Diergaarde Blijloper
"De finish is nooit het einde van het lopen"

Tja, Zestig op Texel. Waar begin ik met mijn verhaal? Een klaagzang
over de hitte? Het vermaak in de StayOkay? Het boeiende gesprek met
Henk Bronswijk?
Nee, ik begin met de tragische dood van André vd Vliert. André stierf afgelopen weekend, in de nacht van zaterdag op zondag. Zomaar, onverwacht, in zijn slaap. Terugbladerd in mijn loopdagboek zie ik dat het 13 januari 2008 was dat ik met hem, met WB, met Guus en Arjan een lange duurloop deed. Zesendertig kilometer, door de weilanden en het bos bij Werkhoven, het dorpje waar André woonde. We zouden met de auto naar het bos gaan, vijf kilometer verderop. Om daar een gezamelijke duurloop te doen, voordat we naar een ultraloopbijeenkomst zouden gaan. Dat stukje met de auto, kunnen we dat niet gewoon lopen?, werd er gesuggereerd. André leidde ons over zijn favoriete looppaden.
Ik was aardig uit het lood geslagen toen Martien Baars mij het nieuws vertelde. Kippenvel. Sprakeloos. Even later zag ik Guus, hij was op Texel voor de 120. Zelfde gevoel, zelfde machteloosheid. Meer schrijf ik niet hierover, WB schreef het mooi op Ultraned en Ultraplatform.
Dan de wedstrijd zelf. Na een wat chaotische week, druk op het werk, druk met de cursus had ik erg lekker uitgerust op het terras van de StayOkay, de jeugdherberg van Texel en het epicentrum van de Zestig. De startplek bij de NIOZ haven was koud en winderig. Ik ging pas op het laatste moment op mijn plekje in het startvak staan. Uit de wind tussen de 349 andere lopers. De minuut stilte voor André was erg indrukwekkend. Stiller zal het nooit zijn. Het startschot viel en al snel waren Marc Papa, Jan vd Marel, Veron Lust, Gino Cassier en Thomas Miedema voor op de rest. Tot mijn verbazing liep ik zesde, zevende. Ik wilde mij direct laten terugzakken maar veel zin had het niet. Het groepje achter mij viel uit elkaar. Rustig liep ik mijn eigen tempo, 12 per uur. Als ik nu terugkijk naar de data die uit mijn horloge komt rollen zie ik het volgende: 1e 10 km in 51', 2e 10 in 49', 3e 10 in 50' en tussen de dertig en de veertig had ik ook weer 50 minuten nodig.
Maar rond de 35 werd mij toegeroepen: "je mag zo voor de wind gaan lopen!", en ik wist al dat dat geen pretje zou zijn. De wind stond langs de Waddenkust pal in mijn rug. En de zon scheen uitbundig aan de voorkant. Geen enkele verkoeling meer. Het asfalt van de dijk straalde alle warmte door. Ik begon te zweten als een otter en recht evenredig met het vochtverlies ging mijn kilometertijd omhoog.
De laatste 15 km klokte ik ruim een half uur op de vijf kilometer. Eén troost, gewandeld heb ik niet. Wel uitgebreid de tijd genomen om te drinken.
Ach, ik kan natuurlijk zeggen dat het te warm was, dat het verhaal van André geregeld weer door mijn hoofd rondspookte of dat het strand in het eerste deel zwaar was maar het is een feit dat ik domweg niet hard genoeg getraind had. Teveel dingen willen. BobS schreef onlangs terecht: of de vork is te klein, of de berg hooi is te groot.
Het was een bijzonder weekend. De kinderen vroegen op de terugweg, op de boot, of we over twee jaar weer gingen. Zij hebben zich heel erg vermaakt met de andere kinderen op de StayOkay. Nieuwe vriendjes, Hyvesadressen werden driftig uitgewisseld. Zwemmen met de kinderen van Birgit en Marc Papanikitas, het was de leukste vakantie op Texel wisten ze mij te vertellen.
En natuurlijk de gesprekken met een Skuumkoppe, het lokale bier, aan de bar. Met lopers en loopsters. En met een oud-topper als Henk Bronswijk, de één na snelste 100 km ooit in NL.
Nu pijn in mijn benen, maar toch, een niet ontevreden gevoel. Ik was nu eenmaal niet beter. Over twee jaar een herkansing...
Voer voor de statistici:
10: 0:51'13"
20: 1:39'57"
30: 2:29'42"
40: 3.20.05,
42,2: 3:31'30"
50: 4:19'55"
60: 5:24'40"
Nee, ik begin met de tragische dood van André vd Vliert. André stierf afgelopen weekend, in de nacht van zaterdag op zondag. Zomaar, onverwacht, in zijn slaap. Terugbladerd in mijn loopdagboek zie ik dat het 13 januari 2008 was dat ik met hem, met WB, met Guus en Arjan een lange duurloop deed. Zesendertig kilometer, door de weilanden en het bos bij Werkhoven, het dorpje waar André woonde. We zouden met de auto naar het bos gaan, vijf kilometer verderop. Om daar een gezamelijke duurloop te doen, voordat we naar een ultraloopbijeenkomst zouden gaan. Dat stukje met de auto, kunnen we dat niet gewoon lopen?, werd er gesuggereerd. André leidde ons over zijn favoriete looppaden.
Ik was aardig uit het lood geslagen toen Martien Baars mij het nieuws vertelde. Kippenvel. Sprakeloos. Even later zag ik Guus, hij was op Texel voor de 120. Zelfde gevoel, zelfde machteloosheid. Meer schrijf ik niet hierover, WB schreef het mooi op Ultraned en Ultraplatform.
