mijn pleidooi om al heel vroeg te beginnen. Dat lost niet alle problemen op. Ook daar zullen we mee moeten leren leven.
Met zulke zestienjarigen valt met hard beleid nog wel wat te doen, maar meestal is zoiets voor ouders niet weggelegd. Dan is de samenleving aan de beurt.
Motek from
Space 08-02-2009 17:47
Misbruik Peter: dan zijn er nog heel wat blogs te gaan;
machtsmisbruik
kindermisbruik
witte boorden criminaliteit
financiele contructies bedenken
partijen die misbruik maken van goedgelovigheid
geestelijke manipulatie
kanonnuh! en allemaal in Nederland!
oja...drankmisbruik-de farmacie-en natuurlijk niet te vergeten het misbruik van de niet-nederlandse dubbele paspoorthouders :-)
maak zomaar even gebruik van de reactieruimte met bovenstaande tips :-)
machtsmisbruik
kindermisbruik
witte boorden criminaliteit
financiele contructies bedenken
partijen die misbruik maken van goedgelovigheid
geestelijke manipulatie
kanonnuh! en allemaal in Nederland!
oja...drankmisbruik-de farmacie-en natuurlijk niet te vergeten het misbruik van de niet-nederlandse dubbele paspoorthouders :-)
maak zomaar even gebruik van de reactieruimte met bovenstaande tips :-)
Aad Verbaast
08-02-2009 17:58
@Peter: eens. Aanpakken. Betekent ook dat een aantal
'verworvenheden' moeten worden teruggetrokken. Ik ben op dit
gebied daar voorstander van.
Reactie is geredigeerd
Reactie is geredigeerd
katja
08-02-2009 18:56
Je hebt gelijk, Peter, over "onze" groep, als wij daartoe
tenminste (zie later) zouden behoren, gaat dit stuk niet. Maar
ter illustratie van diegenen die door dergelijke praktijken
tekort worden gedaan toch nog even dit:
Een baan als concierge zou mijn zoon lichamelijk nooit vol kunnen houden. Tevreden zijn met wat je hebt als je constant tegen het vooroordeel aanloopt een aansteller te zijn? Gewoon gezonde Marokkanen worden nog minder gediscrimineerd dan hij en vormen bovendien nog eens een elkaar kennende groep!
Psychische problemen, opgelopen door mis/onderkende lichamelijk/energetische defecten, foute diagnoses en de strijd tegen sociale isolatie lijden tot heel andere situaties. Dubbele handicap dus, waarbij gelukkig, in mijn zoon's geval, de psychische van tijd tot tijd geheel verdwenen lijken te zijn door de sinds een jaar nu moeizaam verkregen studie-succesjes.
Mijn zoon (en anderen) behoort tot geen enkele groep, dus zijn paria's in eigen land. Zo houden wij als ervaringsdeskundigen wijselijk onze bek, kwaad door al het onrecht ons voordurend direct aangedaan, strijden in patientenvereniging in de marge en hebben inmiddels bv. behoorlijk veel schijt aan al die verre naasten gekregen.....
Het ging toch o.a. over de arbeidongeschiksheidsuitkering Wajong, of vergis ik mij?
Reactie is geredigeerd
Een baan als concierge zou mijn zoon lichamelijk nooit vol kunnen houden. Tevreden zijn met wat je hebt als je constant tegen het vooroordeel aanloopt een aansteller te zijn? Gewoon gezonde Marokkanen worden nog minder gediscrimineerd dan hij en vormen bovendien nog eens een elkaar kennende groep!
Psychische problemen, opgelopen door mis/onderkende lichamelijk/energetische defecten, foute diagnoses en de strijd tegen sociale isolatie lijden tot heel andere situaties. Dubbele handicap dus, waarbij gelukkig, in mijn zoon's geval, de psychische van tijd tot tijd geheel verdwenen lijken te zijn door de sinds een jaar nu moeizaam verkregen studie-succesjes.
Mijn zoon (en anderen) behoort tot geen enkele groep, dus zijn paria's in eigen land. Zo houden wij als ervaringsdeskundigen wijselijk onze bek, kwaad door al het onrecht ons voordurend direct aangedaan, strijden in patientenvereniging in de marge en hebben inmiddels bv. behoorlijk veel schijt aan al die verre naasten gekregen.....
Het ging toch o.a. over de arbeidongeschiksheidsuitkering Wajong, of vergis ik mij?
Reactie is geredigeerd
peter
louter 09-02-2009 10:58
Zoë, mooi zo.
@Motek from Space, ik heb me op die terreinen niet onbetuigd gelaten, zie onder andere dit blog
@Katja, naar mijn overtuiging is de samenleving er niet om om in ieder individueel gevaal alles te compenseren, maar vooral om kansen te geven. Mensen met ME hebben het niet gemakkelijk omdat er nauwelijks erkenning is voor hun ziekteproblemen en ze vaak ten onrechte voor simulanten worden gehouden.
@Theralief, daar heb je het volle recht toe :)
@Motek from Space, ik heb me op die terreinen niet onbetuigd gelaten, zie onder andere dit blog
@Katja, naar mijn overtuiging is de samenleving er niet om om in ieder individueel gevaal alles te compenseren, maar vooral om kansen te geven. Mensen met ME hebben het niet gemakkelijk omdat er nauwelijks erkenning is voor hun ziekteproblemen en ze vaak ten onrechte voor simulanten worden gehouden.
@Theralief, daar heb je het volle recht toe :)
katja
09-02-2009 11:31
Peter, dank voor je begrip, echter zeg maar rustig: geen
erkenning. Ik krijg telefoontjes uit het hele land, dus weet waar
ik over spreek. De samenleving sluit hun daardoor nl. uit van de
mogelijke kansen i.p.v. ze te geven.
Maar zoals ik in Zoe's blogje (zoveel rouwdagen) al illustreerde met die Amerikaanse Iraak-soldaat en valse diagnoses: het kan altijd nog erger.
Maar zoals ik in Zoe's blogje (zoveel rouwdagen) al illustreerde met die Amerikaanse Iraak-soldaat en valse diagnoses: het kan altijd nog erger.
Motek from
Space 09-02-2009 15:28
Peter 10:58
Tóp-stuk!
En herkenbaar ivm een vestigingsdirecteur van Accolade.
Gelukkig dat de Aedescodecommissie zich er mee bezig gaat houden: hoorzitting gepland op 23 maart 09
Wat betreft je andere blog (link) die "cursus" staat openbaar in je reactieruimte en werd een regelrechte slappe lach aanval ivm de tekst; precies zoals het dus ook gaat, hulde aan REIN :-)
Tóp-stuk!
En herkenbaar ivm een vestigingsdirecteur van Accolade.
