"Znaš šta mamma?" zegt Duka, op weg naar school, bovenaan de honderdvijftig treden trap van onze stadsberg naar beneden.

Weet je wat, mamma?
 
"Reci." Zeg het eens.

"Sad kad idem dolje, dobro pazim da ne slomim puževi! Ne trćim više!"  
Als ik nu naar beneden ga dan let ik goed op dat ik geen slakken kapot trap! Rennen doe ik niet meer!

"To je pametno sine."
Dat is verstandig knul.

"Po gotovo kad kiša pada. Onda oni baš izlaze iz njihove kućice zato što im je fino napolje. Jer oni su mokri, a kad kiša pada isto bude mokro. I oni to vole".
Vooral als het regent. Dan komen ze net naar buiten uit hun huisjes omdat ze het dan fijn vinden buiten. Want zíj zijn nat en als het regent is het óók nat. Daar houden ze van.

"Jeste." Beaam ik. Inderdaad.

"A kad sunce sija onda oni neće izlaziti jer je tada opastno za njih. Oni se onda mogu izsušiti, pa će umrijeti. Pa zato ostane u kucu."
En als de zon schijnt dan komen ze niet naar buiten want dat is gevaarlijk voor ze. Dan kunnen ze uitdrogen, en dan gaan ze dood. Daarom blijven ze in huis.

"To je tačno."  Dat klopt.

Het is even stil. We zijn dan ook nog niet helemaal beneden aangekomen. Het verhaal heeft vast nog een staartje. En inderdaad.

"Nama je fino kad je sunčano..." zegt Duka. Wij vinden het fijn als het zonnig is...

"i njima odgovora kiša, baš obratno!" vul ik aan. ....en zij houden juist van regen, net andersom!

De laatste treden. Een beeld vormt zich in zijn hoofd.

"I mamma, njima je jedan kap kao....."
En mamma, voor hun is één druppel als een.....als een......
Een inkoppertje voor mij.
"Kao tuš!" als een douche!

En ik moet toch láchen, dwars door zijn geestdriftige beamingen heen.

"Baš tako!!" zo is het precies!

Beneden is de straat, met aan de overkant zijn school. Tevreden steken we over. Weer wat geleerd vandaag.

Volgend artikel in dit blog