Laten we beginnen met de foto, je kunt je ogen er toch niet voor sluiten.
Wie is dat onooglijke kind? Heeft ze zelf haar haren zo toegetakeld met een schaar?
Waar woont ze, wat doet ze, wat denkt ze? Hoe oud is ze?!

Dochterlief gaat het huis uit, dat wisten we vorig jaar al toen Oma dood ging.
Dus toen familieleden door het huis van Oma liepen zagen ze de spullen die wel eens handig zouden zijn voor Jongedames die bijna het huis uit gaan.
Het leven is al duur genoeg.

Een jaar later staan er dozen en vuilniszakken met handdoeken in mijn bijschuur voor Dochterlief. Die ondertussen al het huis uit is. Samen kijken we vlug in de dozen, we hebben nauwelijks een idee van wat er in zou kunnen zitten.
De eerste doos die ik open maak laat een foto zien van mij.

"Moet je nou eens kijken!" roep ik dochterlief's aandacht.
"Ben jij dat?"
"Ja" moet ik beamen, niet zonder gene "dat ben ik....."
"Hoe oud ben je daar?"
"Ik weet het niet,..... ik denk twee of drie... "
"En dit komt uit Oma's huis?"
"Ja.." antwoord ik stil.

We kwamen uit Oma's huis met een zak vol zoutjes, die droog en klef tegen je gehemelte bleven hangen, vaag naar pindakaas smaakten en verveelden ons.
Het was vroeg in de lente, we hadden koude benen in zomerjurkjes die we aan moesten van al te optimistisch gestemde moeders wat het weer betrof.
“Later vanmiddag wordt het nog wel mooi”

We wisten niets beters te verzinnen dus liepen we richting de vijver.
Mijn neefjes probeerden steeds plagerig mijn rokje op te tillen zodat ze konden gillen om mijn onderbroek, waar ik overigens niets abnormaals aan kon ontdekken.
Ik stond te blauwbekken met een zak vol smakeloze zoutjes en als het niet mijn neefjes waren die mijn rok optilden dan was het wel de wind, en vroeg me ondertussen af of de eenden niet zouden stikken in onze zoutjes. Zodat ik daarna, eenmaal weer binnen nog uit Oma's raam zou kijken, en bij het weggaan de eendjes controleerde; leefden ze nog? We hadden ze toch geen kwaad gedaan he?

“Hing dat bij Oma aan de muur?”
Wat een vragen één foto op kan roepen, “ja… dat denk ik” antwoord ik bedachtzaam.

Ik herken mezelf niet op deze foto, de herinneringen die boven komen drijven leven later dan deze foto genomen is, ik heb geen innerlijk beeld van het kind op deze foto.
‘hallo kindje’ praat ik tegen haar die ik niet herken ‘jij bent nog erg klein he? Heb je zelf een beetje stout je haren geknipt? Of heeft jou mamma dat gedaan..? ’

Maar ik ken deze foto toch? Die zit ook in mijn fotoboek.
Ik heb mezelf er nooit op herkend, ook niet toen die in Oma’s huis hing. Ik schaamde me voor deze foto, omdát ik mezelf er niet in herkende.
Het ergerde mij zelfs dat Oma een vreemde ophing in haar hal, als het haar dan aan mij moest herinneren dan wel de mij zoals ík mij zag, niet deze vreemde.
Ik kon me niet voorstellen dat Oma mij daar wel in zag. Dus zag Oma mij wel?
We kenden elkaar niet…
‘Nee, zoals ik jou nu ook niet herken.
Maar Oma zag Jou, en keek naar Jou. Jaar in jaar uit…’

Ze zag een mij die haar dierbaar was, ik voel dat ze die mij liefhad en dat zij haar nooit vergat, zoals het mij blijkbaar wel gelukt is.
‘hmm…. Dat is niet zo mooi he? Dus wie kijkt er nu naar je om?’

Langzaam sijpelt het besef binnen dat het wel een foto van mij is, maar dat het niet om mij gaat.
Hij hing in haar huis, het was haar foto. Van mij. Zij keek ernaar en voelde zich ermee verbonden, ook toen ik veranderde, en ook nog toen ik nooit meer kwam.
‘En nu ben je weer onmerkbaar terug verhuisd en kan ik niet meer naar je kijken zonder Oma te zien die jou zag, op haar manier. Hallo kindje. Hallo Oma’

“Ik ga deze foto ook weer ophangen”
“Is dat niet een beetje kitcherig?”
“Het is maar hoe je het bekijkt..”  












  

Volgend artikel in dit blog

12reacties