Het is kwart voor zes als ik aankom bij het kleine kantoortje dat eigenlijk een en al raam is. Buiten bijna donker, binnen helder verlicht. Oslobođenje, Bevrijding, staat er in enorme letters op de ruiten, vetter dan het benauwde hokje verdient. Maar het is dan ook een hele grote krant.

De deur lijkt op slot, totdat ik hem goed aanpak. Hij draait naar binnen, niet naar buiten dus. Binnen scharrelt een dame achter de balie. Geen man dit keer, en slechts één stuks mens. Een pinnig mens. Kort haar, pezig, achter in de vijftig, bril niet zozeer vóór de ogen als wel óp de neus, en de efficiënte, staccato bedrijvigheid van overschatte belangrijkheid. De dame, die bij nader aanzien tot baliebitch verwordt, kijkt amper op als ik groet.

"Goedendag", zeg ik. "Goedenavond" groet ze terug. De eerste veeg uit haar pan. Ik ben ondertussen de balie in een stap genaderd en leg het reepje met mijn tekst daarop. Dat ik een advertentie wil plaatsen meld ik. Een kleintje voeg ik er kleintjes aan toe, maar ze is al aan het lezen en hoort het niet, of doet alsof.

"Acht Mark." zegt ze.

Dat klopt niet, de vorige twee keren betaalde ik minder. Dus dat zeg ik ook. Verhef mijn stem een ietsje, blaas mijn gestalte een tikje op, buig een stukje naar achter, en dan getimed naar voren. Vuur met vuur.

"Oh, u wilt geen dik kader? U wilt gewóón? "

"Nee ik wil geen kader, daar heb ik helemaal niet om gevraagd. En ja, ik wil gewoon." Lichte ergernis begint zich in mij te verspreiden, als een gloed. Ik hoop dat het blozen uitblijft dit keer. Ze werpt opnieuw een blik op mijn vodje en de twee munten in mijn hand zijn inmiddels warm geworden.

"Goed."zegt ze, "Dat is dan drie Mark."

Snotverdorie, moet ik nou weer gaan brommen. Opnieuw blaas ik mijn protest op, tot iets grotere proporties dit keer.

"Neem me niet kwalijk, maar de vorige twee keren betaalde ik voor deze tekst twee mark." Nu kijkt ze voor de eerste keer echt op. Openlijk en laconiek betwijfelt ze mijn woorden, tot drie keer toe. Dan was het vast minder tekst. "Nee!" herhaal ik even vaak, " Het was precies dezelfde tekst!" Ze gooit het over een andere boeg, dit wedstrijdje moet toch te winnen zijn. Wie er dan achter de balie stond. Om de ongerijmdheid van de vraag duidelijk in mijn gedrag te laten doorgalmen maak ik een vertoning van mijn niet-weten.

"Nou ja," zeg ik "Een mán, maar hoe moet ik nou weten wie!? Ik weet alleen een ding zeker en dat is dat ik tot twee keer toe twee mark betaalde. Voor déze tekst!" En ik wijs met dikke vingers nog eens extra nadrukkelijk naar mijn vodje.

Haar voorlaatste troef. Ze begint te tellen, half hardop. Woorden. "Tweeëndertig" concludeert ze. "En dat betekent drie mark, want het is een mark per tien woorden. Dus," besluit ze, "die meneer was van u gecharmeerd, dat is de enige mogelijkheid." Ze kijkt me niet aan, maar tuurt gewichtig naar een beeldscherm.
"Dat zal dan wel," beaam ik. Jaloers kreng. Onmiddellijk daarna speelt ze haar laatste kaart dan ten lange leste uit, alsof ze me hoorde denken. "Maar van mij heeft u geen sjans!"
"Dat was me al duidelijk" zeg ik koud. En ik betaal, met een briefje van honderd. Daar heeft ze dan eindelijk niet van terug.

Buiten is het helemaal donker nu.

Volgend artikel in dit blog