De kinderen die ik herken in mij; de kinderen die we waren of wilden zijn

Bepaalde onderdelen van deze website vereisen het gebruik van javascript. Indien u van alle functies gebruik wilt maken, zult u javascript moeten toestaan.

...en er was eens,

< Voorpagina

dinsdag 23 juni 2009 20:43 door Erna Alice Wonderland

Tags: kinderen, de kinderen die we waren, liefde, herinneringen

Misschien komen we ook pas in de handeling tot leven, kijk ik naar de foto van mijzelf van de vorige bijdrage dan zeg ik dus "wie is dat kind?"

Kijk ik hier, dan zie ik mij zoals ik mij herken. In de handeling, in gezicht, houding en uitstraling.

In de zandbak met eeuwige kameraad. 'Hond' met haarband die altijd scheef over z'n ogen zakte, maar wat dan moederlijk weer wat te frunniken gaf.
Ik weigerde naar school te gaan zónder Hond. En een ieder die het waagde mij op andere gedachten te brengen 'want je bent toch al een grote meid' die liet ik mijn allergrootste baby-ogen zien en een droef hangende tril-lip. Waarmee ik iedere verdere discussie om zeep trachtte te helpen, Hond ging mee.

Ouwelijk kon ik ook zijn in postuur en blik. Maar ik wílde het kind zijn, en was schuw voor ieder spoortje dat neigde naar opgroeien; groter worden ging blijkbaar vanzelf, maar Groot worden nee, dat nooit! Ik was niet uit de zandbak te slaan en liet me erop voorstaan de allerbeste 'baby' te kunnen spelen, mijn babygehuil ging iedereen door merg en been, en kon zo echt lijken dat kinderen erom heen gingen staan
"huilt ze echt?" "Wat is er gebeurd?" "hebben jullie dat gedaan?"
Niet zonder trots jankte ik dan nog een tijdje voort om het spel en de aandacht.

Totdat ik merkte dat de grens van spel naar
'net te echt' een irritatie begon op te wekken en ik razendsnel begon te baby brabbelen, wat ik overigens ook heel goed kon :)

Nu hoop ik echt dat iemand anders zich ook in zo'n beschrijving herkent, want werkelijk waar, deze herinnering biecht ik toch op met een zeker gevoel van schaamte, ik grinnik bij de gedachte aan dat meisje.

Pas veel later merkte ik hoezeer ik me in de vingers had gesneden met al dat toneel spel. Ik kon huilen wat ik wilde om échte pijn, niemand scheen me nog te geloven.
"Ja maar zij huilt altíjd!" "Ja, hou maar weer op!"
Zo verloor ik het gevoel in contact te staan met mijn leeftijdsgenootjes, ik was een baby geworden in het lichaam van een reus. Er was een gat ontstaan tussen gevoel en werkelijkheid dat ik niet meer kon dichten. Niemand was nog geinteresseerd in de zandbak, het spel was uit.

Misschien was er wel iets specifieks gebeurd, op school, maar wat dat dan moet zijn, kan ik me niet meer herinneren. Maar na de zandbak vond ik het heel moeilijk om te spelen met leeftijdsgenootjes, ik hing er maar verloren wat bij, en voelde mij steeds vreemder en vreemder worden totdat ik uiteindelijk besloot dat ik het liefste met rust gelaten wilde worden en bewust stille hoekjes opzocht om in weg te dromen.

Het liefst speelde ik met kinderen die ook écht fantaseerden en niet de voor hen normale maar voor mij vervreemdende spelletjes deden die de volwassenen te zeer kopieerden. Het moest over kinderen gaan. De Kinderen die we waren of wilden zijn. En die Kinderen mochten stoer zijn, een avontuur beleven, je kon het zo gek niet bedenken, zolang we maar niet dachten dat we volwassenen waren!
Alles wat zich buiten mijn droom-en- spel-wereld afspeelde boezemde mij een ontzagwekkende angst in die ik lang niet leerde overwinnen.

En ook dat kind herken ik nog in mijzelf, maar wat haar betreft ben ik trots dat zij nu een volwassene heeft om zich aan vast te klampen; ik :)

Toon gerelateerde artikelen

Dit bericht maakt deel uit van de groep(en)

Family matters

Volgend artikel in dit blog

18reacties

Jezzebel 23-06-2009 21:17

Fijn dat je je aan jezelf kunt vasthouden.
Dat het mooist.
De vrouw in de werkelijkheid.

