
Voor de één zijn ze een idyllisch plaatje dat uit het toeristische Wenen niet is weg te denken. Voor de ander gaat het hier om een vorm van uitbuiting, ja zelfs mishandeling van dieren. Hoewel ze al sinds de 17e eeuw het stadsgezicht van de Oostenrijkse hoofdstad domineren, blijven de Weners ook anno 2009 hopeloos verdeeld over de paardenkoets, de Fiaker zoals die hier wordt genoemd.
Stadspsychologe Cornelia Ehmayer doet onderzoek naar het denken van Weners over de paardenkoetsen en het beroep van koetsier. Wenen telt 182 koetsen, hoewel er slechts 58 officiële standplaatsen zijn. Onlangs publiceerde de ORF de eerste, voorlopige resultaten - inderdaad, het lijken wel verkiezingen - van Ehmayers onderzoek.
... Hm, vinden de Weners mij eigenlijk wel leuk? ...
Medelijden met de paarden
Wat blijkt? Bijna eenderde (32%) heeft medelijden met de paarden. Daarentegen kan zich 20% van de ondervraagden Wenen niet zonder Fiaker voorstellen en 13% zou het betreuren als het beroep van koetsier verdwijnt.
Ook 13% zegt dat de koetsen alleen voor toeristen zijn bedoeld en feitelijk niets in de Weense binnenstad hebben verloren. Slechts 7% zou graag méér Fiaker in de stad zien als dat het autoverkeer verder zou terugdringen.
Nooit een ondubbelzinnig ja of nee
Beetje vreemde uitslag van een onderzoek met al die lage percentages, moet ik zeggen. Maar goed, ik denk dat er onder de Weense bevolking nooit een ondubbelzinnig ja of nee zal klinken.
Dat blijkt vandaag. Gemeente en politie zijn een project begonnen om de Fiaker maandelijks - en bij temperaturen boven de 30 graden Celsius wekelijks - te controleren. Doel is overspannenheid en stress bij paarden te voorkomen. De eerste controle op de Stephansplatz is zonder incidenten verlopen, zo lezen we. Geen van de koetsiers had te veel alcohol gedronken, alle vergunningen bleken in orde, de paarden kregen geregeld te eten en draaiden geen overmatig lange werkdagen. Al vraag ik me af hoe je dat laatste eigenlijk controleert midden op de dag?
Was bringts?
De verscherpte Fiakercontroles lokken gemengde reacties uit. "was bringts? nichts dieser scheiss tierquaelerei gehoert endlich komplett verboten!" luidt een lezersreactie onder het ORF-bericht. En: "da steigt und steigt die verbrechensrate und die polizei hat nix besseres zu tun, als die fiaker zu kontrollieren", aldus een andere lezer. Hoef ik niet te vertalen, neem ik aan...
Mij doen de Fiaker weinig. Bij het oversteken van een straat op de route moet je altijd even oppassen waar je loopt, maar verder heb ik er niets mee. Of tegen. Zolang van misstanden niets blijkt, vind ik die verscherpte controles overbodig. Dan zou ik liever zien dat de politie op zoek gaat naar mijn gestolen stalen ros.
© tekst: Eric Willemsen / beeld: Agorazein
Maar je wilde waarschijnlijk op subtiele (ahum) wijze ons nogmaals deelgenoot maken van je grote ongenoegen over de diefstal van je fiets.
Dit maal cultureelverantwoord verpakt.
Aan de andere kant, als er niets anders is waarover ik me druk maak, moet ik wel een fantastisch leven hebben. ;-)
Smokey
Robbinson 25-07-2009 23:44
Bij goede verzorging geen commentaar. Maar ook de kassa moet "schrammeln" ten koste van.
Weinig compassie met den Pferde.
Schade. Sind wir ausgeredet. .
Kunt toch gewoon zeggen": "Ich will mein Fahrrad zurück?
Bij de Stephansdom staat trouwens een paardendouche voor de nodige afkoeling.
Wat ik maar wil zeggen, zielig zijn ze niet.
Catharina Anna Maria van
Vliet 06-08-2009 16:17
In '85-'86 ben ik met paar-en-wagen heel Frankrijk rondgereden. Ik denk dat er dagen bij waren dat mijn Fjordje harder moest werken dan voor een Fiaker toegestaan is, maar in regel was haar het haar belang dat bepalend was voor de afstand die we aflegden en waar (gras!) we stopten.
Over het algemeen bouw je als koetsier toch een band op met het trekdier.
Oorspronkelijk waren we met twee woonwagens en twee paarden.
Voor het andere stel telde het belang van hun trekdier nauwelijks. Pas toen na een week van diarree de baby op de bok geraakt werd, werd er een dierenarts ingeschakeld.
Die gaf een poeder en het advies om er flink wat jam door te roeren, anders zou paardjelief het niet blieven. Tot mijn verbijstering weigerde de andere koetsier dat. Hij had zijn principes, jawel en jam is ongezond. Zonder zoetigheid ging het er niet in en hij heeft toch bakzijl moeten halen..... En zo waren er meer incidenten.
Na een paar maanden van ergernis kregen we ruzie en gingen we ieders ons weegs.
Later heb ik gehoord dat dit paard kreupel thuis kwam, waarschijnlijk omdat hij haar geen rust gunde toen ze onderweg licht kreupel was. Daar is hij gewoon mee doorgerden. Zelf liep hij ook gewoon door als een van zijn benen ergens pijn deed.......
Zulke noeste arbeid hoeven de paarden in Wenen niet te leveren. Daarom vind ik ook dat incidentele standaardcontroles hier voldoende zijn. Zolang niets blijkt van misstanden vind ik regelmatig terugkerende extra inspecties overbodig. Die had "dat andere stel" uit jouw verhaal overigens wél kunnen gebruiken...
Catharina Anna Maria van
Vliet 07-08-2009 09:19
Een boek ach, dat is al geschreven door Mariëtte Meester, 'een spoor van paardemest' die een vergelijkbare reis gemaakt heeft.
Ik ben wel begonnen met een serie blogjes erover, dat ligt 'even' stil. Ik overweeg om opnieuw te beginnen. Helaas ben ik halverwege met mijn dagboek gestaakt en had ik toen geen eigen camera en heeft ex de negatieven zoek gemaakt........
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).

