Vorig jaar juni op het Oerolfestival, werd ik met mijn vrouw en anderen uitgenodigd een voorstelling van 'deVriendenkamer' mee te maken. 

deVriendenkamer is een theater- & poëzieproject voor in de huiskamer. Wij brengen gedichten tot leven. Wij dragen ze persoonlijk op aan u of aan uw gasten, waardoor die gedichten het dode papier ontstijgen. U werpt ons woorden voor de voeten en wij antwoorden met gedichten uit de Nederlandse en Vlaamse poëzie van de Tachtigers tot vandaag. Van puntige lightverse tot prachtige ballades, van teder gefluister tot klaterende liefdesverklaringen. Aldus het geplastificeerde kaartje dat we later uitgedeeld kregen.

Met een groep van ca. 15 mensen kwamen we samen in het bos bij Formerum. Om precies te zijn: in het Bommegat. Een heerlijke plek. Het zonlicht vond hier en daar  zijn weg door het bladerdek en wij vleiden ons neer op het zachte mos. De voordrachtkunstenaars Sjon Brands en Dorith van der Lee stelden zich voor ons op en via woorden die ons te binnen schoten, droegen zij gedichten voor die betrekking hadden op die woorden.

Uit mijn middelbareschooltijd herinnerde ik me een gedicht over een boer of een landman, waar het woord nimbus in voor kwam. Het was de eerste keer dat ik van een nimbus hoorde en ook zo'n beetje de laatste keer. Toch is dat woord altijd blijven hangen.
Toen de gelegenheid daar was, stak ik mijn vinger op en vroeg naar: "Nevel die om de nimbus kringelt"
"Dat ken ik niet", zei Sjon Brands ."Maar het is vreemd, want ik heb deze week nog eens iemand naar die nimbus horen vragen. Helaas."
"Liefde", riep er al weer iemand
En ja hoor daar kwam dat gedichtje van Gorter weer;


Zie je ik hou van je
ik vin je zoo lief en zoo licht-
je oogen zijn zoo vol licht,
ik hou van je, ik hou van je.

En je neus en je mond en je haar
en je oogen en je hals waar
je kraagje zit en je oor
met je haar er voor.

Zie je ik wou graag zijn
jou, maar het kan niet zijn,
het licht is om je, je bent
nu toch wat je eenmaal bent.

O ja, ik hou van je,
ik hou zoo vrees'lijk van je,
ik wou het helemaal zeggen-
Maar ik kan het toch niet zeggen.


Roerend gedichtje. Halverwege: en je hals waar, je kraagje zit en je oor, met je haar ervoor. Glij ik terug in de tijd, 45 jaar geleden
Dan ben ik dat jongetje van dertien weer en zo verschrikkelijk verliefd op dat meisje daar links voor me in de klas. Zij had net zo'n kraagje en een oor met dat haar ervoor.
En als niemand het kon zien, drukte ik mijn neus stiekum in haar lichtgroene jasje aan de kapstok en snoof en snoof..
 
Ik zal dat gedicht van die nimbus eens opzoeken.

Volgend artikel in dit blog