
In de eerste jaren van je leven worden je weinig keuzes gelaten. Je mag misschien af en toe kiezen wat voor ijsje je wilt hebben, maar je ouders beslissen eerst hoe je heet, dan waar je mee speelt en vervolgens naar welke school je gaat. Wat je daar doet, bepaalt de juf of de meester. En die heeft ook een dikke vinger in de pap bij je volgende schoolkeuze. Daarna krijg je geleidelijk meer vrijheid, maar of dat tot betere keuzes leidt is maar zeer de vraag. De keuzes die je als puber maakt zijn meestal niet zo rationeel. De hormonen gieren door je lijf, je verandert in een zodanig tempo dat je soms jezelf niet meer herkent. Als je dan kiest, spelen de emoties daarbij een grotere rol dan de ratio.
En feitelijk blijft het zo. De keuze van een studie of van een baan berust grotendeels op toeval. Wat valt er te kiezen als je totaal geen ervaring hebt met de dagelijkse praktijk van een bepaald vak? Laat staan dat je inzicht hebt in wat voor bedrijf het is waar je uiteindelijk belandt. Toch groei je min of meer vanzelf in je rol. En op een gegeven moment is het of je nooit iets anders hebt gedaan.
Leven is keuzes maken. Maar als je het goed nagaat dan valt er niet zoveel te kiezen. Bij je geboorte zijn er al heel wat keuzes gemaakt waarop je feitelijk niet terug kunt komen. Bijvoorbeeld je geboortestreek en je familie, en de cultuur die je van daar uit mee krijgt, en die de achtergrond zal vormen van alle beslissingen die je neemt, zelfs als die ermee in strijd zijn. Er zijn mensen die al heel jong uit die achtergrond worden weggerukt, iets wat ook een zwaar stempel op hun leven drukt. Wat betreft je genetische opmaak heb je helemaal niets te kiezen. Ook die vormt een achtergrond bij alles wat je doet.
Je leven voltrekt zich als een blad dat van een boom dwarrelt en in de beek terecht komt. De stroom drijft het dan weer naar deze, dan weer naar de andere oever. Totdat het blijft hangen in wat boomwortels die door het water zijn uitgegraven. En daar composteert het langzaam, totdat de losse vezels zich weer mengen met de stroom. Die beek bepaalt je lot. En vanaf het moment dat je redelijk op je plek bent terecht gekomen, begint de lange weg naar de vergetelheid.
Roland
Danckaert 18-07-2009 08:54
Kweetal
18-07-2009 11:31
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).

Blijven nog een heleboel keuzes over die je wel degelijk voortdurend maakt. Dingen die heel klein lijken te zijn of heel groot kunnen worden. Stap ik nu op haar af of niet. Neem ik die bezopen kans aan die me hier aangeboden wordt of niet. Volg ik nu mijn ingeving om die persoon een duw van de berg af te geven of niet. Door allerlei - bewuste of minder bewuste - keuzes verandert de loop van ons leven, soms relatief ongemerkt (je groeit in een bepaalde rol zonder er ooit bewust naar gestreefd te hebben) en soms heel duidelijk.
En tenslotte heb je nog de keuze hoe je met feitelijkheden, onvermijdelijkheden en keuzemomenten omgaat. Welke houding neem je aan. Kies je ervoor om je vreselijk te storen aan het slechte weer of laat je het van je afglijden en richt je je aandacht op prettiger dingen in je omgeving, of besluit je zelfs om eens lekker buiten in weer en wind te gaan wandelen en ervan te genieten ? Keuzes te over, als je er tenminste voor kiest om ze te zien.