Paracetamol…handdoeken…afritsbroek…badpak…jakkes
Terwijl ik mijn vinger langs het wat-neem-ik-mee-op-vakantie-lijstje laat glijden kom ik onherroepelijk uit bij het meest gehate kledingstuk wat in mijn kast ligt.
Het is onvermijdelijk, ik moet het meenemen, want je kunt nooit weten...
Eigenlijk weet ik het wel, ik laat het het liefst thuis, want ik haat zwemmen.
Toen ik enkele jaren geleden met rugklachten kampte opperde mijn huisarts om lekker te gaan zwemmen.
Nou, lekker is er niet bij, maar ach, met de pijn in mijn rug was ik zelfs bereid geweest om een Biostabil te gaan dragen, dus erger kon het niet worden.
Bij de eerste chloorwalmen trokken visioenen uit mijn jeugd van zwemleraressen van Oost-Duits discuswerpers-formaat aan mijn geestesoog voorbij.
Meteen viel me de Stok met Haak op die in de hoek stond en verbeeldde ik het me nou of hoorde ik daar de bulderende lach van die Schwimmen Lehrerin toen ik mijn reden voor enkele weken afwezigheid vertelde.
O, je dacht ook, ik heb zwemles dus ik krijg meteen maar de waterpokken, WOEHOEHAHA !
Bibberend en met tranen in mijn ogen hing ik aan de badrand.
Het pierenbadje was nog te overzien, maar sufferd die ik was, ik deed veel te goed mijn best en dus werd ik keer op keer gepromoveerd tot de grote, groene, gapende diepte.
Daar sloeg steeds de paniek toe en tot onbegrip van de Oost- Duitse atlete werd ik daar iedere keer weer als een verdronken pup uitgetrokken en teruggeplaatst in het zwembad op kleuterniveau.
Op schoolzwemmen is het nooit wat geworden, maar op tienjarige leeftijd ben ik uiteindelijk geslaagd in het gemeentebad.
Dat weet ik nog zo goed, omdat Jaws toen draaide in de bioscoop.
Op weg naar het zwembad kwam de tram langs de bioscoop met een meer dan levensgrote afbeelding van de gedoemde zwemster en de opstijgende haai onder de oppervlakte.
Met mijn grenzeloze kinderlijke fantasie is het nog een Godswonder dat ik het water in heb gedurfd.
Het water in is één ding, ik verafschuw dat totale nat worden, maar dan nog het gewurm van het aankleden van een klam lijf in veel te kleine hokjes met, op de tekentafel zulk ingenieuze klapplankjes als deursluiting, maar die in de praktijk desastreus uitpakken wanneer je wiebelend op één natte voet per ongeluk de plank opwipt, daarmee de deur opent en waardoor je totaal shocking klem komt te zitten balancerend op één been half in je onderbroek.
Paracetamol…handdoeken…afritsbroek…badpak…
Geïnspireerd door eWil
beus 13-08-2009 20:49
Zwemmen is helemaal niet goed tegen rugklachten.
In water bewegen wel, dus neem je meest gehate kledingstuk maar mee op vakantie.
Bregje
Buitenwijk 13-08-2009
21:47
solvejg 13-08-2009 21:51
Ik ben dol op zwemmen, maar ik ga nooit, precies om de redenen die je noemt: dat gehannes!! En, hoe ouder ik word, hoe meer het kledingstuk gehaat wordt, niet zozeer om het kledingstuk zelf, maar om wat er in moet :-))
Dat moeten zwemmen was vroeger ook niet leuk. En helemaal niet omdat het altijd binnen was. Alleen die lucht al... Ik ben dan ook letterlijk een mooi-weerzwemmer. ;-)
Helena 13-08-2009 23:50
Nee een vakantie zonder zee of meer is niets voor mij! Geef mij maar water!
Zwemmen, lekker je lichaam met de golven mee laten surfen, door het water lopen etc etc.
Maar het omkleden en zo, ja dat is wel gehannes.
Hartelijke groet, Coby
@Bregje, begrijp dat er bij jou ook wat herinneringen komen bovendrijven : )
@solvejg, haha! Ja, dat helpt bij mij ook niet echt.
@eWil, gelukkig heb je over je jeugdaversie heen kunnen zetten, zeker naar ik nu begrijp dat het heel erg warm kan zijn in Wenen. Ik vind dat totale nat worden echt helemaal niks. Ook niet in een buitenbad.
@Helena, en lig je daarna ook als een wentelteefje op het strand ?
@coby, "alles op de uitstand", hoe doe je dat dan met watertrappelen ? : ))
Catharina Anna Maria van
Vliet 14-08-2009 10:01
Later veel later zag ik op mijn diploma hoe dat kwam: ik was al TIEN!
Mijn moeder had er geen zin in en pas toen ze ons alledrie (ik ben de oudste) tegelijk kwijt kon gingen we zwemmen. Een ochtend waren zus en broer ziek en mijn moeder fluisterde me in toen ik nog in bed lag dat ik niet naar het zwembad hoefde...
Niet naar het zwembad!? Ik stond al naast mijn bed en ik ben alleen naar de andere kant van het dorp gefietst.
Nu ook in Catalunya bij Portbou waar ik woon, duik ik meestal als eerste in zee.
Kinderen kunnen er aan gaan wennen. Klagen heeft weinig zin.
Groet Robert Kruzdlo
@R.Kruzdlo, aha, een echte jongen van Jan de Wit.
Maar geloof me, ben er nog steeds niet aan gewend. En ik vind het soms heerlijk om ongegeneerd mijn beklag te doen : )
Helena 14-08-2009 11:47
Met vakantie : dan zit ik in een plaatsje aan een rivier en een groot meer, en met bootjes (of een busje, dan kom je bij een ander deel van het strand) ga je dan naar de zee, ontzettend mooie tocht. Daarvoor ga ik alleen al naar het strand :-)
Of met het bootje langs rotspartijen in de late middag naar het meer varen... riet, vogelgeluiden, stilte...!
Barbequen ergens aan de oever.
Ik heb nooit echt zwemles gehad, heb wel leren zwemmen. Maar altijd bang geweest, om in het water te springen, vallen of in het diepe te zwemmen. Dus nee, zwemmen doe ik nooit meer.
Een verademing dat je hierover schrijft. Het lijkt soms wel een taboe.
@demio, kijk dat vind ik nou eens stoer: gewoon niet meer in huis. Zover ben ik nog niet.
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).



Maar eh, fijne vakantie, geniet ervan!