Een Indiase restaurateur spreekt de mensen op straat aan bij hem te komen eten. Een paar panden verderop schalt voorzichtig een Arabische oproep tot gebed uit de muur van een moskee. Jongetjes in hun witte gewaden vliegen langszij en banen zich een weg naar binnen. In dit stukje Londen ontmoeten de culturen elkaar op engelse wijze. Beleefd en tolerant. Boekhandeltjes, penguin-pockets op bekers en tasjes. Vintage kledingwinkeltjes. Tjits, "my wife", koopt een rood hoedje. Een pet eigenlijk met flaporen. Kleine supermarkets, een school, heel veel studenten. Aan het einde van de straat op nummer 196 zit een gallerietje, ik loop erheen, naar mijn eigen expositie. Ik film terwijl ik loop. Snelle shots. Korte glimpen van het leven in een Londense straat. Nu een beetje mijn straat. Halverwege zijn werkmannen bezig met een zware klus in een bouwput. Het schemert inmiddels. De hoofdwerkman schuwt de camera met een handgebaar. Ik leg het graag vast. Ik film Tjits, ze loopt een anderhalve meter voor me. In haar kielzog naar de guillotine. Want zo voelt het ook een beetje. Ik film Tony Taglianetti, de owner of the gallery. Een dertiger, met een mooie lieve lach. Ik ben niet de enige die filmt want een lokale zender is ook op de ‘Art in mind' expositie afgekomen, waarin zeven kunstenaars hun werk presenteren. Ben ik nu een kunstenaar vraag ik mezelf weer eens af? En wat is dat dan? Wat is kunst eigenlijk? En wat niet? Ik breek me er al jaren het hoofd over. Niet dat het belangrijk is maar toch. "Dus jij bent een kunstenaar zei mijn nichtje Annemieke uit Friesland. "Och dat weet ik niet zo goed, reageerde ik, opnieuw hevig twijfelend. Er klonk bijna teleurstelling in haar tekst door (we msn-den) ik was de enige kunstenaar die ze ‘in het echt' kende. Dan blijk ik toch even zeer bereidwillig, om mezelf voor die kunstenaar uit te geven. Nu ligt dat net even anders. Het zijn tekeningetjes. Stomme poppetjes en lijntjes. Een hele hoop pixels. Louter kleuren uit het kleurenschema van een computer. Preview-night. We drinken bier en wijn. We praten. Ik praat in mijn beste engels. Korte zinnetjes gaat best aardig. Ik ontmoet Lizzy, de fotografe. Ze is ‘obvious' heel Engels maar woont hemelsbreed gezien verder van Londen verwijderd, dan ik. Ik ontmoet Marcus, die zich voor het eerst in een ‘nette outfit' gehesen heeft. Ik zie hun kunst. Nu ik de makers ken, kijk ik beter, dan dat ik eerder keek naar hun werk. "Ah, now i get it." Een paar keer word ik zelf gevraagd om uitleg te geven bij een bepaalde tekening. Ik kom niet verder dan te beschrijven wat ik zie en zelf ooit getekend heb. "Well, this is a man that had hanged himself in his own flowers-shop. What should I say else?" Het is wat je ziet. Al is het geen letterlijke weergave van de werkelijkheid. Meer wat ik dacht te zien. Zoals ik het wilde zien misschien. Ik doe weinig research. Ik creëer liever een variant op de werkelijkheid. Net als in de film of in het theater. Na een poosje, vind ik het genoeg, wil ik weg, Tjits ook. "You'll have to go...your so busy..." vult Tony in. Ik knik een beetje verlegen. "Tomorrow I will visit your wife's gallery beloof ik. See you there." Dat laatste, liet ons reisschema helaas niet meer toe, wist ik toen op dat moment eigenlijk ook al.
Behalve Henk van de Flowershop, hangen nog zeven andere werken en een bijna honderdtal andere tekeningen in een digitale fotolijst tot 2 maart in the Brick Lane Gallery (in het souterrain) . Komt dat zien!

Volgend artikel in dit blog