
Je hebt van die dagen dat het lijkt alsof het met geen mogelijkheid goed zal komen met je leven. Vorige week had ik zo'n dag. Wéér een wiskundetoets, opnieuw gefaald. Zelfs de onderdelen waar ik de vorige keer 100% op had gescoord, zaten blijkbaar niet meer in mijn brein gegraveerd. Uit de eindresultaten bleek dat ze verdrongen waren door andere wiskundige zaken, maar niet genoeg zaken om de toets te halen dus.
Gefrustreerd ("Tot de volgende keer dan maar weer...") verliet ik het lokaal, waarop ik onmiddelijk mijn mobiel met net iets meer kracht dan absoluut noodzakelijk was aandrukte. Ik drukte een nummer in, maar tot mijn schrik leek de andere kant van de lijn de ernst van de zaak niet echt in te zien. Er werd vrolijk overheen gepraat. Na een korte babbel hing ik snel weer op, mijn gemoedstoestand nog altijd ver beneden het nulpunt verkerend. Medeleven had ik nodig, of op zijn minst iemand die me zou kunnen vertellen dat alles wel weer goed zou komen!
Even overwoog ik mijn telefoon er weer bij te pakken en iemand anders op te bellen, maar bang voor nieuwe teleurstellingen borg ik hem weer op. Nog een keer genegeerd worden of het krijgen van een preek zouden mij op dit moment totaal geen soelaas bieden. Misschien later, als ik wat gekalmeerd was.
Ik stopte mijn oordopjes in mijn oren en Dream Theater wist mijn wereld onmiddelijk een stukje lichter te maken. Toch bleef mijn hand ook fietsend naar mijn telefoon toe flitsen. Met mijn telefoon stevig in de rechterhand geklemd viel het me ineens op dat er wel heel veel auto's voor het stoplicht stonden te wachten. Al snel werd me ook duidelijk waarom; er was een ongeluk gebeurd. Midden op straat was nog een autowrak te zien, aan de zijkant van de weg hadden politiemannen en ambulancepersoneel zich verzameld. Een andere agent probeerde het verkeer nog enigszins in goede banen te leiden. Dat mislukte - de bus voor mij reed bijna een wat oudere dame omver in zijn pogingen het autowrak te omzeilen.
Met een naar gevoel in mijn maag stopte ik mijn telefoon terug in mijn zak. Wat worden je problemen ineens relatief.
We gaan er gewoon voor! :)
Groet,
Kokopelli
Jitske
Willemsen 30-10-2009 11:01
@edu: ook jij bedankt voor de bemoedigende woorden :-) Ik ga in ieder geval dus zeer zekers mijn best doen, want ik ben er nu toch wel klaar mee :P
hallods
jitskertst 04-11-2009 13:09
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).