TheTree 24-06-2009 10:03

Je schrijft zo lief over je kindertijd, dat maak me week maar ook los. Mijn kindertijd verdring ik nog steeds...
Jij geeft me daarom iets en daarom ben ik je alleen al dankbaar. Zie je als het kind in mij.

coby 24-06-2009 11:43

Mooi hoe je dat beschrijft, Erna.
Ik heb het nu een paar keer gelezen en ik denk dat ik het nog een paar keer zal doen.
En ik laat het bezinken.... het puzzelt me.

Warme groet van mij, Coby

Erna Alice Wonderland 24-06-2009 12:19

@Coby,
Ja er is in mij nu ik het een paar keer gelezen heb ook enige verwarring ontstaan.....

Misschien koester ik haar anders dan zij in werkelijkheid was...

Maar zoals al gezegd in de handeling herken je jezelf. Het droeve is dat ik me niet veel plezier herinner uit mijn prille jeugd, maar ik wilde in deze beschrijving ver weg blijven van het al te problematische dat vooral - in mijn beleving- om mij heen gebeurde. of wellicht was het problematische juist dat ik het allemaal écht niet snapte, en mij jong vervreemde van de wereld.
Het feit dat ik op zeer jonge leeftijd 'besloot' dat ik de wereld niet snapte, dat mensen mij bij tijd en wijle gemeen en afstandelijk toeschenen, en dat kinderen er blijkbaar naar streefden net zo gemeen en afstandelijk te worden als alles om hen heen,.......
Het spelen in mijn herinnering met andere kinderen ging altijd over vechten, slaan, bestraffen, straffen, vastbinden zelfs!, uitschelden, boos worden, uitsluiten, wedijveren, op je tellen passen.
Ik kan mij daarin nauwelijks nog iets! onschuldigs herinneren!
behalve als ik alleen was, behalve als ik, en dat gebeurde zelden, met geluk iemand zover kreeg mee te gaan in mijn wereld...

Dat resoneerde in mij, en daarin was ik een heel erg stille eenzame kern aan het opbouwen...
Die kern bleef een kind en wilde alles zien alsof alles goed was, verzon verhalen, lachte, en speelde, maar ook zij verstopte zich, verschool zich, verbergde zich. Té kwetsbaar.
Terwijl ondertussen.......je weet het... .. die tweestrijd in mij en om mij heen, brengt verwarring met zich mee, misschien is dat het wel...

Dank je wel voor je opmerking, het wordt alweer iets duidelijker,
Liefs! - Erna

@TheTree,
dank je wel, ik hou heel erg veel van haar.
Er is altijd wel iets te verdringen, bewust of onbewust, daar moeten we allemaal mee leren leven, maar dat betekent niet dat je niet kunt koesteren wat er nog wel is. Al waren het maar kleine scherfjes, als je die voorzichtig oppakt - en je niet snijdt- kun je er in de zon de mooiste kleuren mee opvangen :)
dank - Erna

@Jezzebel,
Ik zou me verloren voelen zonder mij!
zit een beetje na te sudderen van mijn reactie aan Coby, en val een beetje stil,
maar bedankt voor je lieve woorden,
liefs - Erna

Erna Alice Wonderland 24-06-2009 12:28

Ik zal eens wat bekennen!

ik weet het ook even niet meer.

en zou willen dat deze blogbijdrage werd geparkeerd in een stil hoekje uit het zicht, want ik ben het even helemaal kwijt wat de gedachten en bespiegelingen betreft. Krijg het niet helemaal helder, terwijl dat al zolang best wel belangrijk voor me is.

Wat blijft is dat ik een leuk kind zie, en zodra ik erover na ga denken zie ik alleen maar zorgen, twijfels en eenzaamheid.

Gelukkig is het mooi weer...

man wat heb ik aangericht..............

Dianne 24-06-2009 13:56

Woord voor woord in begrip gelezen.
Je stelt je kwetsbaar op en hebt verbinding gemaakt. Dat heb je aangericht.
Ik zie een lief mooi kind met een blik op de binnenwereld en een op de buitenwereld.
Ik kan nu een hele pagina vullen of ik kan mijn mond houden. En dat laatste ga ik doen.
Want jij moet in de zon zitten en voelen wat je gewonnen hebt, mens met kracht!