Gelukkig dat de Aedescodecommissie zich er mee bezig gaat houden: hoorzitting gepland op 23 maart 09
Wat betreft je andere blog (link) die "cursus" staat openbaar in je reactieruimte en werd een regelrechte slappe lach aanval ivm de tekst; precies zoals het dus ook gaat, hulde aan REIN :-)
sprakeloos op het werk 09-02-2009 16:58
Voor het sluiten van mijn werkzaamheden allereerst compliment
voor de bondige manier van probleemdefiniëring. Daarvoor hulde en
een aanbeveling, vanavond ingelogd.
De conclusie stuit me wel tegen de borst. Als je de maatschappij nu eens als geheel bekijkt:
kettingzagende kleuters en peuters met hun terreur.
Tieners die het niet meer zien zitten in het woud van mogelijkheden, maar ook onmogelijkheden.
Twintigers die gericht zijn op trillseeking en alles moet kunnen.
Tobbende dertigers, die levenskeuzes moeten maken, maar ook jong moeten zijn
Verloren veertigers (lost generation)midden in de puberteit van hun kinderen en kijken of ze de plastisch chirurg kunnen betalen.
Vermoeide vijftigers die graag willen stoppen met werken maar mogelijk al langer doormoeten.
Levenslang verwende zestigers die vakantievierend hun flowerpower mentaliteit op harde wijze verdedigen terwijl golf en fietsweekenden eerder gewoon zijn en afgewisseld worden met minimaal drie vakanties per jaar.
Over de zeventig plus wil ik het nu niet hebben, zij hebben echt de maatschappij opgebouwd, weliswaar hun inkomen telkens zien stijgen, maar toch ere wie ere toekomst.
Een gechargeerd beeld, maar mijn conclusie is een door en door verwende maatschappij op veel fronten. Jou 'oplossing' is een deelprobleem oppakken onder het mom, Barbertje moet hangen, iemand moet de schuld krijgen en we kiezen ouders met kinderen (en niet ouders met kinderen die niet functioneren) Betutteling is voor de meesten niet nodig, harde aanpak voor een kleine (zij het toch nog omvangrijke groep) anderen wel.
Ik deel de strekking van het cultuurpessimisme dat in je stuk te lezen is, althans ik lees het erin, maar je oplossing........?
De conclusie stuit me wel tegen de borst. Als je de maatschappij nu eens als geheel bekijkt:
kettingzagende kleuters en peuters met hun terreur.
Tieners die het niet meer zien zitten in het woud van mogelijkheden, maar ook onmogelijkheden.
Twintigers die gericht zijn op trillseeking en alles moet kunnen.
Tobbende dertigers, die levenskeuzes moeten maken, maar ook jong moeten zijn
Verloren veertigers (lost generation)midden in de puberteit van hun kinderen en kijken of ze de plastisch chirurg kunnen betalen.
Vermoeide vijftigers die graag willen stoppen met werken maar mogelijk al langer doormoeten.
Levenslang verwende zestigers die vakantievierend hun flowerpower mentaliteit op harde wijze verdedigen terwijl golf en fietsweekenden eerder gewoon zijn en afgewisseld worden met minimaal drie vakanties per jaar.
Over de zeventig plus wil ik het nu niet hebben, zij hebben echt de maatschappij opgebouwd, weliswaar hun inkomen telkens zien stijgen, maar toch ere wie ere toekomst.
Een gechargeerd beeld, maar mijn conclusie is een door en door verwende maatschappij op veel fronten. Jou 'oplossing' is een deelprobleem oppakken onder het mom, Barbertje moet hangen, iemand moet de schuld krijgen en we kiezen ouders met kinderen (en niet ouders met kinderen die niet functioneren) Betutteling is voor de meesten niet nodig, harde aanpak voor een kleine (zij het toch nog omvangrijke groep) anderen wel.
Ik deel de strekking van het cultuurpessimisme dat in je stuk te lezen is, althans ik lees het erin, maar je oplossing........?
peter
louter 09-02-2009 18:26
@Katja, aanmoediging, veel problemen hebben lang moeten wachten
op hun oplossing.
@Motek from Space, fijn dat je tevreden was :)
@Sprakeloos op het werk, je beschrijft een op lust ingestelde samenleving die een geringe tolerantie heeft voor onlust. De bedoeling was om de focus te richten op ouders met kinderen die een vlekje dreigen te ontwikkelen.
Meer in zijn algemeenheid mag je er een pleidooi in zien om wat minder tegemoetkomend om te gaan met dingen die het leven minder gemakkelijk maken. In die zin is het een 'ziekte' van de samenleving, zoals ik in de laatste zinnen beschrijf.
@Motek from Space, fijn dat je tevreden was :)
@Sprakeloos op het werk, je beschrijft een op lust ingestelde samenleving die een geringe tolerantie heeft voor onlust. De bedoeling was om de focus te richten op ouders met kinderen die een vlekje dreigen te ontwikkelen.
Meer in zijn algemeenheid mag je er een pleidooi in zien om wat minder tegemoetkomend om te gaan met dingen die het leven minder gemakkelijk maken. In die zin is het een 'ziekte' van de samenleving, zoals ik in de laatste zinnen beschrijf.
katja
09-02-2009 22:08
Nou, nou, sprakeloos, niet alle 60-ers over een kam scheren! Ben
afgelopen jaar niet met vakantie geweest vanwege de financieen en
zal mijn behoorlijk karig prepensioentje, wegens omstandigheden
moeten aanvaarden, zeer ws. moeten gaan aanvullen met
particulieren. Tenzij ik natuurlijk zo'n vent met veel geld tref
zoals jij die schetst!
En Peter: een deel van de oplossing ligt al in het buitenland, maar daar willen ze hier niet aan wegens de verkeerde geldstromen: zo falsifiseren ze liever zgn wetenschappelijk psychaiatrische onderzoeken. Wellicht dat o.a. via verder kanker- en aids- onderzoek over een jaar of tien een doorbraak komt. Maar er is m.i. niks op tegen buitenlandse onderzoeken hier over te doen. Nederland is erg conservatief wat dit betreft, in Belgie zijn ze iets verder. Waar we dan ook op ons tandvlees naar toegaan.
Reactie is geredigeerd
En Peter: een deel van de oplossing ligt al in het buitenland, maar daar willen ze hier niet aan wegens de verkeerde geldstromen: zo falsifiseren ze liever zgn wetenschappelijk psychaiatrische onderzoeken. Wellicht dat o.a. via verder kanker- en aids- onderzoek over een jaar of tien een doorbraak komt. Maar er is m.i. niks op tegen buitenlandse onderzoeken hier over te doen. Nederland is erg conservatief wat dit betreft, in Belgie zijn ze iets verder. Waar we dan ook op ons tandvlees naar toegaan.
