Aan tafel bij Paul&Witteman, Noud Wellink, President van de Nederlandse Bank.
De man praat merkwaardig. Dat valt op omdat hij niets zegt. Een brij van nietszeggendheid stroomt schaamteloos uit zijn mond.
Ze doen hun best, Pauw en Witteman, daar niet van. Maar Wellink heeft gestudeerd in Leiden en daar is lullen als een kip zonder kop een hoofdvak.

Wellink spreekt elk woord dat eindigt op  ‘en', uit al ‘i'. De ‘r;' spreekt hij uit als een ‘j'‘
‘Is er licht in de kredietcrisis meneer Wellink?'
‘Daaj kan ik weinig op zeggi. Ej is wel een tendens naar beteje tijdi te bespeuji'
‘Hoe zien de kwartaalcijfers van de ING eruit meneer Wellink?'
‘Daaj kan ik niet ovej prati. Maaj op jaajbasis hoevi wij ons geen zojgi te maki'
‘Voelt u zich schuldig aan de kwestie Ijsland? U wist immers vooraf dat zij een solvabiliteitsprobleem hadden?'
‘Nee hooj. In feite waji onze handi gebondi. Bovendien is het zo dat alles begonni is in Amejika. Zelfs wij hadden dat niet voojzien.'
Mooi, nietszeggend dus en afschuiven waar het maar kan. Zoals gewoonlijk.

Wat mij zo intrigeert is het publiek dat het gesprek gadeslaat. Elke avond zie je dat weer. Mensen die om onbegrijpelijke redenen de moeite nemen om naar een studio te reizen om als klapvee te dienen .Die het heel normaal vinden om naar een stel pratende mannen en vrouwen te kijken waarbij het hoofdthema is; elkaar zoveel mogelijk aftroeven en zelf niets zeggen.
Veel kijken star voor zich uit, verveeld. Sommige peuteren in de neus. Anderen doen moeite hun ogen open te houden.
De , in dit geval, pratende mannen achter de tafel lijken er geen idee van te hebben dat er publiek bij zit. In ieder geval doen ze net of dat publiek niet bestaat.
Waarom kijken die mensen niet gewoon thuis naar dit theater van de lach.

Wat mij ook zo intrigeert is de prangende vraag waarom nooit iemand uit dat publiek opstaat en, zoals op deze avond, zegt: ‘U lult uit uw nek, heer Wellink. U weet meer dan u zegt en probeert op alle mogelijke manieren om de zaak heen te draaien. En...o...Witteman, pak die malloot nou eens goed aan, man! Of durf je dat niet?'

Noud Wellink heeft het intussen over gjafieki en het niet publiek maki van de stjess-test. Want de stjess-test kan zomaaj tot een vejsnelling van de rally in bankaandelen zojgen, whatever that means. Iemand uit het publiek valt acuut flauw door deze mededeling. Overmand door emotie waarschijnlijk. De camera zwenkt snel weg.

Op de rechter revers van Noud's jasje zie ik ineens iets glinsteren. Het lijkt op vocht. Ik durf niet te zeggen of dat van zijn speeksel komt of dat het een traan van berouw is.
Ik vermoed het eerste.
Jammer dat Pauw of Witteman deze onverwachte kans om een verloren uur nog om te zetten in een succes niet benutten, door deze grensoverschrijdende vraag te stellen....
Maar ik vrees dat ook dat weer het zoveelste Wellink-Nietes gesprek zou zijn geworden...

Volgend artikel in dit blog