Liefs,
Dianne

coby 24-06-2009 16:49

Dank voor je eerlijke reactie(s), Erna. En ik wil ook tegen je zeggen dat het niet meteen duidelijk hoeft te zijn, niet op stel en sprong. Dit is zeer kwetsbaar en ligt gevoelig, en de verwarring zal er niet voor niets zijn. Ik ken dat fenomeen: willen en moeten weten hoe het zit, waar de verwarring zit, waarom, hoe dan, enz. Uiteindelijk komt meestal het antwoord wel, onverwachts soms in een totaal andere situatie die ineens de deur opent. Ik weet wel dat ik een aantal van de gevoelens als eenzaamheid en vervreemding en ook verwarring die het kind moet hebben gehad, voelde tijdens het lezen van je bijdrage. Ook omdat er iets wel was maar ook niet. Wat bij mij ook weer verwarring gaf, wat je nou eigenlijk wil(de) zeggen. Vooral in vergelijking met de eerdere bijdrage van van de week, die foto van dàt meisje.

Ik heb diep respect voor je zoeken en schrijven in deze, en al voelt het nu alsof je het misschien niet had moeten doen, ik denk dat het wèl moet en kan en dat het goed is. Je komt er wel verder in en mee. Linksom of rechtsom, 'we' geven niet zo gauw op.

Ik kan ook, net als Dianne, nog veel meer schrijven, ik heb ook nog vragen, maar dat komt wel.
Ik denk dat je nu even afstand moet nemen. Geniet van de zon en ik ben nogmaals blij dat je dit wèl hebt neergezet.

Lieve groet, Coby

coby 24-06-2009 16:49

mijn reactie verscheen twee keer, vandaar deze zin

coby 24-06-2009 16:52

En nu nog ingelogd, hèhè..... ik ben er weer

Linda Morgan 24-06-2009 18:06

Warmte in dit blog, en in reacties. Kinderfoto's vertellen heel veel. Ook en vooral aan jezelf.
Ik weet niet of ik dit ook zou kunnen: mijn kind zit nog ergens onder een tafel. Krachtig van jou, jij kan het.

Linda Morgan 24-06-2009 18:25

Ik heb besloten om jouw voorbeeld te volgen. Ik duik in de foto's. Help.

Ivy (Heyta) 25-06-2009 13:18

Erna, wat een ongelooflijk lief en kwetsbaar blog!

Je maakt me stil.

Erna Alice Wonderland 25-06-2009 14:58

@allen die ik nog niet beantwoordde,

dat is heel aardig en lief van jullie om te zeggen, het was trouwens niet perse de opzet om mij heel kwetsbaar te tonen, nu dat jullie het zeggen denk ik dan ook 'is dit kwetsbaar?' Ik weet het echt niet, ik vind het eerlijk. En daar ben ik wel erg tevreden over.
Dus nogmaals, dank jullie wel.

Dan even iets anders, want in mijn studie materiaal vond ik dít citaat, en ik ga even hardop nadenken:

uit John Mcleod, an introduction to counselling,
cognitive processes

"the cognitive-behavioural counsellor recognizes that there are two distinct types of cognitive phenomenon that are of interest. Fisrt, people differ in the way in wich they prosess information about the world. Second, people differ in the beliefs they hold about the world, in their cognitive content.
[...] In this framework, it is assumed that the experience of threat results in a loss of ability to process information effectively:

Individuals experience psychological distress when they perceive a situation as threatening to their vital interests. At such times, there is a functional impairment in normal cognitive processing. Perceptions and interpretations of events become highly selective, egocentric and rigid. The person has a decreased ability to 'turn off' distorted thinking, to concentrate, recall or reason. Corrective functions, wich allow reality testing and refinements of global conceptualisations, are weakend."

Dus hoe gaat dat bij kinderen? Kinderen die nog niet kunnen nadenken over de manier waarop ze denken, en dus over de manier waarop ze de wereld ervaren?
Hoe kun je het innerlijk ervaren van een kind veranderen als je geen toegang hebt tot de processen die daaraan ten grondslag liggen?
Wat doet het met een herinnering als je de cognitie nu wel hebt dat je de 'werkelijkheid' zoals die werd ervaren 'in een ander licht' kunt bezien?

Er kan moeilijk een waarheid gedestilleerd worden uit de herinnering, wat blijft is een gevoel dat de perceptie en de daarmee samenhangende rationele cognities, niet hoeven samen te vallen met de emotie die je je herinnert. Je wéét dus dat het niet waar is, de uitspraken; ik was veel ongelukkig, ik was veel alleen; is niet waar, maar je herinnert je die gevoelens stérker dan de gevoelens die het tegendeel hadden kunnen bewijzen....en deze gevoelens op hun beurt beinvloeden de cognitie en de perceptie op de werkelijkheid.... of de herinnering zelfs?