Reactie is geredigeerd
Qabouter
10-02-2009 08:36
Peter,
Ik volg je een heel eind in het pleidooi. Ik heb ook de indruk dat het voor veel ouders en jongeren tegenwoordig maar vanzelf en makkelijk moet. De ouders willen dat als ze tegen een kind van 1 zeggen dat ze stil moeten zijn, dat het kind dan meteen luistert en begrijpt en doet wat er gevraagd wordt. Ik weet uit ervaring dat een kind van 1 dat hysterisch huilt, om wat dan ook, niet gaat stoppen omdat je uitlegt dat het nergens voor nodig is. En al de kleine blij staat te springen bij de TV, omdat hij wel Winnie de Pooh wil kijken, is het heel makkelijk om het schattige mannetje zijn zin te geven. Maarja, we hebben nu eenmaal afgesproken maximaal twee keer per dag een kwartiertje. En dat betekent janken en zielig doen bij het woordje "Nee". Het zou dan weer makkelijk zijn om toch maar de TV aan te zetten om van het gezeur af te zijn. Maar daar los je niets mee op.
Ik zie veel ouders kiezen voor de makkelijke opties. Daarmee leer je het kind dat het heel makkelijk is je zin te krijgen. En als iets niet lukt helpt iemand meteen. De ouders hebben door ingekorte TV programma's over opvoeden en leuke soaps over perfecte gezinnetjes het idee gekregen dat het makkelijk is, opvoeden. Dat een kind rationeel is en meteen begrijpt dat als iets niet mag, of "gevaarlijk" wordt genoemd, dat het kind dat verstandig en wijs is. Ook denken ze dat een weekje "super-nanny" taferelen uithalen, alles ineens oplost, met een lastig kind.
Maar ondanks dat alles vind ik dit: "Gezinnen/ouders moeten onder een monitorbeleid vallen vanaf het moment dat het eerste kind zich aandient. " toch te ver gaan.
Want monitorbeleid? Wat houdt dat in? Dat een maatschappelijk werker met een MBO opleiding pedagogiek met de aangeleerde "manier waarop het moet" gaat kijken of je het allemaal wel goed doet. En meteen plakkertjes komt plakken op elke aangetroffen situatie. Ik moet er niet aan denken dat zo'n bemoeierig type met amper capaciteit tot zelf nadenken bij mij thuis komt kijken of alles wel ordnung & reinheit is.
Ik volg je een heel eind in het pleidooi. Ik heb ook de indruk dat het voor veel ouders en jongeren tegenwoordig maar vanzelf en makkelijk moet. De ouders willen dat als ze tegen een kind van 1 zeggen dat ze stil moeten zijn, dat het kind dan meteen luistert en begrijpt en doet wat er gevraagd wordt. Ik weet uit ervaring dat een kind van 1 dat hysterisch huilt, om wat dan ook, niet gaat stoppen omdat je uitlegt dat het nergens voor nodig is. En al de kleine blij staat te springen bij de TV, omdat hij wel Winnie de Pooh wil kijken, is het heel makkelijk om het schattige mannetje zijn zin te geven. Maarja, we hebben nu eenmaal afgesproken maximaal twee keer per dag een kwartiertje. En dat betekent janken en zielig doen bij het woordje "Nee". Het zou dan weer makkelijk zijn om toch maar de TV aan te zetten om van het gezeur af te zijn. Maar daar los je niets mee op.
Ik zie veel ouders kiezen voor de makkelijke opties. Daarmee leer je het kind dat het heel makkelijk is je zin te krijgen. En als iets niet lukt helpt iemand meteen. De ouders hebben door ingekorte TV programma's over opvoeden en leuke soaps over perfecte gezinnetjes het idee gekregen dat het makkelijk is, opvoeden. Dat een kind rationeel is en meteen begrijpt dat als iets niet mag, of "gevaarlijk" wordt genoemd, dat het kind dat verstandig en wijs is. Ook denken ze dat een weekje "super-nanny" taferelen uithalen, alles ineens oplost, met een lastig kind.
Maar ondanks dat alles vind ik dit: "Gezinnen/ouders moeten onder een monitorbeleid vallen vanaf het moment dat het eerste kind zich aandient. " toch te ver gaan.
Want monitorbeleid? Wat houdt dat in? Dat een maatschappelijk werker met een MBO opleiding pedagogiek met de aangeleerde "manier waarop het moet" gaat kijken of je het allemaal wel goed doet. En meteen plakkertjes komt plakken op elke aangetroffen situatie. Ik moet er niet aan denken dat zo'n bemoeierig type met amper capaciteit tot zelf nadenken bij mij thuis komt kijken of alles wel ordnung & reinheit is.
peter
louter 10-02-2009 09:16
@Katja, je reactie is wat vaag. Kun je het concreter maken.
@Q, mooi dat je met het woordje 'nee' begint. Dat is niet alleen wat ouders richting hun kinderen moeten doen, grenzen stellen, maar ook ten opzichte van zich zelf.
Het beeld dat je schets, een sp-dombo komt op inspectie, is niet wat mij voor ogen stond bij 'monitoring'. Ik zit meer te denken aan een aantal indicaties die door reguliere instellingen kunnen worden vastgelegd.
@Q, mooi dat je met het woordje 'nee' begint. Dat is niet alleen wat ouders richting hun kinderen moeten doen, grenzen stellen, maar ook ten opzichte van zich zelf.
Het beeld dat je schets, een sp-dombo komt op inspectie, is niet wat mij voor ogen stond bij 'monitoring'. Ik zit meer te denken aan een aantal indicaties die door reguliere instellingen kunnen worden vastgelegd.
Qabouter
10-02-2009 10:04
Peter,
Er zal altijd iemand moeten zijn die volgens een lijstje gaat beoordelen. Daarbij zit altijd de mening en interpretatie van die schakel in het oordeel. Waar je dat ook doet. Een muts die langskomt om te kijken, of een muts achter een bureau die meldingen gaat sorteren en door een programma haalt om "indicatoren" te gaan vissen. Het blijft een net waarbij de maaswijdte bepaalt hoeveel ongewenste bijvangst je hebt.
Er zal altijd iemand moeten zijn die volgens een lijstje gaat beoordelen. Daarbij zit altijd de mening en interpretatie van die schakel in het oordeel. Waar je dat ook doet. Een muts die langskomt om te kijken, of een muts achter een bureau die meldingen gaat sorteren en door een programma haalt om "indicatoren" te gaan vissen. Het blijft een net waarbij de maaswijdte bepaalt hoeveel ongewenste bijvangst je hebt.
Motek from
Space 10-02-2009 12:38
nog iets over "aangeleerde hulpeloosheid";
zolang geitenwollensokkenfiguren een kei zijn in praatpaalfuncties of ouders die hierdoor gaan overleggen met een kind komt onevenwichtigheid naar voren.
hulpeloosheid werd op allerlei vlakken gecreerd
in verband met de vergadercultuur en de hiërarchie..vergadercultuur is een cultuur om heel veel tekst te gebruiken om aan te tonen dat men wel-bespraakt is, hiërarchie zet vaak een vlaggetje op de top van een niets-ontziende die naar mijn mening rijp is voor de psychiatri ivm theoretische beschouwingen.
Aangeleerde hulpeloosheid geeft eigenlijk vrijbaan voor een dictator en volgens mij ook vrij baan voor het ontstaan van excessen die dan maar weer geordend moeten gaan worden en zo blijft de werkgelegenheid in stand voor geitenwollensokken figuren met een praatpaalfunctie.
