Nu ik al vele jaren studies maak van de historie van de psychiatrie is me iets opgevallen. En wel dit:

De mensheid heeft al eeuwen lang geobserveerd dat er tussen de oren iets helemaal mis kan gaan. Het is pas de laatste decennia dat we een beetje weten hoe het zit met de oorzaken en de gevolgen.

Onze pogingen om de problemen op te lossen zijn echter duizenden jaren oud, bijna zo oud als de mensheid. En geloof me, we zijn al eeuwen lang bijzonder creatief geweest in onze pogingen de geobserveerde geestelijke malaise te "genezen".

Kruiden, kettingen, bedevaarten, elektrische schokken, diverse chemicaliën, kelders, kerkers, paviljoenen, allerhande therapiën, gespreksgroepen, isoleren, separeren, koud water, heet water, zweedse banden, plankstoelen, spuugmaskers, injecties, slaapkuren, koortskuren, pappen, kruiken, blazen, spanlakens, exorsisme, pillen, praten en nog veel en veel meer. Het lijstje kan nog langer en langer.

Er is echter één ding wat we met z'n allen door de eeuwen heen nog niet hebben gedaan met onze psychisch gestoorde medemens: en dat is feest vieren.

De meest mooie uitgangspunten passeren de reveu: reintegratie, revalidatie, genezing, herintreding, kwaliteit van leven, kwaliteit van zorg, zorg op maat etc etc etc. Ook dit lijstje kan weer langer en langer worden.

Maar het uitgangspunt dat chronisch zieke mensen zo gelukkig mogelijk dienen te zijn komt op dat lijstje niet voor.

En daarmee ontbreekt ook de party-therapie.
Bouw een mooi paviljoen in een rustige en mooie omgeving en zorg er voor dat het de patiënten aan niks ontbreekt: ruimte, frisse lucht, lekker eten, muziek, drank, sex en alle andere soorten van positief entertainment die je kan bedenken. Kortom, elke dag feest, letterlijk en figuurlijk.

Ik kan u verzekeren dat menig psychiatrisch patiënt volledig en per direct geneest en niet eens meer tijd heeft om psychotisch of manisch te zijn. En niet alleen psychiatrische patiënten trouwens. Menig rolstoelzitter zal tussen de wielen uit springen zonder dat Jomanda ook maar in de buurt komt.

Beetje naiëf misschien, maar niemand kan ontkennen dat we deze weg nog nooit zijn ingeslagen. Ik heb de party-therapie wel eens voorgesteld in gezelschap van collega's en vrienden. De reacties zijn tweeledig:

1 - volledige stilte, zwijgen, geen reactie

2 - Ja, dan willen we allemaal wel ziek zijn...

De tweede reactie is van groot belang: In onze maatschappij moet je je blijkbaar rot voelen als je ziek bent. En als je chronisch ziek bent moet je je altijd rot voelen. Je mag je niet lekker voelen want dan ben je niet ziek meer, ook al staan de zweren centimeters dik op je gezicht of ben je zo gek als een deur.

Zorg is best, het mag in de marge nog wat kosten ook, maar dan moet de patiënt wel tot zijn nek in de ellende gedompeld blijven. Lijden is een voorwaarde, anders ben je een profiteur, de maatschappij tot last en de oorzaak van crisis en recessie.

Je kunt dat mechanisme natuurlijk gewoon een naam geven (calvinisme...?) en doorgaan met de orde van de dag. 

Maar als je er over gaat nadenken, wat zegt dit nuchtere feit dan over onze vroegere en huidige maatschappij...???

Wie het weet mag het zeggen.

Bpleeg

Volgend artikel in dit blog

2reacties