Wiskunde. Het is alweer een tijdje terug en ik hoopte dat ik er nooit meer aan zou hoeven te geloven, maar morgen is het dan zover: ik krijg een diagnostische toets wiskunde en scheikunde voorgeschoteld. Scheikunde, daar maak ik me niet zo'n zorgen over. Daar ben ik op de middelbare school niet op doorgegaan, dus als ik dat niet haal en het lessenblok moet volgen dan is dat niet zo'n probleem. Daarnaast vind ik scheikunde moeilijk, maar wel uitermate interessant.

Wiskunde is een ander verhaal. Wiskunde, daar heb ik les in gehad en ik zou het dus moeten weten. En hoewel ik welgeteld 10 wiskundeboeken in mijn kast heb staan om er op na te slaan (werken bij een uitgeverij heeft zo zijn voordelen), heb ik er geen vertrouwen in. Een paar uur geleden alweer begon ik met oefenen, en ja, het ging goed, en ik kreeg de smaak te pakken. U moet weten, wanneer ik de smaak ergens van te pakken krijg (bijvoorbeeld bij het eten van chocoladekoekjes of olijventapenade) dan laat ik niet meer los. Maar wiskunde is iets waarvan de smaak na verloop van tijd als bij toverslag weer verandert. Ineens proeft het zuur en wil ik dat boek en die belachelijk veel knopjes bevattende rekenmachine zo snel als het kan van me af gooien.

Wiskunde. Het is een opmerkelijk vak. Lukt het, dan kan ik er zonder ergernis aan werken - vind ik het soms zelfs leuk, alsof ik een fijne puzzel oplos. Maar vaker dan eens snap ik het niet, en dan wordt het zo mateloos frustrerend. Er is me meer dan eens verteld dat je wiskunde niet hoeft te snappen, dat je het gewoon moet doen. Toch denk ik dat er - naast een hele hoop formules - een beperkte hoeveelheid begrip nodig is om met wiskunde aan de slag te kunnen. Daarstraks was dat begrip nog bij me. Nu zit ik hier aan mijn bureau, alleen. Alle hoop op zelfs maar een procentje of 60 is me ontvlucht. Zoals ene Daniel eens sprak: en als dit alles is, dan heb ik alles vast gemist - net als wiskunde.

Duim voor me.

Volgend artikel in dit blog

6reacties