Afgelopen week had ik een gesprek hierover met een gementeraadslid. Deze vertelde me dat deze conclusie behoorlijk "confronterend" was.
Nu men ik van mening dat er heel wat geestelijke wreedheden plaatsvinden op dit gebied waardoor er ook een groep werd gecreerd door het beleid van afgelopen jaren. Ten onrechte worden mensen vaak aan een lijntje gehouden die aangeven hulp nodig te hebben en worden anderen, waarbij het scoringgehalte telt, een kruiwagen aangeboden.
Het komt er op neer dat de "hulpeloze" een slachtoffer is geworden van betweters die voor verantwoording weglopen op dit gebied. Als ouders, hulpeloos, aankloppen bij bepaalde instanties ziet een instantie meer een kruisje binnenkomen dan een ontstaan exces waar meer mee gedaan kan worden dan vragen "hoe gaat het en hoe denk je daar zélf over".
De verandering in het omgaan met kinderen op dat gebied heeft sluipend plaatsgevonden door al deze "goede" voorbeelden.
Holy Mozes; herinner me opeens een studiebol die elk wissewasje met kinderen wilde bespreken in een familie-vergadering; mét kopje thee erbij..
zolang geitenwollensokkenfiguren een kei zijn in praatpaalfuncties of ouders die hierdoor gaan overleggen met een kind komt onevenwichtigheid naar voren.
hulpeloosheid werd op allerlei vlakken gecreerd
in verband met de vergadercultuur en de hiërarchie..vergadercultuur is een cultuur om heel veel tekst te gebruiken om aan te tonen dat men wel-bespraakt is, hiërarchie zet vaak een vlaggetje op de top van een niets-ontziende die naar mijn mening rijp is voor de psychiatri ivm theoretische beschouwingen.
Aangeleerde hulpeloosheid geeft eigenlijk vrijbaan voor een dictator en volgens mij ook vrij baan voor het ontstaan van excessen die dan maar weer geordend moeten gaan worden en zo blijft de werkgelegenheid in stand voor geitenwollensokken figuren met een praatpaalfunctie.
Afgelopen week had ik een gesprek hierover met een gementeraadslid. Deze vertelde me dat deze conclusie behoorlijk "confronterend" was.
Nu men ik van mening dat er heel wat geestelijke wreedheden plaatsvinden op dit gebied waardoor er ook een groep werd gecreerd door het beleid van afgelopen jaren. Ten onrechte worden mensen vaak aan een lijntje gehouden die aangeven hulp nodig te hebben en worden anderen, waarbij het scoringgehalte telt, een kruiwagen aangeboden.
Het komt er op neer dat de "hulpeloze" een slachtoffer is geworden van betweters die voor verantwoording weglopen op dit gebied. Als ouders, hulpeloos, aankloppen bij bepaalde instanties ziet een instantie meer een kruisje binnenkomen dan een ontstaan exces waar meer mee gedaan kan worden dan vragen "hoe gaat het en hoe denk je daar zélf over".
De verandering in het omgaan met kinderen op dat gebied heeft sluipend plaatsgevonden door al deze "goede" voorbeelden.
Holy Mozes; herinner me opeens een studiebol die elk wissewasje met kinderen wilde bespreken in een familie-vergadering; mét kopje thee erbij..
katja
10-02-2009 14:24
Ik wil mijn reactie graag concreter maken, nu je erom vraagt.
Wilde niet te veel off topic raken.
Daar gaat ie:
In Nijmegen, het Cognitieve Gedrags Therapie Centrum in het Radboud, worden cijfers gehanteerd van 70 % genezing van ME middels genoemde therapie. Een tussen de oren oplossing die sowieso al niet klopt vanwege de negatie van nauwkeuriger, in het buitenland wel aanwezige bio-medisch onderzoek.
De cijfers kloppen niet vanwege volgende redenen:
1)Veel ME-ers zijn te ziek (bedlegerig)om me te doen
2) verwikkeld in een arbeidsongeschiktheidprocedure mag men niet mee doen
3) uitvallers krijgen de schuld het aan zich zelf te wijten en niet gemotiveerd te zijn en werden tot voor kort niet verder gevolgd.
4) niet kunnende komen vanwege afstand (= nl ambulante dagbehandeling)
5) na en tijdens behandeling verergerden de klachten van nogal wat ME-ers.
Het verschil tussen bv. depressie en ME is nl dit: bij vermoeidheid door depressie ontbreekt de lust om iets te doen, maar is er potentieel wel de lichamelijke conditie, bij ME precies andersom, is de lust er, maar ontbreekt het aan lichamelijke energie.
(Verhelderende link is de site van Frank Twisk)
Sinds een paar maanden schijnt Prof. Blijenberg, psycholoog i.s.m. vd Meer, internist (Nijmegen dus) vanwege de tegenvallende resultaten de uitvallers op te roepen om na te gaan hoe en wat er is fout gegaan. Lijkt een nobel, patient gericht streven, maar een ooit gepubliceerd artikel over dit onderwerp in de Lancet heeft vragen doen rijzen en de geldstroom moet wel doorblijven gaan, niet? Het is de vraag hoeveel van deze uitvallers zich bij ondervraging nogeens willen laten mishandelen, want daar lijkt het in veel gevallen op.
Een debat op de Nederlandse tv bijv. tussen de psycho-sociale en bio-medische school lijkt niet haalbaar. In Belgie, Prof. Van Houdenhoven, waar de resultaten van dit soort praktijken ook al door de mand dreigen te vallen, vond 2 jaar geleden al wel een confrontatie plaats tussen een redelijk bekende Belg. Saffloer, vriend van Raymond van het Groeneveld, en genoemde prof.
Ik zelf en anderen hebben regelmatig Cees Grimbergen, Zembla, Nova, Vinger a/d Pols e.a. benaderd met een voorstel van zo'n debat, maar men brand zich niet aan koud water.
Kartel vorming in de gezondheidszorg dus.
Dankzij Professor Demeirleir in Brussel, lid van een internationale onderzoeksgroep, ondervindt mijn zoon lichte verbetering. Maar de medicijnen, met name een duur antiviraal middel + een super-probioticum, en onderzoeken zijn duur en slechts gedeeltelijk via de belasting terug te herwinnen. Vandaar dat tandvlees. Gehele genezing lijkt voorlopig niet in de directe toekomst te liggen.
Als ik het geld en de moed had ging ik half maart graag met een mede ex-ME-er van mijn eigen leeftijd naar het 9 e congres over deze ziekte in Reno, Nevada, Amerika.
Helaas liggen de 3 patienten verenigingen ook niet bepaald op een lijn en dit werkt zo ook nog eens contraproduktief.
Concreet genoeg?