ijskastmoeder 25-06-2009 22:56

Heb vanmiddag eerst ook je andere blog gelezen en ze een tijdje op me laten inwerken. Want het stemt tot nadenken, doet stof opwaaien en ik bewonder je analytisch vermogen. Bovenstaand citaat completeert het geheel. Mijn moeder staat regelmatig versteld van mijn jeugdherinneringen (vooral de minder aangename), ze begrijpt er niets van en gelooft het ook niet. Maar het gaat natuurlijk om het innerlijk voelen, passend bij de kinderleeftijd van toen en ingekleurd met het 'weten' van nu. En zo slaat de ene foto de plank volledig mis en de andere roept een wereld aan herinnering en associaties op. Bijzonder hoe dat werkt. Dank voor dit mooie inkijkje, ik kan er nog wel een tijdje mee verder ;-)

Zich van Verre 26-06-2009 00:47

Ik merkte zelf bij het schrijven hoe taal bewustzijn is. Pas als het er staat, kan ik het terugzien en denken: is het wel zo? En ik kan corrigeren, etc. En ik heb alle tijd. Dat is eigenlijk wat ik wil zeggen: je hebt alle tijd. Maar nu hou ik op met 'wijze lessen' want daar heb ik zelf zo'n hekel aan. Enne...miljons! xxx

coby 26-06-2009 13:08

Misschien moet je de inhoud van jouw alleen zijn en vervreemding beter beschrijven. Ik denk dat daaruit kan blijken of het een 'chronisch gevoel' is of was, gebaseerd op fundamentele basiservaringen of dat het momenten waren, die herinneringen die jou perceptie sterk beïnvloeden.
Bijv. ik kan vanuit de fundamentele verwaarlozing verklaren dat ik mij altijd alleen en angstig voelde en de afstand steeds en steeds groter werd tussen mij en de ander en in mezelf. Ik weet nog dat dat groeide naarmate mijn leeftijd vorderde. Vanuit het niet kunnen ontwikkelen, het daardoor stil staan en het door de onmogelijkheid en onveiligheid niet verder kunnen voelen en groeien van de persoonlijkheid, is verklaarbaar dat het gevoel chronisch was bij mij. Ik voel het nu nog. Cognitie verandert daar niets aan. Ik kan mij temidden van mensen enorm alleen voelen, juist nog erger dan dat ik daadwerkelijk alleen ben.
Misschien ontbreekt ook nog een stuk cognitie van weten en ervaring dat het anders kan zijn. Waardoor elke dag ingekleurd wordt in die hoedanigheid. Je moet het kortom anders gevoeld en ervaren hebben om ergens mee te vergelijken. Ik denk hier ook maar even hardop.

Lieve groet, Coby

koen , drijfveren 30-06-2009 11:28

Je hoeft je nergens voor te schamen hoor, heel menselijk!
je laatste bijdrage over het bootje in de haven geef je zelf eigenlijk al het antwoord op een manier die veel mensen bij zichzelf herkennen.

Ik ben ook even onder de indruk van Coby's verhaal..inconsequente responsiviteit voor kinderen is funest, het niet weten waar aan toe te zijn bij volwassenen..dat kan lang doorwerken in het leven als volwassene..dat onder ogen kunnen zien siert je juist!
Er openhartig over kunnen praten hierover is enorm dapper en je doet het op zo'n volwassen manier, je deelt het en je belast er niemand mee! dat is een echte wijsheid!

In elk geval is vluchten in fantasiespel eigenlijk geen vlucht voor een kind, maar een gezonde manier van omgaan met..en het kind zijn op bepaalde momenten als volwassene heeft ook zijn positieve kanten! Daar komen soms de mooiste creaties uit voort!

hartelijke groet van koen!

Murat Isik 24-09-2009 00:08

Niets zo mooi als schrijven over je kindertijd. Weemoed.
Dank voor het delen!

Ciao,

Murat

Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.

Beperkt HTML (vet, cursief en onderstreept toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).

Citaten

"Een menselijk wezen vormt een deel van het geheel dat door ons het Universum wordt genoemd. De mens ervaart zichzelf, zijn gedachten en gevoelens als iets dat van de rest is afgescheiden. Dit is een soort optisch bedrog van zijn bewustzijn. Deze waan vormt een gevangenis voor ons. Het beperkt ons tot onze persoonlijke verlangens en tot affectie voor een paar mensen die ons het meest nabij zijn. Het is onze taak onszelf uit deze gevangenis te bevrijden door de kring van ons mededogen te vergroten en alle levende wezens en de gehele natuur in haar schoonheid te omhelzen." - Albert Einstein -