‘Nee, dat zijn niet allemaal vinnen van haaien. Dat kan niet, zoveel’, zegt Mac van Dinther, verslaggever at large van de Volkskrant inzake de inwendige mens. We staan maandag in een winkeltje, amper vier bij vijf meter groot, op de vismarkt van Shanghai. De groothandelsmarkt, wel te verstaan: hier komen elke ochtend duizenden bakfietsen, scooters en minivans piepschuimdozen laden voor de restaurants en hotels van een stad die meer inwoners telt dan heel Nederland. Dan verkijk je je wel eens, met je Hollandse blik, op de hoeveelheid culinaire exotica die erdoor heen gaat. ‘Dit zijn allemaal haaievinnen’, verklaart de uitbater van het winkeltje glimlachend vanachter zijn rekenmachine. De duurste kosten 3800 renminbi per kilo, een slordige 400 euro, de goedkoopste 100 euro, zegt hij, wijzend op de grote zakken met elk tien kilo vinnen die langs de muur staan opgestapeld. Waarom de goedkope goedkoop zijn, zie je meteen: het zijn flarden van vinnen. Haaievinafval. En de duurste zijn zo duur omdat ze van de staart van de haai komen: daar zitten de meeste spieren, dus zijn de vinnen lekker dik. Daar trek je een krachtiger soep van. We zijn op de markt om voorwerk te doen voor de eerste aflevering van een speciale culinaire China-reis, die de Volkskrant samen met reisorganisatie SNP volgend jaar gaat organiseren. De vismarkt moet op het programma, besluit collega Van Dinther na een voedzame lunch van diverse soorten verse schelpdieren. De keuken is geinspecteerd, de machtige gasvlam waarmee de koks de woks verhitten waarin het zeefruit wordt geprepareerd vol ontzag (‘lijkt wel een straaljagermotor’) goedgekeurd. Nee, er komt geen haaievinnensoep op het menu.

Volgend artikel in dit blog