Reactie is geredigeerd
Daar gaat ie:
In Nijmegen, het Cognitieve Gedrags Therapie Centrum in het Radboud, worden cijfers gehanteerd van 70 % genezing van ME middels genoemde therapie. Een tussen de oren oplossing die sowieso al niet klopt vanwege de negatie van nauwkeuriger, in het buitenland wel aanwezige bio-medisch onderzoek.
De cijfers kloppen niet vanwege volgende redenen:
1)Veel ME-ers zijn te ziek (bedlegerig)om me te doen
2) verwikkeld in een arbeidsongeschiktheidprocedure mag men niet mee doen
3) uitvallers krijgen de schuld het aan zich zelf te wijten en niet gemotiveerd te zijn en werden tot voor kort niet verder gevolgd.
4) niet kunnende komen vanwege afstand (= nl ambulante dagbehandeling)
5) na en tijdens behandeling verergerden de klachten van nogal wat ME-ers.
Het verschil tussen bv. depressie en ME is nl dit: bij vermoeidheid door depressie ontbreekt de lust om iets te doen, maar is er potentieel wel de lichamelijke conditie, bij ME precies andersom, is de lust er, maar ontbreekt het aan lichamelijke energie.
(Verhelderende link is de site van Frank Twisk)
Sinds een paar maanden schijnt Prof. Blijenberg, psycholoog i.s.m. vd Meer, internist (Nijmegen dus) vanwege de tegenvallende resultaten de uitvallers op te roepen om na te gaan hoe en wat er is fout gegaan. Lijkt een nobel, patient gericht streven, maar een ooit gepubliceerd artikel over dit onderwerp in de Lancet heeft vragen doen rijzen en de geldstroom moet wel doorblijven gaan, niet? Het is de vraag hoeveel van deze uitvallers zich bij ondervraging nogeens willen laten mishandelen, want daar lijkt het in veel gevallen op.
Een debat op de Nederlandse tv bijv. tussen de psycho-sociale en bio-medische school lijkt niet haalbaar. In Belgie, Prof. Van Houdenhoven, waar de resultaten van dit soort praktijken ook al door de mand dreigen te vallen, vond 2 jaar geleden al wel een confrontatie plaats tussen een redelijk bekende Belg. Saffloer, vriend van Raymond van het Groeneveld, en genoemde prof.
Ik zelf en anderen hebben regelmatig Cees Grimbergen, Zembla, Nova, Vinger a/d Pols e.a. benaderd met een voorstel van zo'n debat, maar men brand zich niet aan koud water.
Kartel vorming in de gezondheidszorg dus.
Dankzij Professor Demeirleir in Brussel, lid van een internationale onderzoeksgroep, ondervindt mijn zoon lichte verbetering. Maar de medicijnen, met name een duur antiviraal middel + een super-probioticum, en onderzoeken zijn duur en slechts gedeeltelijk via de belasting terug te herwinnen. Vandaar dat tandvlees. Gehele genezing lijkt voorlopig niet in de directe toekomst te liggen.
Als ik het geld en de moed had ging ik half maart graag met een mede ex-ME-er van mijn eigen leeftijd naar het 9 e congres over deze ziekte in Reno, Nevada, Amerika.
Helaas liggen de 3 patienten verenigingen ook niet bepaald op een lijn en dit werkt zo ook nog eens contraproduktief.
Concreet genoeg?
Reactie is geredigeerd
Qabouter
10-02-2009 14:52
Katja,
Het moeilijke aan ME is dat het een "verzamelziekte" is. Dat gebeurt in feite altijd met een symptoom-gebaseerde ziekte. Een serie symptomen, vaak zonder fysiek aantoonbare oorzaak, wordt gebombardeerd tot ziekte met een bepaalde naam, in dit geval ME. Alle gevallen die aan het ziektebeeld voldoen kwa symptomen en niets anders
(fysiek testbaars) blijken te zijn wordt ME genoemd.
Er is redelijk wat onderzoek naar één van de ME vormen, veroorzaakt door adrenaline-vergiftiging of adrenaline-loop. Dat is in feite wat je bij veel depressie vormen ook ziet. Een overtollige productie aan adrenaline, door angsten en stress, die niet in actie omgezet wordt. Daardoor loopt het niveau aan adrenaline op tot ziekmakend niveau, met de fysieke klachten van de depressie tot gevolg. Bij ME is niet bekend of de adrenaline-loop ook wordt veroorzaakt door stress en angst, of eerder door langdurige bedrust tijdens een ziekte, of eerder door een virus of bacterie die het systeem tijdelijk verstoort. De gevallen van ME die veroorzaakt worden door adrenaline-vergiftiging kunnen worden behandeld met therapie, om eventuele bronnen van stress en angst te beheersen en fysieke activiteit. Want bij fysieke activiteit wordt adrenaline gebruikt en uit het systeem weggewerkt.
Gevallen van ME die met adrenaline-vergiftiging niets te maken hebben, maar een andere oorzaak kennen, zijn niet op die manier te genezen. Dus een programma gericht op het behandelen van adrenaline-vergiftigings ME zal voor een deel van de patiënten niet werken, maar anderen kunnen na jarenlange vermoeidheid en pijn ineens volledig genezen.
Dit inzicht is echter, ook in medische wereld, nog maar amper doorgedrongen. Het is toch raar dat men nu nog steeds niet begrijpt dat symptoom-gebaseerde ziekten doorgaans een verzameling van verschillende ziekten zijn, die op een hoop geveegd zijn. Net als ADHD, vele oorzaken, sommigen zijn te genezen met een dieet, anderen hebben aan een dieet niets. Dat duidt alweer op verschillende oorzaken van de stoornis.
Dus voor een deel van de ME patiënten is een prima behandeling nodig, bestaand uit therapie en lichaamsbeweging. Voor de rest van de ME patiënten zou het best kunnen dat deze behandeling meer kwaad dan goed doet. Dat weet je niet. Maar doordat nu een aardig idee is ontstaan over de adrenaline-onbalans als oorzaak, kan je de adrenaline-vs-testosteron balans meten in het bloed en wellicht inzich krijgen in welke ME patiënten de therapie en lichaamsbeweging moeten krijgen, en welke patiënten vooralsnog als onbehandelbare vorm van ME moeten worden aangemerkt.
Het moeilijke aan ME is dat het een "verzamelziekte" is. Dat gebeurt in feite altijd met een symptoom-gebaseerde ziekte. Een serie symptomen, vaak zonder fysiek aantoonbare oorzaak, wordt gebombardeerd tot ziekte met een bepaalde naam, in dit geval ME. Alle gevallen die aan het ziektebeeld voldoen kwa symptomen en niets anders
(fysiek testbaars) blijken te zijn wordt ME genoemd.