Dan de wedstrijd zelf. Na een wat chaotische week, druk op het werk, druk met de cursus had ik erg lekker uitgerust op het terras van de StayOkay, de jeugdherberg van Texel en het epicentrum van de Zestig. De startplek bij de NIOZ haven was koud en winderig. Ik ging pas op het laatste moment op mijn plekje in het startvak staan. Uit de wind tussen de 349 andere lopers. De minuut stilte voor André was erg indrukwekkend. Stiller zal het nooit zijn. Het startschot viel en al snel waren Marc Papa, Jan vd Marel, Veron Lust, Gino Cassier en Thomas Miedema voor op de rest. Tot mijn verbazing liep ik zesde, zevende. Ik wilde mij direct laten terugzakken maar veel zin had het niet. Het groepje achter mij viel uit elkaar. Rustig liep ik mijn eigen tempo, 12 per uur. Als ik nu terugkijk naar de data die uit mijn horloge komt rollen zie ik het volgende: 1e 10 km in 51', 2e 10 in 49', 3e 10 in 50' en tussen de dertig en de veertig had ik ook weer 50 minuten nodig.
Maar rond de 35 werd mij toegeroepen: "je mag zo voor de wind gaan lopen!", en ik wist al dat dat geen pretje zou zijn. De wind stond langs de Waddenkust pal in mijn rug. En de zon scheen uitbundig aan de voorkant. Geen enkele verkoeling meer. Het asfalt van de dijk straalde alle warmte door. Ik begon te zweten als een otter en recht evenredig met het vochtverlies ging mijn kilometertijd omhoog.
De laatste 15 km klokte ik ruim een half uur op de vijf kilometer. Eén troost, gewandeld heb ik niet. Wel uitgebreid de tijd genomen om te drinken.
Ach, ik kan natuurlijk zeggen dat het te warm was, dat het verhaal van André geregeld weer door mijn hoofd rondspookte of dat het strand in het eerste deel zwaar was maar het is een feit dat ik domweg niet hard genoeg getraind had. Teveel dingen willen. BobS schreef onlangs terecht: of de vork is te klein, of de berg hooi is te groot.
Het was een bijzonder weekend. De kinderen vroegen op de terugweg, op de boot, of we over twee jaar weer gingen. Zij hebben zich heel erg vermaakt met de andere kinderen op de StayOkay. Nieuwe vriendjes, Hyvesadressen werden driftig uitgewisseld. Zwemmen met de kinderen van Birgit en Marc Papanikitas, het was de leukste vakantie op Texel wisten ze mij te vertellen.
En natuurlijk de gesprekken met een Skuumkoppe, het lokale bier, aan de bar. Met lopers en loopsters. En met een oud-topper als Henk Bronswijk, de één na snelste 100 km ooit in NL.
Nu pijn in mijn benen, maar toch, een niet ontevreden gevoel. Ik was nu eenmaal niet beter. Over twee jaar een herkansing...
Voer voor de statistici:
10: 0:51'13"
20: 1:39'57"
30: 2:29'42"
40: 3.20.05,
42,2: 3:31'30"
50: 4:19'55"
60: 5:24'40"
hennie
van velzen 15-04-2009 01:34
Ja, het was warm op de dijk, alleen ik had het daar koud.
Waarschijnlijk door de te zware vermoeidheid waar ik mee liep. Ik
denk zelf dat ik niet goed hersteld ben van mijn laatste
trainingen en te vermoeid begonnen ben. Iets wat de wedstrijd tot
een vroegtijg einde bracht op executieplaats 43,5 km
Ronald
15-04-2009 07:05
Tegen overmatig vochtverlies valt helaas niet op te drinken. Mooi
verslag weer!
Bob
Stultiens 15-04-2009 07:59
Al met al heb je een mooie wedstrijd gelopen. Goed om je weer
eens gesproken te hebben. Nu herstellen en dan weer op koers naar
de volgende uitdaging.
hans
15-04-2009 20:40
Toch een bijzonder mooi weekend en weer 60 km in de knip. Is een
mooi evenement voor de jongens over 2 jaar
RunningRonald 15-04-2009
23:38
ondanks dat je niet tevreden bent vind ik het een superprestatie
van je Mark!! TOP!
Richard van der klis 16-04-2009 05:59
Toch een heel mooie tijd.
En ook nog genoten van een prachtig weekeinde.
Dat is toch belangrijker dan tijd.
En ook nog genoten van een prachtig weekeinde.
Dat is toch belangrijker dan tijd.
boskop
17-04-2009 00:27
Uit je verslag: Een bijzonder weekeinde Een buitengewone
prestatie Een gesprek met diepgang Genieten van je kinderen. Het
is een genot om te lezen dat lopen je leven verrijkt op weg naar
de loop voorbij de horizon.
john
17-04-2009 17:33
Ik hoop je ooit nog eens na te doen de 60 van texel. je loopt hem
toch zal ik maar zeggen binnen 5:30 uur
Bjorn
Paree 20-04-2009 13:09
Sorry voor de late reactie - heb even een weekje herstel nodig
gehad voor ik de energie vond om alles te lezen. Een 60km in sub
5:30 lopen en dan niet tevreden zijn... ruilen ? ha ha ha. Een
mooie prestatie maar logisch dat je dit over 2 jaar wil
verbeteren. Erg leuk jou & je vrouw op Texel te hebben
gesproken.
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).

en een niet ontevreden gevoel is al beter dan niet tevreden. zoals je zegt , over 2 jaar een herkansing.
en ja, het was bloedheet op dat eerste deel van de dijk!