Nu ook

Er is vaak een ‘moeten’ dat mij drijft

ook als het juist een antibeweging blijkt

En het is me nog steeds niet duidelijk

waar de wil overgaat in een plicht, of andersom

Vandaag had ik een vreemdgrappige gedachte

Misschien behoorde ik in een vorig leven

tot het huishouden van een welgestelde familie

met bedienden en alles

Waarom dat grappig is?
omdat ik er een verklaring in vond voor
mijn gebrekkige lust aan opruimen

Eenmaal gewend dat zulke dingen voor je worden

gedaan, zinkt het besef slechts langzaam

Dat je het nu zelf moet doen, zoiets

Binnen de nieuwetijds rage hoef ik niet eens meer

enkel in mijn eigen huidige leven te zoeken naar verklaringen

voor mijn gedrag, ik kan er niks aan doen, het was voor mijn tijd

ik ben de uitkomst van de som mijner levens – meervoud

afkomst is een samen gesponnen draad waarin je achterover kunt hangen

Toen begon ik dus te grinniken

Smoesjes! Smoesjes!

Sommige gedachten duren langer dan

het opnemen van de verantwoordelijkheid van je zou verlangen

Vervuld met een hernieuwd besef

maar met snelle efficiëntie omdat ik het niet wil overdrijven,

-de verheerlijking van de plicht zou op de loer kunnen liggen

en proporties doen er zeker toe-

gedaan wat nodig was

Iemand zei over mijn zoon “gelukkig gelooft hij niet in chot”
mijn zoon die in nummertjes denkt, volgens mij beseft hij al bijna,
net als de wiskundige, dat er geen macht ter wereld kan bestaan die niet
wordt overtroffen door een hogere macht.
Dus waar ligt dan het begin, of het einde van die macht?
En hoe zullen we die dan noemen?

Ik ben niet Joods, maar ik zie wel iets in hun gewoonte g’d nooit rechtstreeks
te benoemen.

Erna

Volgend artikel in dit blog

4reacties