Er is redelijk wat onderzoek naar één van de ME vormen, veroorzaakt door adrenaline-vergiftiging of adrenaline-loop. Dat is in feite wat je bij veel depressie vormen ook ziet. Een overtollige productie aan adrenaline, door angsten en stress, die niet in actie omgezet wordt. Daardoor loopt het niveau aan adrenaline op tot ziekmakend niveau, met de fysieke klachten van de depressie tot gevolg. Bij ME is niet bekend of de adrenaline-loop ook wordt veroorzaakt door stress en angst, of eerder door langdurige bedrust tijdens een ziekte, of eerder door een virus of bacterie die het systeem tijdelijk verstoort. De gevallen van ME die veroorzaakt worden door adrenaline-vergiftiging kunnen worden behandeld met therapie, om eventuele bronnen van stress en angst te beheersen en fysieke activiteit. Want bij fysieke activiteit wordt adrenaline gebruikt en uit het systeem weggewerkt.
Gevallen van ME die met adrenaline-vergiftiging niets te maken hebben, maar een andere oorzaak kennen, zijn niet op die manier te genezen. Dus een programma gericht op het behandelen van adrenaline-vergiftigings ME zal voor een deel van de patiënten niet werken, maar anderen kunnen na jarenlange vermoeidheid en pijn ineens volledig genezen.
Dit inzicht is echter, ook in medische wereld, nog maar amper doorgedrongen. Het is toch raar dat men nu nog steeds niet begrijpt dat symptoom-gebaseerde ziekten doorgaans een verzameling van verschillende ziekten zijn, die op een hoop geveegd zijn. Net als ADHD, vele oorzaken, sommigen zijn te genezen met een dieet, anderen hebben aan een dieet niets. Dat duidt alweer op verschillende oorzaken van de stoornis.
Dus voor een deel van de ME patiënten is een prima behandeling nodig, bestaand uit therapie en lichaamsbeweging. Voor de rest van de ME patiënten zou het best kunnen dat deze behandeling meer kwaad dan goed doet. Dat weet je niet. Maar doordat nu een aardig idee is ontstaan over de adrenaline-onbalans als oorzaak, kan je de adrenaline-vs-testosteron balans meten in het bloed en wellicht inzich krijgen in welke ME patiënten de therapie en lichaamsbeweging moeten krijgen, en welke patiënten vooralsnog als onbehandelbare vorm van ME moeten worden aangemerkt.
katja
10-02-2009 18:41
Ja, Quabouter, jouw betoog is mij ongeveer bekend, zij het op
weer een andere manier uitgelegd dan ik gewend ben, wat weer eens
verhelderend werkt.
Want de ins en outs van de ziekte heb ik jaren geleden natuurlijk hardgrondig bestudeerd en volg nu en dan nog wel e.e.a. Naar aanleiding daarvan hebben wij dan ook de stap naar Brussel genomen en krijgt hij Nexavir wat o.a. ook de eigenschap in zich heeft het immuun-systeem weer in de betere/goeie stand te zetten, wat aardig te merken is, trouwens. Daar doen ze o.a. ook een Natural Killer test (als bij kankerpatienten), een RNase-L test, elastase en PKR test en nog zo wat testen.
Vraag me niet wat dat precies allemaal inhoudt, want de finesses ben ik een beetje vergeten. Wel is duidelijk dat de nano-technologie en kennnis van mitochondriale problematiek sleutels bevatten. Jammer dat deze tak van sport nog zo in de kinderschoenen staat.Triester is dat artsen niet willen toegeven dat zelfs zij een heleboel misschien wel niet begrijpen, dat het te moeilijk voor ze is.......
Misschien dat Nijmegen inderdaad zo'n adrenaline-vs-testosteron balans zou moeten gaan meten om tot nauwkeuriger selecties te komen. God zij dank is mijn zoon er niet geweest. Hij was er zelf al achter, na zorgvuldig zachte voetbaaltraininkjes en later fysiotherapie die, om onbegrijpelijke redenen, niet opschoot.
De veel voorkomende gemeenschappelijke factor van de niet zo direct te genezen ME is meestal Pfeiffer of een andere flinke infectieziekte (of verkeerde bloedtranfusie...) In Australie zijn onderzoeken gedaan die als resultaat hadden dat een klein percentage nooit helemaal herstelde van Pfeiffer. En in Japan heeft men heel speciale bloedproeven gedaan onder bepaalde omstandigheden die bepaalde afwijkingen geven.
Ik las een boek over de endocrinologische achtergrond van veel ziekten van Professor Van Houdenhove, psychiater in Belgie, en kon een heel eind met hem mee gaan. Maar de oplossingen waren van een schrikbarend hoog Yomanda-gehalte dat het bij mij stokte. Maar eind 2006 heeft hij het UMC in Nijmegen op de vingers getikt dat genoemde therapie geen genezing mag beloven omdat niet iedereen erbij gebaat is, in tegendeel, verergering kan optreden bij te gemotiveerde clienten.
Mag ik vragen vanuit welke hoek jij jouw kennis over dit onderwerp haalt? Je lijkt me vrij technisch geschoold?
Reactie is geredigeerd
Want de ins en outs van de ziekte heb ik jaren geleden natuurlijk hardgrondig bestudeerd en volg nu en dan nog wel e.e.a. Naar aanleiding daarvan hebben wij dan ook de stap naar Brussel genomen en krijgt hij Nexavir wat o.a. ook de eigenschap in zich heeft het immuun-systeem weer in de betere/goeie stand te zetten, wat aardig te merken is, trouwens. Daar doen ze o.a. ook een Natural Killer test (als bij kankerpatienten), een RNase-L test, elastase en PKR test en nog zo wat testen.
Vraag me niet wat dat precies allemaal inhoudt, want de finesses ben ik een beetje vergeten. Wel is duidelijk dat de nano-technologie en kennnis van mitochondriale problematiek sleutels bevatten. Jammer dat deze tak van sport nog zo in de kinderschoenen staat.Triester is dat artsen niet willen toegeven dat zelfs zij een heleboel misschien wel niet begrijpen, dat het te moeilijk voor ze is.......
Misschien dat Nijmegen inderdaad zo'n adrenaline-vs-testosteron balans zou moeten gaan meten om tot nauwkeuriger selecties te komen. God zij dank is mijn zoon er niet geweest. Hij was er zelf al achter, na zorgvuldig zachte voetbaaltraininkjes en later fysiotherapie die, om onbegrijpelijke redenen, niet opschoot.
De veel voorkomende gemeenschappelijke factor van de niet zo direct te genezen ME is meestal Pfeiffer of een andere flinke infectieziekte (of verkeerde bloedtranfusie...) In Australie zijn onderzoeken gedaan die als resultaat hadden dat een klein percentage nooit helemaal herstelde van Pfeiffer. En in Japan heeft men heel speciale bloedproeven gedaan onder bepaalde omstandigheden die bepaalde afwijkingen geven.
Ik las een boek over de endocrinologische achtergrond van veel ziekten van Professor Van Houdenhove, psychiater in Belgie, en kon een heel eind met hem mee gaan. Maar de oplossingen waren van een schrikbarend hoog Yomanda-gehalte dat het bij mij stokte. Maar eind 2006 heeft hij het UMC in Nijmegen op de vingers getikt dat genoemde therapie geen genezing mag beloven omdat niet iedereen erbij gebaat is, in tegendeel, verergering kan optreden bij te gemotiveerde clienten.
