We praten veel over de dood
ik weet ook niet waarom
hij wil het
dus we praten erover

we praten over het laatste nummertje
en hoe je weet of je al bij je laatste nummertje bent.
Is Opa al bij zijn laatste nummertje?
ik zeg dat het allerlaatste nummertje zo groot is
dat ik het niet ken, niet kan benoemen of uitspreken

Maar mamma kan wel tot duizend tellen, toch?
Het is heel saai, maar die nummertjes ken ik inderdaad allemaal
- Eigenlijk herhaalt het zich de hele tijd. Doe eens voor dan, vraagt hij
Zijn hoofd knikt op de cadans van de door mij uitgesproken cijfers,
automatisch benadruk ik de ronde getallen, die hij beantwoord met een
diepe knik terwijl hij naar mijn mond blijft staren als gehypnotiseerd -

Hoe vind je zekerheid in onwetendheid… maar hij laat me geen tijd
En als jij dood gaat mama, en papa ook, waar moet ik dan wonen?

Ik praat hem moed in, dan heb jij al een eigen huis, een vrouw en kinderen,
zodat ik ook nog Oma kan worden van zijn kinderen.

- ik zal er altijd voor je zijn-

Slinks probeer ik hem af te leiden, en jij? Wat zijn jouw plannen?

Ik word later Oma, en jij? Vreemd antwoord hij dat hij het nog
een paar keer gaat veranderen, want dat kan, je kan het wel een
keer of vier veranderen, of misschien wel vijf, want zo oud is hij,
dus hij weet het nog niet.

Haast vermoeid wimpelt hij me af.
En logica raast voort, ik kan hem nog nauwelijks bijbenen
Want wat als er helemaal geen kinderen meer worden geboren?

En iedereen gaat dood? – jij zei dat iedereen dood ging, toch?-
Dan zijn er geen mensen meer, en is hij helemaal alleen, angst hij verder

Met overredende zekerheid in mijn stem zodat hij mij zal geloven,
dat zal nooit gebeuren, dat is onmogelijk,
de natuur zal dat niet toestaan. Iedereen tegelijkertijd het laatste nummertje?
Behalve hij? Onmogelijk!
Grote woorden, voor Grote gedachten

Afwachtend kijk ik toe, wat zal hij hier van brouwen?
want hij gaat naar een plek waar ik nog amper kan volgen
en hoe gemakkelijk is het dan je te verbazen
over de snelheid van zijn conclusies?

Want met welke gegevens die ik hem gaf,
kon je die uitkomst verwachten?
Wat heb ik in zijn hoofd gestopt tijdens al die terloopse gesprekjes
over laatste nummers, toekomst, doodgaan, alleen zijn, de natuur?
Al die schijnbaar kleine vragen waarop ik antwoorden gaf,

hij zegt, in het kort

Eerst gaat opa dood, dan pappa, dan jij en dan ik,
- ik hou mijn adem in-

jullie zullen op mij wachten en dan zijn we weer samen

totdat we geboren worden met het eerste nummertje

Spreekt hier de kalme zekerheid van de eindconclusie?
-ik ben verbluft-

Zulke Grote woorden en Grote gedachten uit zo’n klein mondje
dat nog altijd in onschuld door blijft spelen met de Lego
-hij bouwt gewoon verder, wat moet ik antwoorden?-

Ja, maar het zal wel even wennen zijn

Erna

Volgend artikel in dit blog

10reacties