De afgelopen weken heb ik als gedetacheerd verpleegkundige weer op verschillende afdelingen in den lande mogen werken.

Gedurende een nachtdienst zat ik een stuk te schrijven over manisch-depressiviteit  uit een leerboek dat rond 1936 op de markt is gekomen.

In dat stuk word gewag gemaakt van de noodzaak om patiënten in een goede conditie te brengen of te houden. Dit uiteraard om hun genezingsproces te bevorderen. Even zelfs word aangeraden de patiënten te verwennen ten einde hun melancholische stemming positief te beïnvloeden.

Tegelijkertijd werk ik op een afdeling met jonge mensen. Jonge mensen die opgenomen zijn op een gesloten opname afdeling, veelal na hun eerste psychose of eerste terugval. Jongeren die een uitermate traumatische periode in hun leven doormaken en aan de vooravond staan van een moeizaam leven. Maar ook mensen die al op zeer jonge leeftijd een keur aan zware medicatie moeten slikken en nu al aan de maagzuurremmers zitten vanwege de aanslag op hun maag.

Je zou toch zeggen dat we daar goed voor zorgen.

Helaas is de ijskast gevuld met de goedkoopste produkten die je kunt vinden. Slappe boterhammen, halvarine die van je mes valt en bestaat uit wat olie, water en vooral veel  emulgator, de goedkoopste boterhamworst, smakeloze kaas, koffie uit Rusland, thee waar niet eens op staat dat het thee is (en dat is het volgens onze wet dan dus niet), wat melk, karnemelk en op vrijdagavond een hotdog van uitermate discutabele allure. Die bende zou bij mij nooit de ijskast inkomen. Rotzooi, industrievreten wat eigenlijk naar de varkens zou moeten.

Nu zijn dit toevallig jongeren, maar ik heb al op menig afdeling in de GGz gezien dat er op dit soort fundamentele zaken grenzeloos word bezuinigd. Er zijn blijkbaar erg veel mensen die er geen problemen mee  hebben om erstig zieke mensen waardeloos vreten voor te zetten om hun zielige begrotinkje rond te krijgen. Alleen in de ouderenzorg heb ik nog enige ruimte gezien. Daar zit de ijskast vol met zuivel, extraatjes, fruit en gezond brood en lekkere tussendoortjes.

Maar de gemiddelde patiënt in de GGz vreet met de varkens mee. En daar schaam ik me diep voor.

Bpleeg

Volgend artikel in dit blog

2reacties