Mag ik vragen vanuit welke hoek jij jouw kennis over dit onderwerp haalt? Je lijkt me vrij technisch geschoold?
Reactie is geredigeerd
Qabouter
11-02-2009 09:12
Katja,
Mijn eerste aanknopingspunt hierin had ik in het boek "Verschil mag er zijn" van Martine Delfos. Verder heb ik gebruik gemaakt van de toegang die ik op de universiteit heb tot alle wetenschappelijke literatuur op dit gebied.
Mijn eerste aanknopingspunt hierin had ik in het boek "Verschil mag er zijn" van Martine Delfos. Verder heb ik gebruik gemaakt van de toegang die ik op de universiteit heb tot alle wetenschappelijke literatuur op dit gebied.
peter louter
11-02-2009 10:03
@Q, je bent overduidelijk anti-muts :)
Daar is, zeker gezien mijn jarenlange ervaring in het omgaan met 'mutsen', veel voor te zeggen (de goede niet te na gesproken).
De enige werkzame oplossing is om gezinstrainers goed te betalen, dan mag je er hoge eisen aan stellen.
@Katja, het komt ongeveer overeen met wat ik weet over ME en het maakt weer eens extra duidelijk hoe gemakkelijk een ME'r het kind van de rekening wordt.
Als eens gedacht aan een vitamine D-kuur?
Als het probleem op het terrein van de imuniteit ligt, moet dat werken.
Daar is, zeker gezien mijn jarenlange ervaring in het omgaan met 'mutsen', veel voor te zeggen (de goede niet te na gesproken).
De enige werkzame oplossing is om gezinstrainers goed te betalen, dan mag je er hoge eisen aan stellen.
@Katja, het komt ongeveer overeen met wat ik weet over ME en het maakt weer eens extra duidelijk hoe gemakkelijk een ME'r het kind van de rekening wordt.
Als eens gedacht aan een vitamine D-kuur?
Als het probleem op het terrein van de imuniteit ligt, moet dat werken.
Qabouter
11-02-2009 11:24
Peter,
Wat betreft de ME-kuur met vitamine D, daar zou ik mee oppassen. Als de ME niet veroorzaakt wordt door een te laag actief immuun systeem, maar juist door een overactief systeem (autoimmuun) dan zou versterken van het immuun systeem door vitamine D juist averechts werken.
Dus eerst goede diagnostiek, dan pas therapie en medicatie kiezen.
Wat betreft de mutsen. Je kan zo'n gezinstrainer natuurlijk hoog opleiden en goed betalen. Maar ten eerste heb ik de ervaring dat een HBO of WO opleiding geen garantie is voor weldenkendheid en flexibel interpretatievermogen. Er lopen zat mensen rond met idiote waanideeën, vooral als het om opvoeding en "hoe het zou moeten gaan in de wereld/maatschappij" rond die een geweldige opleiding hebben. Daarnaast bestaat de vraag, waar gaan we die respectabele salarissen wel van betalen?
Wat betreft de ME-kuur met vitamine D, daar zou ik mee oppassen. Als de ME niet veroorzaakt wordt door een te laag actief immuun systeem, maar juist door een overactief systeem (autoimmuun) dan zou versterken van het immuun systeem door vitamine D juist averechts werken.
Dus eerst goede diagnostiek, dan pas therapie en medicatie kiezen.
Wat betreft de mutsen. Je kan zo'n gezinstrainer natuurlijk hoog opleiden en goed betalen. Maar ten eerste heb ik de ervaring dat een HBO of WO opleiding geen garantie is voor weldenkendheid en flexibel interpretatievermogen. Er lopen zat mensen rond met idiote waanideeën, vooral als het om opvoeding en "hoe het zou moeten gaan in de wereld/maatschappij" rond die een geweldige opleiding hebben. Daarnaast bestaat de vraag, waar gaan we die respectabele salarissen wel van betalen?
katja
11-02-2009 13:46
Peter, in Brussel is ie in goed handen en landelijk contact over
en weer bevestigen mij in het feit niet zomaar allerlei dingen te
proberen. De genezings/verbeterings-suggesties in de loop der
jaren waren talrijk, veel is overwogen. Het houdt een keer
op.
En, inderdaad, het immuun systeem is in de war en funcioneert of overmatig/overbodig dan weer helemaal niet.
Bij het ontbreken van een goede diagnostiek, slaat men in veel gevallen (Nijmeegse methode) ook nog eens de behandeling gemakshalve over, om gelijk te revalideren! Typische, krakkemikkige gang van zaken.
Ooit zal er niet meer gelachen worden over bepaalde testen dan wel theorieen en therapieen. Semmelweiss, je weet wel, die van de kraamvrouwenkoorts, werd ook niet geloofd in zijn zienswijze. Maar veel later kreeg ie wel gelijk toen Pasteur de bacterie ontdekte en werd in ere hersteld. (Waar ie niks aan had, want hij was 15 jaar tevoren al gestorven).
En, inderdaad, het immuun systeem is in de war en funcioneert of overmatig/overbodig dan weer helemaal niet.
Bij het ontbreken van een goede diagnostiek, slaat men in veel gevallen (Nijmeegse methode) ook nog eens de behandeling gemakshalve over, om gelijk te revalideren! Typische, krakkemikkige gang van zaken.
Ooit zal er niet meer gelachen worden over bepaalde testen dan wel theorieen en therapieen. Semmelweiss, je weet wel, die van de kraamvrouwenkoorts, werd ook niet geloofd in zijn zienswijze. Maar veel later kreeg ie wel gelijk toen Pasteur de bacterie ontdekte en werd in ere hersteld. (Waar ie niks aan had, want hij was 15 jaar tevoren al gestorven).
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).
Peter Louter
Woonplaats: Edam-VolendamBouwjaar: 1941 Ik ben een seizoenblogger. In de zomer niet echt aktief, want dan zitten we meestal op ons landje in Polen met weinig meer gezelschap dan van de natuur en van boeken. Vanaf eind september tot eind april (zo ongeveer dan) blog ik. Op 27 december 2009 ben ik gestopt als actief blogger.
Hobbies: Fotografie, Filosofie, Astrologie, Polen, lezen en schrijven
Man
Favorieten van Peter Louter
Hoe overleef je de financiële crisis en recessie
1. Koop je
boeken tweedehands en verkoop je boeken via een eigen boekwinkeltje op internet 2.
Verlaag je vaste lasten via de Vastelastenbond
3. Rijker leven met een
beperkt budget 4. Groen en
zuinig tegelijk
Profiel van Harde Woorden
Als
vrijwilliger was (en ben) ik kind aan huis bij tientallen
vluchtelingenfamilies en bij enkele Marokkaanse gezinnen.
