De dag is aangekomen, ik ga d’r zien vandaag. Ik ga het uitmaken, ik denk er de hele week aan en vandaag is het zover. Ik zit in een bespreking, de telefoon gaat. Er komt geschreeuw uit de hoorn. Ik versta dat ze berichten van me heeft gelezen die ik gestuurd had naar een vriendin. Oei, dat is niet helemaal de bedoeling. Bijna vreemdgegaan, dat kon ze eruit opmaken. “Euh, ik kom zo snel mogelijk naar huis.“ Kut dacht ik. Dat is niet de bedoeling. Aan de andere kant, ik kan er nu niet meer onderuit.

Boos is ze als ik thuiskom. Ik ga zitten en doe mijn verhaal. Dat het over is van mijn kant. Dat het beter is. Boos is ze. Na een tijdje slaat de woede om in verdriet. En zitten we samen te huilen. Emotioneel. Heftig om te zien hoe je iemands wereld op kop kan zetten. Het deed wel wat met me en de uren erna vroeg ik me af of ik de juiste beslissing had gemaakt. De dag erna ook. Al haar spullen waren ingepakt en ze was weg. Dit was het dan. Een relatie van een paar jaar. Een deel van m’n leven.  Een zeer apart deel uit m’n leven.

Raar, raar en nog eens raar. Mijn gevoel was compleet van streek en van het padje. Dat duurde een paar dagen. Daarna werd het gevoel beter. En begon ik mezelf beter te voelen. Een last van m’n schouders.

In het huis was het raar, je mist wat. Bij het slapen, haar sloffen, de auto, haar spullen. Maar toch voelde ik me goed en fijn. Die lege ruimtes in mijn gevoel worden vanzelf wel opgevuld. Eindelijk had ik de beslissing gemaakt en tot op heden voelt het goed.

Opgelucht.

Volgend artikel in dit blog

2reacties