Immigranten noem ik ze liever, 'allochtonen' is zo'n vervelend
woord dat naar afkomst verwijst en niet naar toekomst. De meesten
zijn gewoon aardige mensen. Sommige reken ik tot mijn vrienden.Ik
heb veel van ze geleerd en zij van mij. Ik maak me echter zorgen om
hun toekomst. Vandaar dat ik voor harde woorden kies. Ze
zijn niet alleen voor hen bestemd, maar ook voor ons die hier al
generaties wonen en ons eigenaar van dit land voelen. De Islam is
domweg een irritante godsdienst. Dat mag best gezegd worden. De
Koran is niet mijn grootste bron van zorg. Die wordt gevormd door
de gebrekkig ontwikkelde individualiteit van immigranten. Het zijn
veel meer groepsmensen dan wij. Hun vrijheid wordt veel meer beknot
door sociale controle dan door de religie. Bij de meesten is dat
niet meer dan een sausje. Hun groepscultuur verhindert de
integratie méér dan wat ook. Zonder onze hulp komen ze daar nooit
uit. Daarom zijn harde woorden ook nodig om te voorkomen dat
we ons zelf blijven verschuilen achter harde woorden jegens hen.
Het blog is een weerslag van mijn eigen denken en soms verwarring.
Ik zal mezelf absoluut vaak tegenspreken, maar ik denk na! Wellicht
zal ik nooit veel méér puzzellstukjes bij elkaar krijgen dan ik nu
al heb. Maar om de puzzel af te maken, heb ik nog wel wat stukjes
nodig. Drie belangrijke puzzelstukjes heb ik tot nu toe. De
emancipatie van het individu leidt tot minder
groepsafhankelijkheid en rechtstreeks tot integratie. Het tweede
puzzelstukje is Vitamine D3. Van grote
invloed op het welbevinden en wel-functioneren van het individu. Er
zijn alleen nog te weinig mensen die dat weten en begrijpen. Mensen
met een donkere huid hebben op onze breedte meestal een ernstig
tekort aan vitamine D, hetgeen tot een scala van ziektes kan
leiden, ook psychische. Het derde inzicht is dat een dicussie over
de islam zelf, weinig vruchtbaar is. De Islam die we zien is
overwegend ge-islamiseerde cultuur. Cultuur moet daarom in
de primaire aandacht komen en worden ontdaan van zijn onterechte
religieuze rechtvaardiging. In dit verband dient het oog vooral
gericht te zijn op de hervorming van de ongelijke bezits-,
inkomens- en machtsverdeling in de nog overwegend als
feodaal/patriarchaal te kenschetsen sociaal-economische
verhoudingen in islamitische landen. Hieraan ontleen ik de leuze:
red moslims van de orthodoxe islam Ten behoeve van de
Nederlandse situatie pleit ik voor culturele interventie.
Bestanddelen van de immigrantencultuur kunnen leiden tot
beperkingen in de deelname aan de samenleving. Het in de gezinnen
aanhouden van de taal van het thuisland is daar een voorbeeld van.
Kinderen die te laat kennismaken met de Nederlandse taal zullen dat
meestal nooit meer in kunnen halen.
Wie komt er in mijn hokje?
Discussieregels bij mijn blog
Bloggen is
een prachtig middel om meningen en zienswijzen onder de aandacht te
brengen. Reacties op een blog kunnen tot zinvolle discussies leiden
die voor alle betrokkenen waardevol is. Discussies zijn gebaat bij
vrijheid van meningsuiting. Ik zie daar in principe geen
andere beperkingen voor dan waarin de wetgeving voorziet.
Discussies op blogs en forums kunnen echter gemakkelijk ontsporen,
niet zelden door Oneerlijke
discussiemethoden. De man spelen in plaats van de bal of iemand
in een extreme hoek dringen, zijn daar bekende voorbeelden van.
Oneerlijke discussiemethoden worden nogal eens gebruikt door
bloggers die anderen vanwege hun mening willen intimideren en
belachelijk maken. Dat leidt tot onvrijheid. Niet alleen voor de
belaagde blogger, ook voor anderen die een vergelijkbare mening
hebben. Intimidatie als reactie op onwelgevallige meningen beperkt
de vrijheid van meningsuiting en leidt tot politieke
'correctheid'. Onder mijn blogs probeer ik dat te voorkomen
door, als dat nodig is, reageerders die zich bedienen van
oneerlijke discussiemethoden aan regels te binden. Zo nodig
verwijder ik dat soort reacties. Onderstaand de uitgangspunten die
ik gebruik. Toelichting op
onderstaande uitgangspunten 1. Meningsverschillen zijn
nodig. 2.Wellevendheid als vertrek- en eindpunt 3.
Val niet de boodschapper, maar de boodschap aan. 4. De
basishouding: Nee, tenzij... 5. Gelijke Wapens. 6.
Hoor, wederhoor en zwijgen. 7. Wie stelt, moet bewijzen.
8. Zoek het hart van de discussie. 9. Niet drammen.
10. Ieder is zelf verantwoordelijk.
Laatste reacties
Een verbijsterende ontmoeting met Kokopelli.
Khana Est: Dag Kokopelli !
Vooraf dit; m'n toon is bozig niet omdat …
We liegen allemaal, maar waarom?
oproerkraaier: Ik Lieg Nóóit , Máár Ik Wordt Zelden Geloofd ! …
Het Uruzganbeleid van de PvdA, een niet welgezinde reconstructie
oproerkraaier: Nou @rikus 30-04-2010 18:42 , Ik Zou Maar Beter …
Het verbod op het huwelijk van neef en nicht komt er waarschijnlijk
niet, of om de verkeerde reden.
Marilia: Men denkt vaak dat tot 1970 het neef- en nichthuwelijk …
Sandd liegt niet, Sandd bedriegt
Tom: Dus er is nog geen bezorger die direct een contract …
Archief / RSS
Bekijk het hele archief van Peter Louter, of klik op een van de jaren hieronder om een deel van het archief te ontsluiten.
2010
2009
2008
2007
2006
Zoek in het archief
Abonnementen
| Alle blogs |
|
 |
 |
| Deze gebruiker |
|
|
|
Het is ongetwijfeld zo, dat er ouders zijn die hun kinderen verwaarlozen, omdat ze zelf nauwelijks geestelijk volwassen zijn. Ik leg de schuld daarvoor deels aan de doorgedraaide "maakbare samenleving" van de jaren '70 en begin jaren '80, dat daarna vrolijk werd overgenomen door het doorgedraaide individualisme van de late jaren '80 en '90.
Er is daardoor een maatschappij ontstaan van stampvoetende en kettingzagende kleuters, die op hun beurt kleuters baarden (ik chargeer hier een beetje met opzet)
Alles moet nu, dat is zo'n beetje de insteek van onze maatschappij geworden. De wereld van Peter Stuyvesant als het hoogste ideaal.
Daar staat tegenover een terugtredende overheid die alles heeft overgelaten aan "de markt" met haar managerskaste, die paradoxaal alles wil reguleren in bestuursmodellen. Hoezo maakbare samenleving?
Het resultaat laat zich raden.
Reactie is geredigeerd